สวี่หลิงเยว่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น เธอยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ เพียงกะพริบตา เงาร่างหนาทึบก็พลันทอดลงมาปกคลุมตรงหน้า
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามืออุ่นร้อนก็ประคองแก้มเธอไว้อย่างมั่นคง ปลายนิ้วลูบไล้ ก่อนเขาจะโน้มตัวลงมาจูบเธออย่างดุดันและอ่อนหวานในคราวเดียว
ข้อมือทั้งสองข้างของเธอถูกเขากุมไว้ แล้วรวบไพล่หลัง
แรงที่กระชับแน่นขึ้นฉับพลันดึงร่างเธอให้แนบสนิทกับอ้อมกอดร้อนผ่าวของเขา แผ่นอกกับหน้าท้องแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง อุณหภูมิของทั้งคู่หลอมรวมเป็นหนึ่ง
กลิ่นหวานสดชื่นของแตงโมผสมโซดาคละเคล้ากับลมหายใจอุ่นของกันและกัน ริมฝีปากและปลายลิ้นพัวพัน ลมหายใจคลอเคลีย
ความแข็งและความอ่อนนุ่มสัมผัสกัน ยิ่งทำให้สิ่งที่แข็งอยู่แล้วแข็งกร้าวขึ้น ส่วนสิ่งที่อ่อนนุ่มก็ยิ่งอ่อนละมุน
เสียงจูบดูดดื่มดังเข้าหู สวี่หลิงเยว่รู้สึกกระดากอายขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล จึงอดไม่ได้ที่จะผลักเขา ทั้งยังเผลอเบือนหน้าหนี แต่เขากลับบีบปลายคางแล้วบังคับให้เธอหันกลับมา
แววตาเขาดำสนิท น้ำเสียงเจือความปรารถนาอันตราย “หลบทำไม?”
เขาแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวอยู่แล้ว ยังจะมาถามอีกว่าหลบทำไม
สวี่หลิงเยว่ซบอยู่บนไหล่เขา หอบหายใจแผ่วเบา ก่อนเอ่ยเสียงอู้อี้ “คุณชำนาญดีนี่”
แววตาลู่จิงซวี่ลุ่มลึก จู่ ๆ ก็มีรอยยิ้มแต่งแต้ม “ผู้ชายเราทำเป็นได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน คุณไม่รู้หรือไง?”
“งั้นพวกคุณก็เก่งกันจัง” สวี่หลิงเยว่เงยหน้าขึ้น สีหน้ากลับเป็นปกติ “ดึกแล้ว ฉันต้องกลับแล้ว”
คืนนี้ลู่จิงซวี่มีนัดสังสรรค์ ไม่อย่างนั้นคนในอ้อมแขนที่ทั้งหอมทั้งนุ่มขนาดนี้ เขาคงไม่อยากหยุดแค่นี้จริง ๆ
“ผมให้คนไปส่งคุณ”
สวี่หลิงเยว่เม้มปากแล้วขานรับเบา ๆ แก้มแดงระเรื่อ ดวงตายังดูเหม่อลอยเล็กน้อย ราวกับยังไม่ได้สติจากความเร่าร้อนเมื่อครู่
ลู่จิงซวี่บีบมวยผมบนศีรษะเธออย่างเอ็นดู น้ำเสียงทุ้มต่ำชวนให้คนเคลิบเคลิ้ม “ถ้าไม่อยากกลับ ก็อยู่รอผมที่นี่สิ”
สวี่หลิงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ ทำราวกับไม่ได้ยิน
เธอเดินผ่านเขาไป เริ่มเก็บกระเป๋าโยคะ
