ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ผู้คนทั้งปวงคาดไม่ถึงว่าเว่ยชิงเยี่ยนจะใช้วิธีรุนแรงถึงปานนั้น... หักข้อมือของกวนหยู่เอ๋อร์โดยตรง
นี่ยังมิใช่จุดจบ
เว่ยชิงเยี่ยนใช้แขนข้างหนึ่งโอบอุ้มเด็กน้อยไว้แนบอก อีกมือหนึ่งหยิบแส้อ่อนออกมา
ถ้อยคำด่าทอของกวนหยู่เอ๋อร์ยังมิทันหลุดจากปาก เสียง 'เพี้ยะ' ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ตามด้วยความเจ็บปวดแสบร้อนที่แผ่นหลัง
"อ๊า... หญิงชั่ว เจ้ามัน... เจ้ากล้าดีอย่างไร... ข้าจะไปทูลโหวเหย... ให้ท่านฆ่าเจ้า..."
ความเจ็บปวดทำให้น้ำเสียงของนางผิดเพี้ยนไป แหลมเล็กเสียดหู
สาวใช้หมายจะเข้ามาปกป้องกวนหยู่เอ๋อร์ แต่เมื่อประสานสายตาอันเย็นเยียบของเว่ยชิงเยี่ยน ก็สะท้านกลัวจนตัวสั่น รีบวิ่งออกจากเรือนไป
นางจะไปตามท่านยายมาช่วยคุณหนู
ไม่... ไม่ถูก ท่านยายยังสิ้นสติมิฟื้น นางช่วยคุณหนูมิได้ ได้แต่ตามหาโหวเหย
อารู่ก็ได้สติจากความตะลึงงัน ลังเลว่าจะเข้าช่วยกวนหยู่เอ๋อร์ดีหรือไม่ ท้ายที่สุดแล้ว คุณหนูฉางที่มาอย่างไร้ที่มานั้นเทียบมิได้กับกวนหยู่เอ๋อร์ซึ่งเป็นญาติของท่านยาย
ทว่า ความรีรอนั้นมีเพียงชั่วครู่ โหวเหยกำชับว่าเขาผู้นี้จะละเลยมิได้ต่อคุณหนูฉาง
เขาไม่ยอมรับว่า ในใจนั้นรู้สึกสะใจเพียงใดที่เห็นคุณหนูฉางลงมือกับกวนหยู่เอ๋อร์
หลายปีมานี้ จวนอันหย่วนโหวมิสู้สงบสุข เจ้านายจากไปทีละคน บัดนี้ก็เหลือเพียงท่านยาย โหวเหย และคุณหนูใหญ่สามคน
หลังจากโหวเหยกลับเข้าราชธานี ท่านยายบอกว่าเหงาหงอย จึงรับหลานสะใภ้จากตระกูลเดิมมาเลี้ยงดูข้างกาย
ยามปกติ กวนหยู่เอ๋อร์ต่อหน้าโหวเหยและท่านยายนั้นแสร้งทำเป็นอ่อนหวานและรู้ธรรมเนียม ทว่าลับหลังกลับอาศัยอำนาจท่านยายวางอำนาจในจวน