พ่อบ้านรู้สึกหนังศีรษะตึงวาบ เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ
บิดาของเขาก่อนตายเอ่ยถ้อยคำนี้จริง ๆ ตอนนั้นมีเพียงพ่อลูกกันสองคน นางรู้มาจากที่ใด เขาเบือนสายตาไปมองกงหมิงเฉิงด้วยความหวาดระแวง
นายท่านจะรู้เรื่องนี้ด้วยหรือไม่ นี่คือสิ่งเดียวที่เขาปิดบังนายท่าน
เห็นกงหมิงเฉิงมีสีหน้าประหลาดใจด้วย เขารีบบอกปัด "คุณหนู บิดาข้ามิได้..."
"ไอ้ลูกเอ๋ย ชั่วชีวิตนี้พ่อไม่เคยทำเรื่องอกตัญญู สิ่งเดียวที่รู้สึกผิดคือผิดต่อนายท่าน แต่อย่างไรพ่อก็เป็นแค่คนรับใช้ คนรับใช้จะขัดคำสั่งนายได้อย่างไร พ่อได้แต่ไปใต้หล้าชดใช้โทษนายท่านแล้ว"
เว่ยชิงเยี่ยนเอ่ยตัดบท น้ำเสียงกลับไม่ใช่ของนาง
พ่อบ้านหัวสมองระเบิดตูม หัวใจเต้นโครมคราม นี่คือน้ำเสียงก่อนสิ้นใจของบิดาตน ถ้อยคำเหล่านี้ก็เป็นถ้อยคำที่บิดาเคยกล่าว
ไม่ผิดสักคำเดียว!
เขาตกใจจนเข่าทรุด ไม่มีเรี่ยวแรงคุกเข่าลง หน้าซีดขาว หวาดกลัวลนลาน รีบปรี่อธิบาย "นายท่าน บิดาข้าก่อนตายเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้จริง
แต่มิมีสิ่งใดอีกแล้ว ผู้น้อยไม่เข้าใจความหมาย จึงมิได้แจ้งให้ประมุขทราบพ่ะย่ะค่ะ"
กงหมิงเฉิงกำหมัดแน่น กงหมิงโหลวลุกจากเก้าอี้พรวดพราด เดินมาหยุดตรงหน้าพ่อบ้าน กัดฟันว่า "เช่นนั้น เล่าสิ่งที่เจ้ารู้มาทั้งหมด"
พ่อบ้านเฒ่าติดตามบิดามาตลอดชีวิต ได้รับความไว้วางใจจากบิดาที่สุด สองปีหลังบิดาจากไป พ่อบ้านเฒ่าก็ล้มป่วยเสียชีวิต ฟังจากถ้อยคำของนาง ดูเหมือนบิดาจะมีคำสั่งเสียทิ้งไว้จริง ๆ
เห็นนายทั้งสองเดือดดาล พ่อบ้านเหงื่อกาฬแตกพลั่ก หมอบกับพื้นว่า "ไม่กี่วันก่อนพ่อข้าสิ้นลม ท่านเลอะเลือนไปบ้าง มักจำคนผิด แถมยังพูดกับคนที่ตายไปแล้วราวกับพวกเขาอยู่ตรงหน้า