“บิดาและมารดามีความคิดตรงกัน ให้สวมอาภรณ์ชุดเดียวกันเข้าพิธีศพ แท้จริงแล้ว ชุดสองชุดที่เขาให้มารดาสั่งตัด ชุดหนึ่งเป็นขนาดของเขา อีกชุดเป็นของมารดาหรือ”
กงหมิงโหลวคาดเดา “เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นเขาไม่ได้อธิบายให้ชัดเจน หรือมารดาเข้าใจผิด จึงให้ตัดทั้งสองชุดตามขนาดบุรุษส่งไปที่อาภรณ์กุย”
เว่ยชิงเยี่ยนส่ายศีรษะ เรื่องที่ทั้งสองคนให้ความสำคัญ โอกาสผิดพลาดมีน้อยยิ่ง
บัดนี้ทราบเหตุที่ท่านยายกงเปลี่ยนอาภรณ์ศพแล้ว เช่นนั้นกงฉางอิงเล่า
นางถามอวี๋เหลียงจื้อ “ท่านอวี๋ ท่านยายกงยามอยู่หอนาง เคยตัดเย็บอาภรณ์ด้วยตนเองบ้างหรือไม่”
“จวนสกุลอวี๋มีช่างปักโดยเฉพาะ มารดาเพียงให้ข้าน้อยรู้งานเย็บปักบ้างก็พอ จะยอมให้น้องเล็กตัดอาภรณ์ด้วยตนเองได้อย่างไร ตอนน้องเล็กออกเรือน มารดาได้ยกช่างปักให้เป็นสินเจ้าสาว”
เว่ยชิงเยี่ยนคิ้วขมวดน้อย ๆ หันไปทางเว่ยซือหราน “รบกวนช่วยตรวจสอบสมุดบัญชีในจวน ดูความถี่ในการตัดเย็บอาภรณ์ของกงฉางอิงและท่านยาย”
“เจ้าค่ะ” เว่ยซือหรานหมุนตัวเดินออกไปทันใด แซ่ฉินรีบเดินตามหลังนางไป
นางโดนสายตาท่านรองมองจนใจว้าวุ่น
เว่ยชิงเยี่ยนคิ้วขมวดเล็กน้อย จมดิ่งสู่ห้วงความคิด
คนที่ยามอยู่เรือนเดิมไม่ต้องแตะเข็มด้าย เมื่อมาถึงสกุลกง ทั้งที่มีช่างปัก กลับลงมือทำอาภรณ์ให้กงฉางอิงด้วยตนเอง
พวกเขาแต่งงานด้วยผลประโยชน์ มิจำเป็นต้องเอาใจสามีถึงเพียงนี้
ถ้าเช่นนั้นก็เหลือเพียง เหตุผลที่ต้องลงมือตัดเย็บอาภรณ์ให้กงฉางอิงด้วยตนเอง ก็คือต้องปกปิดไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้!
อีกทั้งในห้องนอน ตู้เสื้อผ้าที่ใหญ่กว่าปกติหลายเท่า ภายในบรรจุเพียงอาภรณ์ของท่านยายกงแต่ผู้เดียวหรือไม่
ท่านรองกงเคยพบเห็นท่านผู้เฒ่ากงในคราบสตรีภายในห้องของท่านยาย และนั่นหมายความว่า... ในยามที่ทั้งคู่ร่วมเรียงเคียงหมอน กงฉางอิงมักแต่งกายเป็นสตรีเสมอหรือ
เมื่อก่อนเพราะฮวาอี๋เหนียง ภายหลังเพราะภรรยากลัวบุรุษ เขาจึงอยากใกล้ชิดนาง ก็เลยแต่งกายเป็นสตรี