ไม่ว่าความลับจะเป็นเช่นไร ก็ต้องสืบค้นต่อไป
กงหมิงเฉิงฝืนใจถามขึ้นว่า “คุณหนูฉาง ยังพบสิ่งใดอีกหรือไม่”
บิดาดูของของสตรีเหล่านี้ อาจเป็นเพราะมารดาก็ได้
เขาปลอบใจตนเองเช่นนี้
เว่ยชิงเยี่ยนกวาดตามองห้องหนังสือโดยรอบ “ไปดูที่เรือนของท่านยายกงเถิด”
กระทั่งบุตรชายทั้งสองยังปิดบัง ในจวนสกุลกงนี้ ผู้ที่อาจรู้ความลับของกงฉางอิงได้ คงมีเพียงพ่อบ้านชรา ท่านยายกง และคนรับใช้ใกล้ชิดของนางเท่านั้น
ส่วนที่นางสามารถพบเบาะแสในห้องหนังสือแห่งนี้เมื่อวาน คงเป็นเพราะท่านยายกงไม่ชอบอ่านหนังสือ จึงละเลยหนังสือบนชั้นเหล่านั้น
ที่อื่นๆ ร่องรอยคงถูกท่านยายกงลบเลือนจนหมดสิ้นแล้ว
เช่นนั้นก็ไปตรวจสอบความลับของท่านยายกงก่อน
เดิมทีไม่คิดมีภรรยา แล้วเหตุใดกงฉางอิงหลังสมรสจึงทำให้ผู้คนรู้สึกว่าคู่สามีภรรยานั้นปรองดองกันเล่า และท่านยายกงจะเป็นคนเช่นไร
ต่างจากเรือนของกงฉางอิง เรือนของท่านยายกงนั้นหรูหรายิ่งนัก
ในเรือนปลูกดอกไม้หลากสีสัน แม้นางจะสิ้นแล้ว ดอกไม้เหล่านั้นก็ยังมีคนดูแล งอกงามอย่างดี
เพียงเพราะไออาฆาตหนาทึบ เรือนนี้จึงแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอัปมงคล
นางเดินรอบจวนหนึ่งรอบเมื่อวาน ไม่พบปณิธานค้างคาของท่านยายกง คงถูกความแค้นของวิญญาณกงฉางอิงกัดกินไปแล้ว
“ฟังจากที่ทั้งสองกล่าว ท่านผู้เฒ่ากงและท่านยายกงยามมีชีวิตอยู่รักใคร่กันยิ่งนัก สิ่งใดทำให้พวกท่านรู้สึกเช่นนั้น”
เว่ยชิงเยี่ยนมองดอกไม้งามเต็มนเรือน เอ่ยถาม
“พวกเขาไม่เคยทะเลาะกัน บิดาปฏิบัติต่อมารดาอย่างดียิ่ง เงินส่วนตัวของท่าน นอกจากซื้อหนังสือแล้ว ก็คือซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับ และเครื่องสำอางให้แก่มารดา เหล่าวัตถุสิ่งของเหล่านี้
ส่วนมารดาก็มีใจภักดีต่อบิดาเต็มเปี่ยม อาภรณ์ของบิดาล้วนเป็นมารดาเย็บปักด้วยมือตนเอง จนภายหลังอายุมากขึ้น สายตาไม่สู้ก่อน จึงค่อยให้ผู้อื่นทำให้”