ถ้าเป็นแฟนที่คบกันโดยหวังแต่งงาน เรื่องเหลวไหลที่เกิดขึ้นวันนี้คงมากพอให้สวี่หลิงเยว่ตัดสินประหารเขาไปแล้ว
ยังดีที่ลู่จิงซวี่ไม่ใช่แบบนั้น
จากคลับไปถึงร้านอาหาร ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
เธอก็ปรับอารมณ์ได้เรียบร้อยแล้ว ถึงขั้นฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีตอนลงจากรถ
พนักงานรับรถไปจอด ส่วนลู่จิงซวี่จูงมือเธอเข้าไปในร้านอาหาร
การตกแต่งมีกลิ่นอายโบราณอันงดงาม แม้ตั้งอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายแต่กลับเงียบสงบ อิฐทุกก้อนและกระเบื้องทุกแผ่นล้วนเป็นของล้ำค่าราคาแพง
“หายโกรธแล้วเหรอ?” ลู่จิงซวี่ก้มหน้าถาม
สวี่หลิงเยว่คล้องแขนเขาแล้วหยิกแรง ๆ ทีหนึ่ง “ถ้ายังไม่กินให้อิ่ม จะเอาแรงที่ไหนมาโกรธล่ะ”
น้ำเสียงทั้งดุทั้งกร้าว ทว่าดวงตากลับมีแววขุ่นเคืองปนรอยยิ้ม
สวี่หลิงเยว่รู้จักกาลเทศะ ลู่จิงซวี่ชอบเธอตรงนี้
คบกันมาเกือบสามเดือนแล้ว เขาแทบไม่เคยเจอเรื่องขัดใจจากเธอเลย
ดีกว่าพวกผู้หญิงจอมเอาแต่ใจที่อยู่ข้างเพื่อนผู้ชายของเขาไม่รู้ตั้งกี่เท่า พวกนั้นเดี๋ยวก็อารมณ์เสีย เดี๋ยวก็เรียกร้องเอานั่นเอานี่
ลู่จิงซวี่บีบแก้มเธอเบา ๆ แววตาฉายความเย็นชาแวบหนึ่ง “คุณแฟน ช่วงนี้อารมณ์ร้ายขึ้นนะ”
สวี่หลิงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ มุมปากโค้งขึ้น ก่อนปัดมือเขาออกพร้อมยิ้มไม่ถึงดวงตา “ถ้าไม่อารมณ์ร้ายบ้าง จะทนคุณไหวเหรอ?”
“ตอนตามจีบฉัน คุณไม่รู้เหรอว่าฉันอารมณ์ร้าย? ถ้าฉันไม่เป็นแบบนี้ จะมีโอกาสถึงคุณหรือไง?”
“……”
ลู่จิงซวี่ทั้งโมโหทั้งขำ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยเธอไว้ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปด้วยกัน
ลู่จิงซวี่เป็นลูกค้าประจำของที่นี่ มีห้องส่วนตัวประจำอยู่ห้องหนึ่ง
ร้านอาหารแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารหวยหยาง ถูกปากสวี่หลิงเยว่มาก
พออาหารวางลงบนโต๊ะ เธอก็กินไปพลางคิดไปพลางว่า คุณตาคุณยายก็คงชอบอาหารที่นี่เหมือนกัน คราวหน้ามื้อรวมญาติของครอบครัวจัดที่นี่ก็ได้
เธอตัดสินใจแล้วว่าตอนลงไปข้างล่างเพื่อกลับ จะขอนามบัตรไว้สักใบ
เพลงคุนฉวี่บนเวทีละครใกล้จบลง ทำนองเอื้อนเอ่ยค่อย ๆ แผ่วหายไป ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงเสียงตะเกียบและชามกระทบกันแผ่วเบา
ลู่จิงซวี่คีบปูเมาเหล้าชิ้นหนึ่ง เงยหน้ามองสวี่หลิงเยว่ “พรุ่งนี้ว่างไหม?”
“มีอะไรเหรอ?”
เขาดันเนื้อปูที่แกะเรียบร้อยแล้วไปไว้ในชามของเธอ “อยากจองคลาสโยคะส่วนตัวสักคลาส คุณครูสวี่มีคิวไหมครับ?”
“คุณลู่ จะนัดแฟนตัวเองตรง ๆ ก็ไม่ผิดกฎหมายนะคะ ไม่ต้องอ้อมค้อมขนาดนี้ก็ได้”
“ก็กลัวคุณครูสวี่ดังขึ้นมาแล้วจะวางท่าใหญ่โตน่ะสิ ผมไม่กล้ารุกเข้าหาก่อนหรอก เผื่อคิดไปเองคนเดียวล่ะ?”
