เช้าวันนั้น เมืองหลวงปั่นป่วนไปทั่ว
แขกของหอฝนละอองค้างแรมหนึ่งคืน ยามรุ่งสางคลาไคลเมื่อแหงนหน้ามอง เห็นผ้าขาวแถบหนึ่งปลิวสะบัดพาดอยู่เบื้องบน บนผ้านั้นมีอักษรเขียนไว้
ผู้ที่มาเยือนล้วนหลงใหลในความสำราญ ย่อมชื่นชอบดูเรื่องคึกคัก คิดว่าเป็นกลเม็ดแปลกใหม่ของหออีกแล้ว จึงสั่งให้เด็กรับใช้ปลดผ้าขาวลงมาด้วยความอยากรู้
หลายคนห้อมล้อมอ่านถ้อยความบนนั้น ยิ่งอ่าน สีหน้าที่เคยเปื้อนยิ้มก็ค่อยๆ เคร่งขรึม
ผ้าขาวอักษรดำ จารึกเรื่องราวทั้งหมดที่ทหารคุ้มกันแคว้นสองหมื่นนายถูกขังอยู่ในเขาทรายเหลือง จากนั้นต้องสิ้นชีพในสนามรบ
และเรื่องที่ท่านแม่ทัพเว่ยส่งคนไปเกณฑ์ทหารที่กานโจว กลับถูกอู๋อวี้ชู เจี๋ยตู๋สื่อแห่งกานโจวในขณะนั้นตามสังหาร
ปฏิกิริยาของคนกลุ่มนี้กระตุ้นความใคร่รู้ของผู้มาใหม่ ผู้คนห้อมล้อมมากขึ้นทวี แต่กลับไม่มีใครส่งเสียงอีก
"สัตว์เดรัจฉาน ข้าที่เป็นคนหยาบช้าไร้ความรู้ยังรู้ว่าทหารคุ้มกันแคว้นปกป้องต้าเว่ย ไอ้พวกชั่วช้าสามานย์กลับแทงข้างหลัง สังหารทหารหาญที่ปกป้องพวกมัน สมควรถูกเชือดเนื้อเถือหนังเป็นพันแผล"
ทันใดนั้น เสียงตวาดลั่นดังทำลายความเงียบประหลาด
แล้วก็มีคนที่สองเอ่ยว่า "ก่อนหน้านี้เคยได้ยินว่า หลานของท่านอู๋ทิ้งจดหมายโลหิตปลิดชีพตัวเอง บัดนี้เห็นการพรรณนาราวกับประสบด้วยตนเอง คาดว่าเรื่องนี้คงเป็นจริงแล้ว"
"อูตานตั้งแต่ครั้งองค์ฮ่องเต้องค์ก่อนสร้างบ้านเมืองก็หมายจะกลืนต้าเว่ยของเรา ทหารกล้าทหารคุ้มกันแคว้นรุ่นแล้วรุ่นเล่าสังหารข้าศึกอย่างห้าวหาญ จึงขับไล่อูตานไปได้ สุดท้ายกลับต้องมาตายเพราะถูกทอดทิ้งจากคนของตนเอง น่าชังนัก!"
"วีรชนมากมายสิ้นชีพอย่างอยุติธรรม ทรชนบิดเบือนฟ้าดิน..."