กงหมิงเฉิงไม่รู้ว่าน้องชายเห็นสิ่งใด แต่ฟังจากบทสนทนาของทั้งคู่ก็พอคาดเดาได้บ้าง
กำลังกังวลว่าจะอธิบายให้ผู้คนฟังอย่างไร กงหมิงโหลวที่อยู่ในเมืองหลวงรู้เรื่องเขาทรายเหลืองได้อย่างไร ยิ่งกังวลว่าไร้หลักฐานใด ๆ แต่กงหมิงโหลวกลับพูดแพร่งพรายกับเหล่าบัณฑิต จะนำหายนะมาสู่ตระกูลกงหรือไม่
ครั้นได้ยินคำพูดของเว่ยชิงเยี่ยน จึงแอบโล่งอก
ขณะเดียวกันก็เกิดสงสัยในใจ "คุณหนู่รู้เรื่องเขาทรายเหลืองได้อย่างไร"
สายตาของกงหมิงโหลวก็มองมาด้วยเช่นกัน
เว่ยชิงเยี่ยนหลุบตาลงเล็กน้อย "นี่คือภาพก่อนที่เว่ยชิงเยี่ยนจะสิ้นใจ"
เพียงแต่กงหมิงโหลวไม่รู้ว่า ผู้ที่ถือทวนเงินยืนอยู่เหนือภูเขาซากศพนั้นหาใช่แม่ทัพพิทักษ์แคว้นตัวจริงไม่ หากแต่เป็นอาปู้
ดูภาพไปสองภาพติดต่อกัน บัดนี้กงหมิงโหลวเชื่อสนิทใจแล้ว "ท่านแม่ทัพเว่ยก็มีปณิธานคั่งแค้นเช่นกันหรือ"
ใช่แล้ว นางก็มีความคับแค้นของนาง
ไม่อยากกล่าวมากกับสองพี่น้องสกุลกง นางยิ้มบาง ๆ "สองท่านกลับไปก่อนเถิด อีกสักครู่ข้าจะพาเยี่ยนหลานไปเยี่ยมคุณนายกงที่จวน และพักอยู่สักสองสามวัน"
วันนี้เป็นวันฝังศพอู๋อวี้ชู แม้พี่สาวจะพาคนไปยังตระกูลอู๋เพื่อเอาความ แต่ก็ไม่ถึงกับขัดขวางไม่ให้ฝังศพจริง ๆ
ภรรยาขุนนางออกหน้าพาคนไปก่อกวนที่ตระกูลอู๋ ก็สุดโต่งพอแล้ว ทำเรื่องขัดขวางคนลงหลุมฝังศพไม่ได้
อย่างช้าสุดยามซื่อ (9:00-11:00 น.) ก็จะกลับจวน
เรื่องสะสางปณิธานแทนบิดาไม่ควรให้คนรู้มาก ครั้นเห็นเว่ยชิงเยี่ยนช่วยปิดบังให้ สองพี่น้องรู้สึกซาบซึ้งแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณคุณหนู่ยิ่ง"
สิ่งที่เว่ยชิงเยี่ยนไม่ได้ตอบ ทั้งสองก็รู้กาลเทศะไม่ถามอีก
ทว่าจิตใจของกงหมิงเฉิงก็หนักอึ้งลงอีก ทำให้เด็กน้อยร้องไห้เป็นเช่นนั้น สภาพการรบที่เขาทรายเหลืองคงจะอเนจอนาถยิ่งกว่าที่คิด ไม่รู้ว่าซือหรานของเขาจะรับไหวหรือไม่