สวี่หลิงเยว่คีบเนื้อปูเข้าปาก รสหวานสดชื่นแผ่ซ่านอยู่บนปลายลิ้น
เธอเงยหน้ามองลู่จิงซวี่ น้ำเสียงสดใสขึ้นเล็กน้อย “พรุ่งนี้บ่ายว่างค่ะ บ่ายสามถึงห้าโมง จะให้ไปสอนที่บ้านหรือที่สตูดิโอคะ?”
“มาที่บ้านเถอะ เงียบสงบดี”
“ได้ค่ะ”
สายลมยามค่ำพัดพากลิ่นหอมหวานของดอกหอมหมื่นลี้เข้ามา ทำนองคุนฉวี่บนเวทีละครค่อย ๆ แผ่วจางลง
ลู่จิงซวี่วางตะเกียบลง ปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ สายตาจับอยู่บนใบหน้าของสวี่หลิงเยว่
เห็นผู้หญิงสวย ๆ ในแวดวงนี้มามากมาย บ้างก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายเงินทอง บ้างก็จงใจประจบเอาใจ การปรากฏตัวของเธอช่างเป็นสีสันสดใสจริง ๆ
สายตาของชายหนุ่มตรงเกินไป สวี่หลิงเยว่จึงยกถ้วยชาขึ้นบังรอยยิ้มที่มุมปาก
เธอพอจะเดาใจลู่จิงซวี่ออก
คุณชายใหญ่ผู้สูงส่งเอาแต่ใจและวางท่าหยิ่งผยอง บรรดาคุณหนูที่มีฐานะคู่ควรกันทนความเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ไหว
มีเพียงหญิงสาวสามัญชนที่เกรงกลัวอำนาจของเขา และคิดเกาะเกี่ยวความมั่งคั่งของเขาเท่านั้น ถึงจะตอบสนองความเป็นชายชาตรีและความต้องการครอบครองอันแรงกล้าที่ฝังลึกในตัวเขาได้
ยามอารมณ์ดีและมีแก่ใจ เขาก็พร้อมทุ่มเงินมหาศาลหรือโมโหจนลุกเป็นไฟเพื่อหญิงงามได้โดยไม่ลังเล
แต่พอเบื่อหน่าย หรือผู้ใหญ่ในบ้านพิโรธขึ้นมา บัตรธนาคารที่มีเงินก้อนโตในสายตาคนธรรมดา แต่สำหรับคนอย่างพวกเขาแล้วมีค่าแค่เทียบเท่านาฬิกาเรือนหนึ่ง ก็จัดการทุกอย่างให้จบลงได้
ตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย สวี่หลิงเยว่ก็เคยได้ยินเรื่องธรรมเนียมแฝงของการที่เศรษฐีเลี้ยงดูผู้หญิงในมหาวิทยาลัยแล้ว
ทั้งเรื่องการดื่มเครื่องดื่มบนรถหรู ไปจนถึงกลุ่มติดต่อจัดหาผู้หญิงที่มีอยู่ในมหาวิทยาลัย
เธอเคยเห็นรุ่นพี่และรุ่นน้องหลายคนที่เดิมทีทั้งสวยและเก่ง พลาดพลั้งเพียงชั่ววูบแล้วก้าวเข้าไปในโลกของผู้มีอำนาจ แต่เมื่อกลับมาอยู่ในสังคมคนธรรมดาอีกครั้ง กลับรู้สึกแปลกแยกและหมดไฟไปเสียแล้ว
จากความประหยัดไปสู่ความฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่จากความฟุ่มเฟือยกลับไปสู่ความประหยัดนั้นยาก
สวี่หลิงเยว่รังเกียจทั้งสองฝ่ายอยู่บ้าง
นกน้อยในกรงทองที่หวังเพียงวัตถุสิ่งของนั้นน่าเวทนาก็จริง แต่พวกนายทุนที่มองความรักเป็นของเล่นและใช้ความจริงใจเป็นเครื่องต่อรอง จะสะอาดบริสุทธิ์ตรงไหนกัน?