ลู่จิงซวี่มองแผ่นหลังที่หนีเตลิดของเธอ แล้วหัวเราะสั้น ๆ
สวี่หลิงเยว่ยกมุมปากขึ้นน้อย ๆ อย่างไร้เสียง
การใช้เสน่ห์ทางกายกับผู้ชายน่ะ เป็นวิธีที่ต่ำชั้นที่สุด
โดยเฉพาะผู้ชายอย่างลู่จิงซวี่ เขาอยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็หาได้ทั้งนั้น
ในเมื่อคบกันอย่างจริงจัง สวี่หลิงเยว่ก็ไม่ชอบให้พูดแต่เรื่องบนเตียงไม่หยุด
เพราะคืนนี้มีนัดสังสรรค์ ระหว่างที่เธอเก็บของ ลู่จิงซวี่จึงรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
สูทสีดำตัดเย็บประณีตอย่างยิ่งแนบรับกับรูปร่างชั้นเลิศ ไหล่กว้างเอวสอบ เนกไทผูกเรียบร้อยไร้ที่ติ แนบพอดีกับลำคอ กระดุมแขนเสื้อสีเงินประณีตติดอยู่ตรงปลายแขน
รูปร่างสูงสง่าของเขายิ่งทำให้ชุดนี้ขับเน้นความเย็นชาและสง่างาม ชวนให้คนแปลกหน้าไม่กล้าเข้าใกล้
ทว่าระหว่างคิ้วและดวงตายังคงปิดบังความดิบเถื่อนเอาไว้ไม่มิด ทั้งขัดแย้งและเย้ายวนจนแทบเป็นอันตราย
สวี่หลิงเยว่เก็บของเรียบร้อย พอหันกลับมาก็พลันปะทะเข้ากับภาพนั้นโดยไม่ทันตั้งตัว
ความหล่อเหลาตรงหน้าทำเอาเธอมองจนตาพร่า ความตื่นตะลึงชื่นชมผุดขึ้นในใจเป็นระลอก
ลู่จิงซวี่เห็นแววตาเคลิบเคลิ้มของเธอทุกอย่าง เขาเดินมาหยุดตรงหน้า แฝงความภูมิใจอยู่บ้างและหยอกเย้าอยู่บ้าง “มองอะไรอยู่?”
สวี่หลิงเยว่ยกมือขึ้นแตะแก้มข้างหนึ่งของเขา
“มองแฟนไงคะ”
น้ำเสียงเธอนุ่มหวาน ดวงตากลมใสกระจ่างราวกับมีแสงดาวพร่างพรายส่องประกายอยู่เต็มไปหมด แววตาทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่เขา
“แฟนหล่อขนาดนี้ ฉันก็พลอยภูมิใจไปด้วย”
ลู่จิงซวี่ก้มมองแสงดาวเจิดจ้าที่ส่องประกายในดวงตาเธอ หัวใจราวกับถูกขนนกปัดผ่านเบา ๆ จังหวะหนึ่งพลันสะดุดไป
ผู้หญิงคนนี้มีแววเจ้าชู้อยู่หน่อย ๆ จู่ ๆ ก็หยอดเขาขึ้นมาแบบนี้ ช่างชวนใจสั่นจริง ๆ
คนขับรถที่อยู่ชั้นล่างส่งข้อความมาบอกว่าขับรถมาถึงแล้วและกำลังรออยู่ด้านล่าง
สวี่หลิงเยว่ชักมือกลับ แล้วเดินตามเขาออกไป ก่อนจะเข้าไปในลิฟต์
ลู่จิงซวี่มองหญิงสาวที่ยืนเรียบร้อยอยู่ข้างกาย แล้วเอ่ยขึ้นอย่างสบาย ๆ “ช่วงนี้มีงานอะไรไหม?”
“มีอะไรหรือคะ?”
ลู่จิงซวี่พยักหน้าเบา ๆ “โครงการที่ผมรับผิดชอบเพิ่งจบ กำลังคิดจะชวนเพื่อนสักสองสามคนออกทะเลไปฉลองกันสักสองสามวัน คุณไปเที่ยวด้วยกันไหม?”
“เมื่อไหร่คะ?”
