แววตาเขาเคร่งขรึม "น้องเล็กตั้งแต่เด็กปราดเปรียวน่ารัก ครั้งหนึ่งตามมารดาไปไหว้พระที่วัด ถูกสัตว์เดรัจฉานนั่นหมายตา ถึงได้ใช้ประโยชน์จากความทะเยอทะยานของพี่น้องร่วมบิดาที่หมายใฝ่สูง วางกับดักนี้ขึ้น
มันไม่ได้เมาเลยสักนิด น้องเล็กก็ถูกมันสั่งให้คนล่อไป โชคดีที่พี่น้องร่วมบิดามาถึงทันเวลา ห้ามปรามไว้ได้
แม้จะไม่สำเร็จ แต่นับแต่นั้นน้องเล็กก็หวาดกลัวการเข้าใกล้ของผู้ชาย แม้แต่พวกเราที่เป็นพี่น้องและบิดา หากเข้าใกล้นางก็จะรังเกียจ ตกใจจนตัวสั่น
ผู้นั้นเป็นเชื้อพระวงศ์ อีกทั้งเกี่ยวพันถึงชื่อเสียงของน้องเล็ก พวกเราจึงจำต้องกล้ำกลืนความอยุติธรรมนี้ แม้แต่จะทวงความเป็นธรรมให้น้องเล็กก็ยังทำไม่ได้
จวนสกุลอวี๋มีฐานะไม่ต่ำ น้องเล็กก็รูปโฉมงดงาม ยังไม่ทันปักปิ่น แม่สื่อก็เหยียบธรณีประตูแทบพัง ทว่าเมื่อใดมีแม่สื่อมาเยือน น้องเล็กก็จะตกใจจนล้มป่วยไปครั้งหนึ่ง
ครั้งที่หนักที่สุด ไข้สูงสองสามวันไม่ฟื้น บิดามารดาร้อนใจดั่งไฟลน ข้ากับน้องรองก็ปวดใจแทนน้องเล็ก ถึงขั้นพวกเราปรึกษากันไว้แล้ว
จะเลี้ยงดูน้องเล็กไว้ในจวนชั่วชีวิต เมื่อพวกเราจากไป ยังมีบุตรหลานของเราเลี้ยงดูนางยามแก่เฒ่า"
เขาทอดถอนใจ คล้ายเย้ยหยันตนเอง "แต่ที่สุดแล้วก็เป็นพวกเราที่ยังอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา สัตว์เดรัจฉานนั่น หลังชายาคนที่สามเสียชีวิต มันก็หมายตาน้องเล็กที่เติบโตเป็นสาวอีกครั้ง
น้องเล็กรู้ข่าว ก็โวยวายจะหาตาย บิดาร้อนใจจนผมขาวโพลนไปมาก ข้าเองก็ร้อนรนจนปากพองไปด้วยแผลพุพอง จึงไปหาซั่งเหอ
ไม่กล้าบอกเล่าประสบการณ์ของน้องสาวแก่เขา เพียงบอกปัญหาของน้องสาว ซั่งเหอก็นำข้าไปพบบความลับของฉางอิง
ข้านำเรื่องนี้รายงานบิดา แล้วแอบพาน้องเล็กไปพบฉางอิงที่แต่งกายเป็นสตรี น้องเล็กทราบดีว่าหากราชสำนักมีราชโองการพระราชทานสมรส หากไม่แต่งก็จะนำภัยมาสู่ครอบครัว จึงได้แต่พยักหน้าตกลง"