แค่เล่นสนุก? ใครกันแน่ที่จริงจัง

ตอนที่ 3 เล่นสนุกเท่านั้นหรือ? ใครจริงจังกว่ากัน

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ถ้าเป็นแฟนที่คบกันโดยหวังแต่งงาน เรื่องเหลวไหลที่เกิดขึ้นวันนี้คงมากพอให้สวี่หลิงเยว่ตัดสินประหารเขาไปแล้ว

ยังดีที่ลู่จิงซวี่ไม่ใช่แบบนั้น

จากคลับไปถึงร้านอาหาร ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

เธอก็ปรับอารมณ์ได้เรียบร้อยแล้ว ถึงขั้นฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีตอนลงจากรถ

พนักงานรับรถไปจอด ส่วนลู่จิงซวี่จูงมือเธอเข้าไปในร้านอาหาร

การตกแต่งมีกลิ่นอายโบราณอันงดงาม แม้ตั้งอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายแต่กลับเงียบสงบ อิฐทุกก้อนและกระเบื้องทุกแผ่นล้วนเป็นของล้ำค่าราคาแพง

“หายโกรธแล้วเหรอ?” ลู่จิงซวี่ก้มหน้าถาม

สวี่หลิงเยว่คล้องแขนเขาแล้วหยิกแรง ๆ ทีหนึ่ง “ถ้ายังไม่กินให้อิ่ม จะเอาแรงที่ไหนมาโกรธล่ะ”

น้ำเสียงทั้งดุทั้งกร้าว ทว่าดวงตากลับมีแววขุ่นเคืองปนรอยยิ้ม

สวี่หลิงเยว่รู้จักกาลเทศะ ลู่จิงซวี่ชอบเธอตรงนี้

คบกันมาเกือบสามเดือนแล้ว เขาแทบไม่เคยเจอเรื่องขัดใจจากเธอเลย

ดีกว่าพวกผู้หญิงจอมเอาแต่ใจที่อยู่ข้างเพื่อนผู้ชายของเขาไม่รู้ตั้งกี่เท่า พวกนั้นเดี๋ยวก็อารมณ์เสีย เดี๋ยวก็เรียกร้องเอานั่นเอานี่

ลู่จิงซวี่บีบแก้มเธอเบา ๆ แววตาฉายความเย็นชาแวบหนึ่ง “คุณแฟน ช่วงนี้อารมณ์ร้ายขึ้นนะ”

สวี่หลิงเยว่กะพริบตาปริบ ๆ มุมปากโค้งขึ้น ก่อนปัดมือเขาออกพร้อมยิ้มไม่ถึงดวงตา “ถ้าไม่อารมณ์ร้ายบ้าง จะทนคุณไหวเหรอ?”

“ตอนตามจีบฉัน คุณไม่รู้เหรอว่าฉันอารมณ์ร้าย? ถ้าฉันไม่เป็นแบบนี้ จะมีโอกาสถึงคุณหรือไง?”

“……”

ลู่จิงซวี่ทั้งโมโหทั้งขำ เขาใช้มือข้างหนึ่งจับท้ายทอยเธอไว้ แล้วเดินขึ้นชั้นบนไปด้วยกัน

ลู่จิงซวี่เป็นลูกค้าประจำของที่นี่ มีห้องส่วนตัวประจำอยู่ห้องหนึ่ง

ร้านอาหารแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องอาหารหวยหยาง ถูกปากสวี่หลิงเยว่มาก

พออาหารวางลงบนโต๊ะ เธอก็กินไปพลางคิดไปพลางว่า คุณตาคุณยายก็คงชอบอาหารที่นี่เหมือนกัน คราวหน้ามื้อรวมญาติของครอบครัวจัดที่นี่ก็ได้

เธอตัดสินใจแล้วว่าตอนลงไปข้างล่างเพื่อกลับ จะขอนามบัตรไว้สักใบ

เพลงคุนฉวี่บนเวทีละครใกล้จบลง ทำนองเอื้อนเอ่ยค่อย ๆ แผ่วหายไป ในห้องส่วนตัวเหลือเพียงเสียงตะเกียบและชามกระทบกันแผ่วเบา

ลู่จิงซวี่คีบปูเมาเหล้าชิ้นหนึ่ง เงยหน้ามองสวี่หลิงเยว่ “พรุ่งนี้ว่างไหม?”