“ออกเดินทางในอีกวันสองวันนี้ ไปกลับเร็ว อย่างมากก็ไม่เกินหนึ่งสัปดาห์”
สวี่หลิงเยว่พยักหน้า “ได้ค่ะ สิ้นเดือนฉันมีซ้อม ไม่ชนกัน”
“ดี” ลู่จิงซวี่รับคำ “พอกำหนดเวลาแน่นอนแล้ว ผมจะบอกคุณ”
สวี่หลิงเยว่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย
เขาชอบท่าทางอ่อนโยนว่าง่ายแบบนี้ของเธอ มวยผมเรียบร้อยขับให้ใบหน้าเล็กดูประณีตงดงาม ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกสดใสสะอาดตา
ความอ่อนโยนเอ่อล้นขึ้นในใจ ลู่จิงซวี่โน้มตัวลงเล็กน้อย จุมพิตตรงมุมปากเธอ
สวี่หลิงเยว่พลันนึกขึ้นได้ว่าอีกครู่เดียวเขาก็ต้องไปงานสังสรรค์ ความคิดแกล้งผุดขึ้นมา เธอจึงอ้าปากงับมุมปากเขาเบา ๆ
“ซี๊ด—”
ลู่จิงซวี่ไม่ทันตั้งตัว สูดลมหายใจเข้าด้วยความเจ็บแผ่วเบา
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย จ้องเธอ “จงใจใช่ไหม?”
สวี่หลิงเยว่กระแอมเบา ๆ ทำตาใสซื่อ “จะเป็นไปได้ยังไงคะ ไม่ได้เจอคุณตั้งนาน ก็เลยเผลอไปเอง”
ลู่จิงซวี่หัวเราะเสียงต่ำ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แผ่กลิ่นอายเจ้าเล่ห์เต็มเปี่ยม
“ได้”
ปลายเสียงของเขายกขึ้นเล็กน้อย “งั้นผมก็เผลอเหมือนกัน”
พูดจบ เขาก็โน้มตัวลงมางับริมฝีปากเธอเช่นกัน
แค่ห้าหกวินาที สวี่หลิงเยว่ก็เอนตัวถอยออกมาเล็กน้อย ริมฝีปากชา ปลายลิ้นรู้สึกเจ็บแปลบอยู่บาง ๆ
เธอยังเอาชนะเจ้าคนสารเลวอย่างเขาไม่ได้ แต่พอเห็นรอยตรงมุมปากของเขา ในใจก็รู้สึกสมดุลขึ้นไม่น้อย
เธอให้คนขับรถไปส่งที่หมู่บ้านจัดสรรสวนสือจี้
พ่อแม่ทำงานยุ่ง ตั้งแต่เด็กเธอจึงเติบโตมากับตายาย
ไม่ได้เจอผู้เฒ่าทั้งสองมานาน เธอคิดถึงพวกท่านอยู่เสมอ
ซ่งชิงหรงผู้เป็นยายอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว เส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะ แต่ยังคงกระฉับกระเฉงแข็งแรง
“กลับมาพอดีเลย ยายได้ยินจากพี่ลูกพี่ลูกน้องของหลานว่าหลานกำลังคบกับใครอยู่ จริงหรือ?”
ประโยคเดียวทำให้สวี่หลิงเยว่อยากบีบคอเจียงเจาให้ตาย
ไอ้คนปากมาก
“มีเรื่องนี้จริงค่ะ”
เจียงเว่ยหมิน ผู้เป็นตาซึ่งกำลังเอนกายอยู่บนเก้าอี้พักผ่อนตรงระเบียง พลันนั่งตัวตรง “กับใคร? ทำไมตาไม่เคยได้ยินหลานพูดเลย คบกันแล้วยังปิดบังคนในบ้านอีก”
ผู้เฒ่าทั้งสองเป็นปัญญาชนและค่อนข้างใจกว้าง สวี่หลิงเยว่จึงไม่ปิดบังอีกต่อไป เล่าให้ฟังทุกอย่างอย่างตรงไปตรงมา
ตระกูลลู่โด่งดังมีอำนาจเพียงใดในนครจิง ผู้เฒ่าทั้งสองย่อมเคยได้ยินชื่อ
พอซ่งชิงหรงได้ยินชื่อนี้ คิ้วก็ขมวดแน่นอยู่ตลอด “เยว่เยว่ บอกยายมาตามตรง หลานตอบตกลงเขาเพราะกลัวจะสร้างปัญหาให้ครอบครัวหรือเปล่า?”
สวี่หลิงเยว่ทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ “คุณยายคิดไปถึงไหนแล้วคะ”
เจียงเว่ยหมินมีเหตุผลกว่า เขารู้ว่าหลานสาวไม่ใช่คนที่จะยอมฝืนใจตัวเอง
“ชอบเขาจริงไหม?”
สวี่หลิงเยว่ประคองแก้วน้ำ ครุ่นคิดก่อนตอบ “นอกจากหยิ่งยโสไปหน่อย มั่นใจในตัวเองเกินไปหน่อย ปากร้ายไปหน่อย แล้วก็ฉันกับเขาคงไม่มีทางลงเอยกันได้ ตัดเรื่องพวกนี้ออกไป เขาก็เป็นคนใช้ได้ค่ะ”
ซ่งชิงหรงนิ่งอึ้งไปพักใหญ่ “ตัดเรื่องพวกนี้ออกไป แล้วยังจะเหลืออะไรอีก?”
“หล่อ หุ่นดี มีรสนิยม รู้จักเที่ยว แถมยังฉลาดและมีอารมณ์ขันด้วยค่ะ!”
เธอพูดกลั้วหัวเราะ “คุณยายลองคิดดูนะคะ ถ้าตอนสาว ๆ คุณยายมีโอกาสคบกับคนอย่างหลิวเต๋อหัวหรือเหลียงเฉาเหว่ยสักช่วงหนึ่ง คุณยายจะปล่อยโอกาสนี้ไปไหม?”
ซ่งชิงหรงถึงกับพูดไม่ออก
เจียงเว่ยหมินหัวเราะเบา ๆ มองหลานสาวที่เติบโตเป็นหญิงงามสง่า “ความรักไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ พอความรู้สึกสั่งสมลึกซึ้งขึ้นแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องที่เราจะควบคุมได้ หลานแน่ใจหรือว่าจะรักษาใจตัวเองไว้ได้?”
พูดไปพูดมา สิ่งที่ผู้เฒ่ากังวลที่สุดก็คือกลัวเด็กในบ้านจะเจ็บปวด
“ค่อย ๆ ดูกันไปทีละก้าวแล้วกันค่ะ ยังไงสุดท้ายจะไปต่อได้หรือไม่ได้ ฉันก็ไม่เสียเปรียบ”
เด็กดีที่เติบโตมาอย่างว่าง่าย จู่ ๆ กลับพูดจาราวกับมองความรักเป็นเรื่องเล่นสนุก ผู้เฒ่าทั้งสองย่อมต้องแปลกใจ
แต่เป็นเรื่องของเด็กเอง พวกผู้ใหญ่ก็ไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก
ซ่งชิงหรงลากสามีเข้าไปในครัว
“จะไม่ยุ่งจริง ๆ หรือ?”
“เด็กมีความคิดของตัวเอง ยังไม่ถึงขั้นนั้นเสียหน่อย”
“ถ้ารอให้เด็กเสียเปรียบแล้วค่อยทำอะไร จะไม่สายไปหรือ?”
“หลานบ้านเราโง่หรือไง จะยอมเสียเปรียบใครได้หรือ?”
เจียงเว่ยหมินคลุกคลีอยู่กับกฎหมายมาทั้งชีวิต สวี่หลิงเยว่เป็นเด็กที่เขาเลี้ยงมา เขาย่อมเข้าใจเธอดีกว่าใคร
ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครเอาเปรียบง่าย ๆ หรอก