พวกเขาแค่โบกมือก็สร้างภาพฝันให้คนอื่นได้ พาหญิงสาวที่มีพื้นเพธรรมดาเข้าไปอยู่ท่ามกลางความหรูหรางดงามซึ่งไม่ใช่โลกของพวกเธอ
ปล่อยให้พวกเธอสูญเสียตัวตนไปกับการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยวันแล้ววันเล่า จากนั้นก็ทำลายทุกอย่างลงอย่างไม่ไยดี โยนเจ้านกน้อยที่ปีกหักและหมดกำลังใจกลับคืนสู่โลกมนุษย์
การตอบรับคำเกี้ยวพาราสีของลู่จิงซวี่และยอมเป็นแฟนเขา ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คนนอกคิด
ข้อแรก ท่าทีของคุณชายใหญ่ผู้นี้บ่งบอกชัดเจนว่าเขาต้องได้เธอมาให้ได้
คนอย่างพวกเขาที่ตั้งแต่เล็กอยากได้อะไรก็ได้ หากเธอปฏิเสธอย่างเดียว ในสายตาพวกเขาก็มีแต่จะคิดว่าเธอกำลังเล่นตัวเพื่อเรียกร้องให้เขาให้มากขึ้น
ข้อสอง รูปร่างหน้าตาของลู่จิงซวี่โดดเด่นอย่างเหลือเชื่อ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ตรงกับรสนิยมของเธอพอดี
ผู้ชายคนนี้ทั้งมีอำนาจ มีเงิน มีหน้าตา แถมยังรู้จักใช้ชีวิต สวี่หลิงเยว่ที่ครองตัวเป็นโสดมาตั้งแต่เกิดจนถึงอายุยี่สิบห้าปีจึงนึกเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ออก
จะเป็นผู้ชายเจ้าชู้หรือไม่ สำหรับสวี่หลิงเยว่แล้ว ลู่จิงซวี่ก็เป็นแค่หนุ่มหล่อฉลาดและน่าสนใจคนหนึ่งเท่านั้น
……
การเติมเงินลงบัตรสมาชิกสตูดิโอโยคะ ในตอนแรกก็เป็นเพียงกลเม็ดเอาใจหญิงสาวของคุณชายใหญ่ที่กำลังตามจีบเธอ
ใครจะคิดว่าสวี่หลิงเยว่จะจริงจังเป็นขั้นเป็นตอน คอยเร่งให้เขามาเรียนตามกำหนด
เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ลู่จิงซวี่ยินดีตามใจและเล่นไปกับเธอ ขอแค่ไม่มีธุระสำคัญ เขาก็ปล่อยให้เธอจัดการตามใจ
สตูดิโอโยคะของสวี่หลิงเยว่สืบทอดมาจากศาสตราจารย์เจี่ยงผู้เป็นแม่ ตั้งอยู่ใกล้ย่านที่พักอาศัยระดับกลางถึงสูง
กลุ่มลูกค้าหลักคือบรรดาภรรยาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลางขึ้นไป
บางครั้งก็มีคลาสกลุ่มราคาย่อมเยาไว้ดึงดูดลูกค้าและสร้างชื่อเสียง
สวี่หลิงเยว่ฝึกโยคะกับแม่มาตั้งแต่เด็ก แม้ไม่เคยทำงานเป็นครูสอนโยคะอย่างเป็นทางการ แต่การรับมือกับมือใหม่อย่างลู่จิงซวี่นั้นเหลือเฟือ
ในบ้านใหม่ของคุณชายใหญ่ลู่ มีพื้นที่ว่างริมหน้าต่างกระจกเต็มบานของห้องชุดชั้นเดียวริมแม่น้ำ ปูเสื่อโยคะไว้สองผืน
สวี่หลิงเยว่ถอดเสื้อโค้ตกันลมออก เผยให้เห็นชุดโยคะรัดรูปด้านใน
ลู่จิงซวี่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาชั้นล่าง เห็นหญิงสาวนั่งขัดสมาธิเล่นโทรศัพท์อยู่บนเสื่อโยคะ
แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกเต็มผนัง สาดเข้ามาในห้องนั่งเล่น แสงสีทองอาบคลุมพื้นหินอ่อน
ผมยาวของเธอถูกรวบเป็นมวยสูง เรียบร้อยคล่องแคล่ว เผยลำคอระหง
ชุดโยคะสีแอปริคอตแนบกระชับลำตัว แนวไหล่เหยียดตรงได้รูป เอวคอดกระชับ ขาเรียวยาวที่ไขว้กันทอดตรง ผิวขาวละเอียดราวกับเครื่องเคลือบเมื่ออยู่ใต้แสงแดด
ลู่จิงซวี่เป็นผู้ชายเต็มวัย สัญชาตญาณดิบตรงไปตรงมาทำให้ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
บรรยากาศตึงเครียวคลุมเครือบางอย่างแผ่ซ่านขึ้นมาในอากาศ
สวี่หลิงเยว่ได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วแตะหน้าจอโทรศัพท์เบา ๆ เสียงดนตรีโยคะทุ้มต่ำแผ่วผ่อนคลายดังขึ้นจากลำโพง