“มีอะไรเหรอ?”

เขาดันเนื้อปูที่แกะเรียบร้อยแล้วไปไว้ในชามของเธอ “อยากจองคลาสโยคะส่วนตัวสักคลาส คุณครูสวี่มีคิวไหมครับ?”

“คุณลู่ จะนัดแฟนตัวเองตรง ๆ ก็ไม่ผิดกฎหมายนะคะ ไม่ต้องอ้อมค้อมขนาดนี้ก็ได้”

“ก็กลัวคุณครูสวี่ดังขึ้นมาแล้วจะวางท่าใหญ่โตน่ะสิ ผมไม่กล้ารุกเข้าหาก่อนหรอก เผื่อคิดไปเองคนเดียวล่ะ?”

สวี่หลิงเยว่คีบเนื้อปูเข้าปาก รสหวานสดชื่นแผ่ซ่านอยู่บนปลายลิ้น

เธอเงยหน้ามองลู่จิงซวี่ น้ำเสียงสดใสขึ้นเล็กน้อย “พรุ่งนี้บ่ายว่างค่ะ บ่ายสามถึงห้าโมง จะให้ไปสอนที่บ้านหรือที่สตูดิโอคะ?”

“มาที่บ้านเถอะ เงียบสงบดี”

“ได้ค่ะ”

สายลมยามค่ำพัดพากลิ่นหอมหวานของดอกหอมหมื่นลี้เข้ามา ทำนองคุนฉวี่บนเวทีละครค่อย ๆ แผ่วจางลง

ลู่จิงซวี่วางตะเกียบลง ปลายนิ้วเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ สายตาจับอยู่บนใบหน้าของสวี่หลิงเยว่

เห็นผู้หญิงสวย ๆ ในแวดวงนี้มามากมาย บ้างก็เต็มไปด้วยกลิ่นอายเงินทอง บ้างก็จงใจประจบเอาใจ การปรากฏตัวของเธอช่างเป็นสีสันสดใสจริง ๆ

สายตาของชายหนุ่มตรงเกินไป สวี่หลิงเยว่จึงยกถ้วยชาขึ้นบังรอยยิ้มที่มุมปาก

เธอพอจะเดาใจลู่จิงซวี่ออก

คุณชายใหญ่ผู้สูงส่งเอาแต่ใจและวางท่าหยิ่งผยอง บรรดาคุณหนูที่มีฐานะคู่ควรกันทนความเอาแต่ใจแบบนี้ไม่ไหว

มีเพียงหญิงสาวสามัญชนที่เกรงกลัวอำนาจของเขา และคิดเกาะเกี่ยวความมั่งคั่งของเขาเท่านั้น ถึงจะตอบสนองความเป็นชายชาตรีและความต้องการครอบครองอันแรงกล้าที่ฝังลึกในตัวเขาได้

ยามอารมณ์ดีและมีแก่ใจ เขาก็พร้อมทุ่มเงินมหาศาลหรือโมโหจนลุกเป็นไฟเพื่อหญิงงามได้โดยไม่ลังเล

แต่พอเบื่อหน่าย หรือผู้ใหญ่ในบ้านพิโรธขึ้นมา บัตรธนาคารที่มีเงินก้อนโตในสายตาคนธรรมดา แต่สำหรับคนอย่างพวกเขาแล้วมีค่าแค่เทียบเท่านาฬิกาเรือนหนึ่ง ก็จัดการทุกอย่างให้จบลงได้

ตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย สวี่หลิงเยว่ก็เคยได้ยินเรื่องธรรมเนียมแฝงของการที่เศรษฐีเลี้ยงดูผู้หญิงในมหาวิทยาลัยแล้ว

