เว่ยชิงเยี่ยนมองอวี๋เหลียงจื้อ "กงฉางอิงกับท่านยายกง ต่างมีปมในใจจากประสบการณ์วัยเยาว์
คนหนึ่งมีรสนิยมที่คนทั่วไปไม่อาจยอมรับ ไม่ยอมมีภรรยาเพื่อไม่ให้ผู้ใดต้องรับเคราะห์ อีกคนหนึ่งหวาดกลัวบุรุษ ไม่กล้าออกเรือน แต่กลับจำเป็นต้องออกเรือน
สองคนนี้มาอยู่ด้วยกัน นับว่าเป็นผู้ไถ่ถอนให้แก่กันหรือไม่"
"นับว่า" อวี๋เหลียงจื้อผงกศีรษะ
เมื่อครั้งบิดายังมีชีวิต ก็กล่าวถึงทั้งสองเช่นนี้
เว่ยชิงเยี่ยนมองไปยังเว่ยซือหราน "สตรีที่หวาดกลัวบุรุษ มาพบบุรุษที่ชอบแต่งกายเป็นสตรี ใจที่คอยระแวดระวังของนางย่อมคลายลงก่อน
หากบุรุษผู้นี้ซื่อตรง มีจิตใจดีงาม ทั้งยังปฏิบัติต่อนางดียิ่ง เคารพนางในทุกสิ่ง ยามอยู่ใกล้ชิดกันทุกวัน นางจะมีทางคลายปมในใจ เกิดใจให้บุรุษผู้นั้นหรือไม่"
เว่ยซือหรานเอาใจนางมาใส่ใจตนครุ่นคิดแล้วผงกศีรษะ "คนมิใช่ไม้ จะไร้ความรู้สึกได้อย่างไร มีทางยิ่งนัก"
"ถูกต้อง ฉะนั้น ในปีที่ท่านกงอายุสิบสองปี พวกเขามีท่านรองกงอีก นี่มีผู้ใดวางโอสถส่งเสริมอีกหรือไม่" สายตาของเว่ยชิงเยี่ยนกลับไปที่อวี๋เหลียงจื้ออีกครั้ง
"ไม่มี หลังจากตั้งครรภ์หมิงโหลวได้สามเดือน น้องเล็กก็กลับเรือนเดิมโดยเฉพาะเพื่อแจ้งข่าวดีนี้"
อวี๋เหลียงจื้อหวนรำลึก "วันนั้นนางมีความสุขยิ่ง ยังพูดจากับข้าด้วยตนเอง ข้ากับน้องรองก็โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง
หลังจากนั้น เมื่อเห็นนางกับฉางอิงยิ่งเหมือนสามีภรรยาแท้จริงขึ้นทุกที พวกเราจึงถือว่าพวกเขาเป็นกันจริง ๆ แล้ว ไม่ได้ถามถึงเรื่องนี้อีก"
บิดามารดาล่วงลับแล้ว น้องเล็กกับพี่สะใภ้ก็ไม่สนิทสนม เขาผู้เป็นพี่ชายก็มิอาจสอดรู้เรื่องในเรือนของน้องสาวมากเกินไป