เว่ยชิงเยี่ยนไม่เคยรู้เลยว่าตู้เสวียอี้ ชายชาตรีผู้นี้ จะร้องไห้เก่งถึงเพียงนี้
นางอดกลั้นแล้วอดกลั้นอีก ครึ่งเค่อผ่านไป เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด นางทนไม่ได้อีกต่อไป จึงตวาดขึ้นว่า "ปล่อย ลุกขึ้น"
นิสัยที่ถูกหล่อหลอมมาหลายปีทำให้ตู้เสวียอี้ยอมจำนนต่อเว่ยชิงเยี่ยนราวกับมันฝังลึกลงในกระดูก
เขารีบปล่อยมือ ลุกขึ้นยืน มองเว่ยชิงเยี่ยนด้วยดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตา "ท่านแม่ทัพ นางอยู่ที่นี่หรือไม่"
เขาเคยฝึกยุทธ์กับท่านแม่ทัพอยู่สามปี แล้วคิดว่าฝีมือของตนไม่เลว หวังจะเอาชนะท่านแม่ทัพ แต่กลับถูกท่านแม่ทัพสยบเสียเอง เมื่อครู่ ท่วงท่าการต่อสู้ของทั้งสองก็เหมือนกับเหตุการณ์ในตอนนั้นทุกประการ
ตอนนั้นก็อยู่ในห้องร้างแห่งนี้ บนพื้นตรงนี้ เขาถูกท่านแม่ทัพเหยียบอยู่ใต้เท้า จากนั้นจึงยอมแพ้ด้วยความเคารพจากใจจริง ยอมรับให้ท่านเป็นผู้นำ
ท่านแม่ทัพกลับมาแล้วจริง ๆ แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงกลายเป็นสตรี
เมื่อท่านแม่ทัพยังกลับมาได้ เขาจะไม่เชื่อได้อย่างไรว่าแซ่ฟางกลายเป็นวิญญาณพยาบาทหลังความตาย
ถูกท่านยายใส่ร้ายป้ายสีความบริสุทธิ์ คุกคามชีวิต แย่งสินเดิม บุตรสาวยังถูกข่มเหงรังแก หากเป็นเขา ก็ต้องกลับมาแก้แค้นเช่นกัน
เว่ยชิงเยี่ยนไม่มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาของเขา เพียงพยักหน้า
ตู้เสวียอี้พลันรู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นวูบหนึ่งแล่นผ่านร่าง เขามองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นสิ่งใด จึงขยี้หน้าตัวเองแล้วกล่าวกับอากาศว่า "แซ่ฟาง ข้ามีความผิดต่อเจ้า ผิดต่อลูก
ข้าไม่เชื่อใจเจ้าเพียงพอ ยังไม่ทันได้สอบสวนก็เชื่อคำของท่านยาย ระแวงในชาติกำเนิดของบุตร ปล่อยให้นางต้องทนทุกข์ ต่อไปนี้ข้าจะไม่ให้นางลำบากอีก จะเลี้ยงดูนางให้เติบใหญ่ ผู้ที่ทำร้ายเจ้า..."
เขาเว้นวรรคไปชั่วขณะ ก่อนจะหลับตาลง "ข้าจะส่งตัวให้ทางการไต่สวน"
ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ต่อให้เป็นท่านยาย เขาก็มิอาจปกปิดได้
"นางไม่เห็นด้วยที่จะส่งให้ทางการ" เว่ยชิงเยี่ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา พลางมองไปนอกประตู