ทั้งเรื่องการดื่มเครื่องดื่มบนรถหรู ไปจนถึงกลุ่มติดต่อจัดหาผู้หญิงที่มีอยู่ในมหาวิทยาลัย

เธอเคยเห็นรุ่นพี่และรุ่นน้องหลายคนที่เดิมทีทั้งสวยและเก่ง พลาดพลั้งเพียงชั่ววูบแล้วก้าวเข้าไปในโลกของผู้มีอำนาจ แต่เมื่อกลับมาอยู่ในสังคมคนธรรมดาอีกครั้ง กลับรู้สึกแปลกแยกและหมดไฟไปเสียแล้ว

จากความประหยัดไปสู่ความฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่จากความฟุ่มเฟือยกลับไปสู่ความประหยัดนั้นยาก

สวี่หลิงเยว่รังเกียจทั้งสองฝ่ายอยู่บ้าง

นกน้อยในกรงทองที่หวังเพียงวัตถุสิ่งของนั้นน่าเวทนาก็จริง แต่พวกนายทุนที่มองความรักเป็นของเล่นและใช้ความจริงใจเป็นเครื่องต่อรอง จะสะอาดบริสุทธิ์ตรงไหนกัน?

พวกเขาแค่โบกมือก็สร้างภาพฝันให้คนอื่นได้ พาหญิงสาวที่มีพื้นเพธรรมดาเข้าไปอยู่ท่ามกลางความหรูหรางดงามซึ่งไม่ใช่โลกของพวกเธอ

ปล่อยให้พวกเธอสูญเสียตัวตนไปกับการใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือยวันแล้ววันเล่า จากนั้นก็ทำลายทุกอย่างลงอย่างไม่ไยดี โยนเจ้านกน้อยที่ปีกหักและหมดกำลังใจกลับคืนสู่โลกมนุษย์

การตอบรับคำเกี้ยวพาราสีของลู่จิงซวี่และยอมเป็นแฟนเขา ไม่ได้ซับซ้อนอย่างที่คนนอกคิด

ข้อแรก ท่าทีของคุณชายใหญ่ผู้นี้บ่งบอกชัดเจนว่าเขาต้องได้เธอมาให้ได้

คนอย่างพวกเขาที่ตั้งแต่เล็กอยากได้อะไรก็ได้ หากเธอปฏิเสธอย่างเดียว ในสายตาพวกเขาก็มีแต่จะคิดว่าเธอกำลังเล่นตัวเพื่อเรียกร้องให้เขาให้มากขึ้น

ข้อสอง รูปร่างหน้าตาของลู่จิงซวี่โดดเด่นอย่างเหลือเชื่อ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็ตรงกับรสนิยมของเธอพอดี

ผู้ชายคนนี้ทั้งมีอำนาจ มีเงิน มีหน้าตา แถมยังรู้จักใช้ชีวิต สวี่หลิงเยว่ที่ครองตัวเป็นโสดมาตั้งแต่เกิดจนถึงอายุยี่สิบห้าปีจึงนึกเหตุผลที่จะปฏิเสธไม่ออก

จะเป็นผู้ชายเจ้าชู้หรือไม่ สำหรับสวี่หลิงเยว่แล้ว ลู่จิงซวี่ก็เป็นแค่หนุ่มหล่อฉลาดและน่าสนใจคนหนึ่งเท่านั้น

……

การเติมเงินลงบัตรสมาชิกสตูดิโอโยคะ ในตอนแรกก็เป็นเพียงกลเม็ดเอาใจหญิงสาวของคุณชายใหญ่ที่กำลังตามจีบเธอ

ใครจะคิดว่าสวี่หลิงเยว่จะจริงจังเป็นขั้นเป็นตอน คอยเร่งให้เขามาเรียนตามกำหนด

เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ ลู่จิงซวี่ยินดีตามใจและเล่นไปกับเธอ ขอแค่ไม่มีธุระสำคัญ เขาก็ปล่อยให้เธอจัดการตามใจ

