ผู้คนในห้องได้ยินคำพูดนี้ ต่างพากันเปลี่ยนสีหน้าเป็นอย่างมาก
เมื่อเห็นกงหมิงเฉิงวางพู่กันเพื่อไปดูบุตรชาย เว่ยชิงเยี่ยนก็ปรี่เข้าไปรั้งตัวเขา พลางตวาดว่า “อย่าได้แตกตื่น หยุดมือไม่ได้เป็นอันขาด เว้นแต่พวกเจ้าอยากให้เขาตายจริง ๆ”
เสียงของนางเบา ทว่าทรงพลังน่าเกรงขามอย่างยิ่ง “ข้าจะไม่ให้เขาตาย!”
ไม่มีทาง!
นางถอดปิ่นหยกไผ่เขียวบนศีรษะออก เกศาดำขลับร่วงปรกลงทันใด จากนั้นกรีดฝ่ามืออย่างรวดเร็ว โลหิตสีแดงฉานไหลทะลักออกมา
เว่ยชิงเยี่ยนหยดเลือดจากฝ่ามือลงในถ้วยชา พลางกล่าวกับพี่น้องสกุลกงว่า “จงคัดลอกคัมภีร์ด้วยโลหิต อย่าได้มีจิตใจว้าวุ่น
กงฉางอิงกลายเป็นวิญญาณแค้นมานานแล้ว หมดสิ้นสติสัมปชัญญะ เหลือเพียงความแค้นฝังใจ พวกเราก่อนหน้านี้คาดเดาถูกเพียงครึ่งเดียว คุณชายน้อยเกิดเรื่อง คือการเตือนพวกเราจากมัน
ข้าจะหาทางช่วงชิงเวลาหนึ่งธูปกับมัน ภายในเวลาหนึ่งธูปนี้ พวกเจ้าต้องตั้งใจคัดลอกคัมภีร์ให้เขา พร้อมกับตอบคำถามของข้า ช่วยข้าค้นหาสาเหตุอีกครึ่งหนึ่ง จึงจะคลี่คลายความแค้นนี้ได้อย่างแท้จริง”
“คุณหนูฉางหมายความว่า บุตรของข้าไม่เป็นไรหรือ?” เว่ยซือหรานซึ่งกำลังจะวิ่งออกไปชะงักฝีเท้า ดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตามองเว่ยชิงเยี่ยน
เว่ยชิงเยี่ยนยังคงหยดเลือดลงในถ้วยชา โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา “ในตอนนี้ยังไม่เป็นไร”
ร่างที่กำลังจะวิ่งออกไปหันกลับมา เดินมาข้างกายเว่ยชิงเยี่ยน “คุณหนูโปรดถาม”
นางเข้าใจแล้ว ภายในเวลาหนึ่งธูปหาเหตุผลอีกครึ่งให้พบ ลูกชายก็จะรอด หากคลี่คลายไม่ได้ ชีวิตของลูกชายก็จะดับสูญไปอย่างสิ้นเชิง
มองดูใบหน้าที่ขาวราวกระดาษและฝ่ามือที่แดงฉานของคุณหนูฉาง นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา ยืนอยู่ข้างกายเว่ยชิงเยี่ยน รอให้นางต้องการ ผ้าเช็ดหน้าจะได้ส่งให้ทันท่วงที