จวนอันหย่วนโหวสำหรับเว่ยชิงเยี่ยนนั้น มิใช่สถานที่แปลกหน้า
ยามเด็ก มารดาเคร่งครัดต่อนางยิ่ง การตีด่าลงโทษเป็นเรื่องปกติ แต่น้องสาวร่วมมารดาอย่างหว่านอี๋กลับได้รับการปฏิบัติจากมารดาแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
นางไม่ยอมจำนน โต้เถียงกับมารดาไปสองสามประโยค ถูกทำโทษให้คุกเข่าในศาลบรรพชนสามวัน
ห้ามผู้ใดส่งอาหารให้
ปีนั้นนางอายุเจ็ดปี บิดาออกรบอยู่ภายนอก ในจวนไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำสั่งมารดา นางหิวจนทนไม่ไหว ฉวยโอกาสที่คนเผลอ แอบหนีออกจากจวน เจอตู้เสวียอี้ที่ตรอก
เขาถูกคนกดลงกับพื้นรุมทำร้าย
นางช่วยเขาตีพวกนั้นจนหนีไป เขาพานางแอบเข้าไปในจวนอันหย่วนโหวหาอาหาร
หลังจากนั้นตู้เสวียอี้ก็ติดตามนางฝึกยุทธ์ เข้าสู่ทหารคุ้มกันแคว้น กลายเป็นมือขวาของนาง
เว่ยชิงเยี่ยนค้นหาความทรงจำ มาถึงเรือนเฟิงเซี่ยว
ผลักประตูออก ในลานมีร่องรอยได้รับการซ่อมแซมเมื่อไม่นานมานี้
เรือนเฟิงเซี่ยวเป็นเรือนที่เปลี่ยวที่สุดในจวนอันหย่วนโหว ตั้งแต่คืนที่นางค้างแรมที่นี่เมื่ออายุเจ็ดปี เรือนนี้ก็กลายเป็นที่พักหายใจของนางเป็นครั้งคราว
เรือนเปลี่ยวที่ไม่มีใครเหลียวแลเช่นนี้ ผู้ดูแลจวนย่อมไม่ซ่อมแซมโดยไร้เหตุผล เป็นฝีมือของตู้เสวียอี้ที่กลับเมืองหลวงเมื่อครึ่งปีก่อนเท่านั้น
เว่ยชิงเยี่ยนปลายจมูกร้าวรานเล็กน้อย
"คุณหนูฉาง โหวเหยให้ข้าน้อยนำสิ่งเหล่านี้มา"
อารู่ องครักษ์ของตู้เสวียอี้ พาสาวใช้สองคนอุ้มเครื่องนอนและเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนของเด็กมา
"ลำบากเจ้าแล้ว" เว่ยชิงเยี่ยนพยักหน้า
ภายในเรือนสะอาดมาก เรียบง่ายยิ่งนัก นอกจากเตียงนอน โต๊ะและเก้าอี้ก็ไม่มีสิ่งใดอีก เหมือนเช่นครั้งก่อน
สาวใช้สองคนปูเตียงเสร็จโดยเร็ว อารู่ก็ยกน้ำร้อนมา "คุณหนูฉาง ยังมีสิ่งใดให้ข้าน้อยรับใช้หรือไม่"