สตูดิโอโยคะของสวี่หลิงเยว่สืบทอดมาจากศาสตราจารย์เจี่ยงผู้เป็นแม่ ตั้งอยู่ใกล้ย่านที่พักอาศัยระดับกลางถึงสูง

กลุ่มลูกค้าหลักคือบรรดาภรรยาจากครอบครัวที่มีฐานะปานกลางขึ้นไป

บางครั้งก็มีคลาสกลุ่มราคาย่อมเยาไว้ดึงดูดลูกค้าและสร้างชื่อเสียง

สวี่หลิงเยว่ฝึกโยคะกับแม่มาตั้งแต่เด็ก แม้ไม่เคยทำงานเป็นครูสอนโยคะอย่างเป็นทางการ แต่การรับมือกับมือใหม่อย่างลู่จิงซวี่นั้นเหลือเฟือ

ในบ้านใหม่ของคุณชายใหญ่ลู่ มีพื้นที่ว่างริมหน้าต่างกระจกเต็มบานของห้องชุดชั้นเดียวริมแม่น้ำ ปูเสื่อโยคะไว้สองผืน

สวี่หลิงเยว่ถอดเสื้อโค้ตกันลมออก เผยให้เห็นชุดโยคะรัดรูปด้านใน

ลู่จิงซวี่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาชั้นล่าง เห็นหญิงสาวนั่งขัดสมาธิเล่นโทรศัพท์อยู่บนเสื่อโยคะ

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกเต็มผนัง สาดเข้ามาในห้องนั่งเล่น แสงสีทองอาบคลุมพื้นหินอ่อน

ผมยาวของเธอถูกรวบเป็นมวยสูง เรียบร้อยคล่องแคล่ว เผยลำคอระหง

ชุดโยคะสีแอปริคอตแนบกระชับลำตัว แนวไหล่เหยียดตรงได้รูป เอวคอดกระชับ ขาเรียวยาวที่ไขว้กันทอดตรง ผิวขาวละเอียดราวกับเครื่องเคลือบเมื่ออยู่ใต้แสงแดด

ลู่จิงซวี่เป็นผู้ชายเต็มวัย สัญชาตญาณดิบตรงไปตรงมาทำให้ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว

บรรยากาศตึงเครียวคลุมเครือบางอย่างแผ่ซ่านขึ้นมาในอากาศ

สวี่หลิงเยว่ได้ยินเสียงฝีเท้า จึงเงยหน้าขึ้นมอง ปลายนิ้วแตะหน้าจอโทรศัพท์เบา ๆ เสียงดนตรีโยคะทุ้มต่ำแผ่วผ่อนคลายดังขึ้นจากลำโพง

“มานี่สิ ฉันจะช่วยคลายไหล่กับต้นคอให้”

ลู่จิงซวี่เดินช้า ๆ มาหยุดตรงหน้าเธอ มองลงมาจากเบื้องสูง

ใบหน้าไร้เครื่องสำอาง ผมมวยเรียบร้อย ดวงตาใสกระจ่างและเปิดเผย

เขาก้มตัวโน้มเข้าใกล้ ลมหายใจแผ่วเบาปัดผ่านเส้นผมหน้าผากของเธอ “ผมไม่รู้เลยว่าควรชมคุณว่าทุ่มเทเกินไป หรือจะบอกว่าคุณ—ไม่รู้จักอ่อนหวานเอาเสียเลย”

สวี่หลิงเยว่เงยหน้าสบตาเขา มุมปากโค้งขึ้น “ต้องชมว่าฉันทุ่มเทสิคะ! คุณลู่ เชิญค่ะ”

ปากลู่จิงซวี่ชอบหยอกเธอก็จริง แต่พอจัดท่าเตรียมพร้อมและเริ่มฝึกจริง ความทะนงตัวที่ฝังอยู่ในกระดูกก็ทำให้เขาไม่ยอมทำอะไรลวก ๆ

สวี่หลิงเยว่ยืนอยู่ข้างกายเขา มือเลื่อนขึ้นตามแผ่นหลังของลู่จิงซวี่เล็กน้อยเพื่อช่วยให้เขาจับความรู้สึกของท่าได้