“มานี่สิ ฉันจะช่วยคลายไหล่กับต้นคอให้”
ลู่จิงซวี่เดินช้า ๆ มาหยุดตรงหน้าเธอ มองลงมาจากเบื้องสูง
ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ผมมวยเรียบร้อย ดวงตาใสกระจ่างและเปิดเผย
เขาก้มตัวโน้มเข้าใกล้ ลมหายใจแผ่วเบาปัดผ่านเส้นผมหน้าผากของเธอ “ผมไม่รู้เลยว่าควรชมคุณว่าทุ่มเทเกินไป หรือจะบอกว่าคุณ—ไม่รู้จักอ่อนหวานเอาเสียเลย”
สวี่หลิงเยว่เงยหน้าสบตาเขา มุมปากโค้งขึ้น “ต้องชมว่าฉันทุ่มเทสิคะ! คุณลู่ เชิญค่ะ”
ปากลู่จิงซวี่ชอบหยอกเธอก็จริง แต่พอจัดท่าเตรียมพร้อมและเริ่มฝึกจริง ความทะนงตัวที่ฝังอยู่ในกระดูกก็ทำให้เขาไม่ยอมทำอะไรลวก ๆ
สวี่หลิงเยว่ยืนอยู่ข้างกายเขา มือเลื่อนขึ้นตามแผ่นหลังของลู่จิงซวี่เล็กน้อยเพื่อช่วยให้เขาจับความรู้สึกของท่าได้
นิ้วมือของเธอเรียวบาง นุ่มนวลราวไร้กระดูก แตะลงบนแผ่นหลังและข้างเอวของเขาเบา ๆ กลิ่นหอมหวานสะอาดอบอวล แทรกซึมเข้าสู่โพรงจมูกทีละน้อย
ร่างกายลู่จิงซวี่ตั้งใจทำตามท่าของเธอ แต่ใจกลับไม่เคยอยู่นิ่งเลยสักนิด
สวี่หลิงเยว่ไม่สนใจสายตาร้อนแรงของชายหนุ่มแม้แต่น้อย
ตอนเขาก้มตัวลงเพื่อปรับท่าหนึ่ง เธอก็เดินช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าเขา
จู่ ๆ เธอก็โน้มตัวเข้าหา ระยะห่างระหว่างทั้งสองพลันร่นเข้ามาใกล้ จนลู่จิงซวี่มองเห็นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอขยับแผ่วเบา
สวี่หลิงเยว่เงยหน้าขยับเข้าไปใกล้ ราวกับจะจูบแต่ก็ไม่จูบ
ความร้อนแรงในดวงตาของลู่จิงซวี่พลันเข้มข้นถึงขีดสุด
เธอหยุดอยู่ตรงนั้น ดวงตายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มเบาว่า “แฟนคะ อยู่นิ่ง ๆ หน่อยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตีคุณแล้ว”
พูดจบเธอก็ยืดตัวขึ้น กลับไปทำท่าทางจริงจังเหมือนเมื่อครู่อีกครั้ง
ลู่จิงซวี่ใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม หรี่ตาลงเล็กน้อย
สวี่หลิงเยว่อ่านแววคาดหวังบางอย่างออกมาจากสายตาของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“……” คนรวยนี่ส่วนใหญ่เป็นพวกวิปริตจริง ๆ ด้วย!
ท่ามกลางเสียงดนตรีผ่อนคลาย ท่วงท่าค่อย ๆ ช้าลง ร่างกายที่เคยเกร็งเริ่มผ่อนคลาย เหงื่อบาง ๆ ซึมขึ้นทั่วร่าง แต่กลับรู้สึกสบายไปทั้งตัว
ความเหนื่อยล้าและความเมื่อยตึงที่สะสมมาหลายวันค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย
หลังจบโยคะชุดหนึ่ง ลู่จิงซวี่นอนนิ่งอยู่บนเสื่อ ไม่ขยับสักนิด
สวี่หลิงเยว่ยื่นเท้าไปเตะเขา “มาเป็นตั้งนาน ยังไม่มีน้ำให้ดื่มเลยนะคะ แฟนคะ มารยาทเจ้าบ้านของคุณแย่มาก”
ลู่จิงซวี่สบายจนไม่อยากขยับ “ในตู้เย็นมี ไปหยิบเองสิ”
สวี่หลิงเยว่เดินเข้าไปในครัว ในตู้เย็นมีขวดและกระปุกอัดแน่นเต็มไปหมด
ทั้งน้ำแร่ เบียร์ น้ำโซดา แล้วยังมีผลไม้อีกหลายอย่าง
“ขอยืมครัวคุณหน่อยนะ ฉันอยากทำน้ำแตงโมโซดาสักแก้ว”
“ตามสบาย แต่ผมเอาด้วยแก้วหนึ่ง”
นำแตงโมไปปั่น รองก้นแก้วด้วยน้ำแข็ง แล้วเติมน้ำโซดาลงไป
ลู่จิงซวี่ยกขึ้นจิบคำหนึ่ง รสชาติอร่อยเกินคาด
สวี่หลิงเยว่เงยหน้าดื่มอึกใหญ่ ลำคอระหงที่เผยออกมาข้างนอกเกร็งแล้วผ่อนคลาย
ให้ความรู้สึกเซ็กซี่สดชื่นอยู่เล็กน้อย