เว่ยชิงเยี่ยนยังคงนั่งขัดสมาธิในห้องของกวนชื่อ วางมือทำมุทราแห่งสมาธิ
หวีดหวิว ลมกระโชกแรงพัดเข้ากระทบม่านในห้องดังซ่าซ่า
ไอสีดำจางสายหนึ่งลอยตามลมมาถึงเบื้องหน้านาง เว่ยชิงเยี่ยนเบิกตา ยกมือขึ้น ไอสีดำนั้นพันวนรอบปลายนิ้วเย็นเยียบของนาง ก่อนรวมตัวกันเป็นภาพหนึ่ง
เว่ยชิงเยี่ยนหลับตาลง ภาพนั้นก็พลันเคลื่อนไหว
บุรุษยึดแน่นฝ่ามือของสตรี “จินจือ ความรุ่งเรืองล่มสลายของแผ่นดิน หน้าที่หาใช่ของไพร่ฟ้าผู้ใดเพียงหนึ่ง หากเป็นของทุกคน มาถึงวันนี้ ข้าไร้แล้วหนทางถอย”
“ข้ายังรอท่านต่อไปได้” สตรีเงยหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา จ้องมองบุรุษอย่างลุ่มหลง
ใบหน้าบุรุษเต็มด้วยความละอาย “ตระกูลเซี่ยมีทั้งอุบายและทรัพย์สินสามารถช่วยข้าได้ เงื่อนไขคือต้องแต่งสตรีตระกูลเซี่ยเป็นภรรยา กิจใหญ่ยังไม่สำเร็จ หากข้ารับอนุภรรยาก็จะทำให้พวกเขาหมดใจ
เจ้าก็อายุไม่น้อยแล้ว กิจใหญ่จะสำเร็จเมื่อใดไร้ผู้หยั่งรู้ ข้าจะทนใจปล่อยให้เจ้ารอคอยโดยไม่รู้ว่าจะอีกกี่ปีกี่เดือนได้อย่างไร ตู้ฉ่างหย่วนเป็นคนซื่อตรงในความรัก เขาจะเป็นสามีที่ดีได้
จินจือ ข้าต้องการขุนพลบู๊ ตู้ฉ่างหย่วนชำนาญในการยกทัพศึกสงคราม ผู้ที่ข้าไว้ใจได้มีเพียงเจ้า เจ้าวางใจเถิด ภายภาคหน้าข้าไม่ปล่อยให้เจ้าต้องผิดหวังแน่”
สตรีนัยน์ตาต่ำลงเหมือนกำลังตรึกตรอง แล้วถามอีกครั้ง “พี่ใหญ่สือแต่งข้าไม่ได้จริงๆ หรือ”
บุรุษเบือนหน้าหนี
สตรีหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนถอนหายใจยาว “ได้ ข้าจะแต่ง หวังว่าพี่ใหญ่สือจะไม่ลืมคำมั่นสัญญาในวันนี้...”
จินจือคือชื่อก่อนออกเรือนของกวนชื่อ
ส่วนบุรุษผู้นั้น เว่ยชิงเยี่ยนคุ้นเคยยิ่งนัก คือองค์ฮ่องเต้องค์ก่อนเมื่อครั้งยังหนุ่ม
ไอสีดำเส้นนี้คือความยึดมั่นในใจลึกที่กวนชื่อปล่อยวางไม่ได้ก่อนตาย