นิ้วมือของเธอเรียวบาง นุ่มนวลราวไร้กระดูก แตะลงบนแผ่นหลังและข้างเอวของเขาเบา ๆ กลิ่นหอมหวานสะอาดอบอวล แทรกซึมเข้าสู่โพรงจมูกทีละน้อย

ร่างกายลู่จิงซวี่ตั้งใจทำตามท่าของเธอ แต่ใจกลับไม่เคยอยู่นิ่งเลยสักนิด

สวี่หลิงเยว่ไม่สนใจสายตาร้อนแรงของชายหนุ่มแม้แต่น้อย

ตอนเขาก้มตัวลงเพื่อปรับท่าหนึ่ง เธอก็เดินช้า ๆ ไปหยุดตรงหน้าเขา

จู่ ๆ เธอก็โน้มตัวเข้าหา ระยะห่างระหว่างทั้งสองพลันร่นเข้ามาใกล้ จนลู่จิงซวี่มองเห็นริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของเธอขยับแผ่วเบา

สวี่หลิงเยว่เงยหน้าขยับเข้าไปใกล้ ราวกับจะจูบแต่ก็ไม่จูบ

ความร้อนแรงในดวงตาของลู่จิงซวี่พลันเข้มข้นถึงขีดสุด

เธอหยุดอยู่ตรงนั้น ดวงตายิ้มคล้ายไม่ยิ้ม ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มเบาว่า “แฟนคะ อยู่นิ่ง ๆ หน่อยนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตีคุณแล้ว”

พูดจบเธอก็ยืดตัวขึ้น กลับไปทำท่าทางจริงจังเหมือนเมื่อครู่อีกครั้ง

ลู่จิงซวี่ใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม หรี่ตาลงเล็กน้อย

สวี่หลิงเยว่อ่านแววคาดหวังบางอย่างออกมาจากสายตาของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“……” คนรวยนี่ส่วนใหญ่เป็นพวกวิปริตจริง ๆ ด้วย!

ท่ามกลางเสียงดนตรีผ่อนคลาย ท่วงท่าค่อย ๆ ช้าลง ร่างกายที่เคยเกร็งเริ่มผ่อนคลาย เหงื่อบาง ๆ ซึมขึ้นทั่วร่าง แต่กลับรู้สึกสบายไปทั้งตัว

ความเหนื่อยล้าและความเมื่อยตึงที่สะสมมาหลายวันค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย

หลังจบโยคะชุดหนึ่ง ลู่จิงซวี่นอนนิ่งอยู่บนเสื่อ ไม่ขยับสักนิด

สวี่หลิงเยว่ยื่นเท้าไปเตะเขา “มาเป็นตั้งนาน ยังไม่มีน้ำให้ดื่มเลยนะคะ แฟนคะ มารยาทเจ้าบ้านของคุณแย่มาก”

ลู่จิงซวี่สบายจนไม่อยากขยับ “ในตู้เย็นมี ไปหยิบเองสิ”

สวี่หลิงเยว่เดินเข้าไปในครัว ในตู้เย็นมีขวดและกระปุกอัดแน่นเต็มไปหมด

ทั้งน้ำแร่ เบียร์ น้ำโซดา แล้วยังมีผลไม้อีกหลายอย่าง

“ขอยืมครัวคุณหน่อยนะ ฉันอยากทำน้ำแตงโมโซดาสักแก้ว”

“ตามสบาย แต่ผมเอาด้วยแก้วหนึ่ง”

นำแตงโมไปปั่น รองก้นแก้วด้วยน้ำแข็ง แล้วเติมน้ำโซดาลงไป

ลู่จิงซวี่ยกขึ้นจิบคำหนึ่ง รสชาติอร่อยเกินคาด

สวี่หลิงเยว่เงยหน้าดื่มอึกใหญ่ ลำคอระหงที่เผยออกมาข้างนอกเกร็งแล้วผ่อนคลาย

ให้ความรู้สึกเซ็กซี่สดชื่นอยู่เล็กน้อย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป