คลับส่วนตัวระดับหรู
ลู่จิงซวี่ทำท่าไม่ค่อยสนใจ ทุกครั้งที่ถูกเรียกออกมาก็มักบอกว่ามีอะไรใหม่ ๆ แต่เอาเข้าจริงก็เหมือนเดิม
“พี่สาม มุมปากเป็นอะไรน่ะ?”
ลู่จิงซวี่ยกมือแตะจุดที่เจ็บแปลบตรงริมฝีปาก ก่อนเลิกคิ้วยิ้มบาง “แมวกัดน่ะ”
“โอ้โฮ ดูท่าคนสวยสวี่จะเป็นที่โปรดปรานของพี่สามมากเลยนะ ถึงได้กล้ากำเริบเสิบสานกัดคนแบบนี้!”
คุณชายคนหนึ่งที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเอ่ยแซวเขา “พูดถึงเรื่องนี้ ฉันยังไม่เคยเห็นแฟนของพี่สามเลย พวกนายที่เคยเห็นเล่าหน่อยสิ เป็นสาวงามแบบไหนกัน ถึงทำให้พี่สามของเรายอมสยบแทบเท้าได้?”
ลู่จิงซวี่หัวเราะหยัน “พวกนายว่างมากหรือไง ถึงได้เอาเรื่องฉันมาพูดกันทั้งวัน?”
“ก็ใครใช้ให้คุณเปิดตัวทีเดียวเล่นใหญ่ขนาดนั้นล่ะ?”
คนกลุ่มนี้ต่างก็มีสาว ๆ อยู่ข้างกาย ผลัดเปลี่ยนกันไปตามโอกาส
ดาราหน้าใหม่ในวงการบันเทิงหรือเน็ตไอดอล ขอแค่หน้าตาดีถูกใจกัน ก็พามาอยู่ข้างกายสักพักได้
คิดราคากันชัดเจน ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ ไม่มีใครคิดจริงจัง
แต่ลู่จิงซวี่ไม่เคยมี
คำพูดของเขาคือ ผู้หญิงพวกนั้นไม่คู่ควรกับเขา
ลู่จิงซวี่อย่างเขา จะเป็นคนที่ผู้หญิงคนไหนก็เข้าถึงได้ง่าย ๆ งั้นหรือ?
แล้วคนที่เสียเปรียบคือใคร คนที่ได้ประโยชน์คือใครกันแน่?
เสิ่นไป๋เหนียนกับเพื่อนสมัยเด็กคนอื่น ๆ กลัวว่าเขาจะผิดปกติทางจิต เลยพากันช่วยเสาะหาผู้หญิงหลากหลายแบบให้
แต่หมอนี่หาเรื่องติคนอื่นได้ง่ายเหมือนหายใจ
เรียบร้อยเกินไปก็น่าเบื่อ
ร่าเริงเกินไปก็หนวกหู
เงียบขรึมเกินไปก็เหมือนท่อนไม้
เสิ่นไป๋เหนียนโมโหจนแทบคลั่ง ลู่จิงซวี่มีชาติตระกูลสูงส่ง แถมนิสัยเสียก็ขึ้นชื่อ ใครจะกล้าอาละวาดงอแงต่อหน้าเขาตามใจชอบ
นายอยู่เป็นโสดไปเถอะ อย่ามายุ่งกับฉันจนทำให้ฉันกลายเป็นเกย์ก็พอ
ไม่รู้ว่าใครดีดนิ้วดังเป๊าะ จากนั้นหญิงสาวสวมชุดกี่เพ้าสี่ห้าคนก็เดินเข้ามาอย่างอ่อนช้อย
แต่ละคนรูปร่างงดงาม อรชรชวนมอง
บางคนถือขลุ่ย บางคนยกผีผาหรือกู่ฉินติดมือมาด้วย
หญิงสาวที่เดินนำแต่งกายโดดเด่นที่สุด คนอื่น ๆ ดีดพิณบรรเลง ส่วนเธอแย้มริมฝีปากขับร้องบทละครเรื่องศาลาดอกโบตั๋น
ทุกอิริยาบถล้วนงดงามเย้ายวน
ลู่จิงซวี่ชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นผีผา
ตอนที่เขาเจอสวี่หลิงเยว่ครั้งแรก เธอก็กำลังดีดผีผาอยู่เหมือนกัน
ปิ่นหยกเกล้าผม นิ้วเรียวงามราวหยก
ดีดสายอย่างเป็นธรรมชาติ งดงามราวกับไม่ใช่คนบนโลกมนุษย์
ใคร ๆ ก็บอกว่าแก่นแท้ของรักแรกพบคือการตกหลุมรักรูปลักษณ์ภายนอก ลู่จิงซวี่คิดว่าคำพูดนี้ถูกก็ไม่เชิง
หญิงสาวตรงหน้าหลายคนล้วนสวย แต่เขากลับมองไม่ลง และไม่อยากมองด้วย
เขาอยากรู้มากกว่าว่าสวี่หลิงเยว่กำลังทำอะไรอยู่
จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ก็สั่น หน้าจอสว่างขึ้นพร้อมชื่อของเธอ
“ฮัลโหล?”
ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ “...ถ้าฉันบอกว่ากดโทรผิด คุณจะเชื่อไหม?”
“ไม่เชื่อ” ลู่จิงซวี่ตอบอย่างไม่รีบร้อน
“ฮึ”
ไม่เชื่อก็ดีแล้ว
ทางนั้นเสียงดังมาก ทั้งเสียงดนตรี เสียงคน เสียงชนแก้ว แล้วยังมี...เสียงงิ้วคุนฉวี่ด้วยหรือ?
หึ! ช่างรู้จักเสวยสุขจริง ๆ
“มีอะไรหรือ?” ลู่จิงซวี่ถามอย่างอดทน พลางเปลี่ยนมือถือไปอีกมือ
เสียงในห้องส่วนตัวค่อย ๆ เบาลงกว่าครึ่งโดยไม่รู้ตัว
“สี่ทุ่มแล้ว ทางนั้นยังไม่เลิกอีกเหรอ?”
“อืม” เสียงทุ้มต่ำเอื่อยเฉื่อย “มีอะไรถึงโทรหาผม?”
ตอนนั้นการแสดงศาลาดอกโบตั๋นจบลงพอดี หญิงสาวกลุ่มนั้นเดินเข้ามารินเหล้าให้พวกเขา
สวี่หลิงเยว่ได้ยินเสียงหวานหยดย้อยเรียก “คุณชายลู่” อย่างชัดเจน ตามด้วยเสียงอุทานตกใจ คล้ายมีอะไรหก จากนั้นก็มีเสียงเสื้อผ้าเสียดสีกันแผ่วเบา
สวี่หลิงเยว่สูดลมหายใจ “งั้นคุณสนุกต่อเถอะ ฉันวางสายแล้ว”
เธอกดวางสายอย่างเด็ดขาด
ลู่จิงซวี่ส่งข้อความไปหา
【วางสายทำไม? โกรธแล้วเหรอ?】
เธอตอบกลับมา 【กลัวจะขัดเรื่องดี ๆ ของคุณลู่ค่ะ】
【หึงแล้วเหรอ?】
สวี่หลิงเยว่หัวเราะหยัน ดูเหมือนผู้ชายจะมีนิสัยเสียแบบนี้กันทั้งนั้น พอเห็นผู้หญิงร้องไห้หรือหึงหวงเพราะตัวเอง ก็รู้สึกว่าตัวเองมีคุณค่าเป็นพิเศษ
【แฟนที่ไม่มีจรรยาบรรณผู้ชาย ฉันว่าฉันต้องกลับไปคิดเรื่องความสัมพันธ์ของเราใหม่แล้ว】
【เพื่อนเป็นคนเรียกมา ไม่เกี่ยวกับผม ผมก็ไม่ได้แตะต้องใคร】
【อืม เชิญสนุกกันต่อเถอะ ฉันจะนอนแล้ว】
【ตกลงคุณเชื่อหรือไม่เชื่อกันแน่?】
เขาส่งข้อความมาอีก สวี่หลิงเยว่ก็ไม่ตอบเสียเลย
ช่วงนี้ไม่มีธุระอะไร ถ้าไม่มีเหตุไม่คาดฝันก็หลับจนตื่นเองได้
เธอบิดขี้เกียจ กอดหมอนข้างบนเตียงพลางไถโทรศัพท์ไปด้วย กล่อมตัวเองให้เข้าสู่ห้วงนิทรา
คลิปการแสดงช่วงท้ายที่เธอกับเฉียวเฮ่อหมิงแสดงด้วยกันได้รับความนิยมเกินคาด แต่เพราะเป็นแค่ท่อนหนึ่ง ชาวเน็ตจึงบ่นว่ายังฟังไม่จุใจ ความเห็นที่มีคนกดถูกใจมากที่สุดเสนอให้เธอเปิดบัญชีส่วนตัว แล้วลงคลิปฉบับเต็ม
ในยุคที่ยอดเข้าชมเป็นใหญ่ ตั้งแต่ผู้บริหารบริษัทไปจนถึงเน็ตไอดอลหรือคนธรรมดา ต่างก็ใช้บัญชีคลิปสั้นสร้างกระแสและชื่อเสียงให้ตัวเอง
โดยเฉพาะในวงการศิลปะ
ชื่อเสียงเท่ากับปากท้อง
เมื่อเห็นคนอื่น ๆ พากันเห็นด้วยและเรียกร้องมากขึ้นเรื่อย ๆ ใต้ความเห็นนั้น เธอก็เริ่มใจหวั่นไหว จึงส่งข้อความไปปรึกษาเฉียวเฮ่อหมิง
เฉียวเฮ่อหมิงเองก็คิดว่าวิธีนี้ไม่เลว ละครเพลงเป็นศิลปะที่คนสนใจเฉพาะกลุ่ม แต่ถึงจะรักศิลปะมากแค่ไหน ก็ต้องมีสิ่งตอบแทนกลับมาบ้าง
จากนั้นเธอก็ถามผู้กำกับ
ผู้กำกับเองก็คิดว่าไม่ใช่เรื่องเสียหาย จึงตอบตกลงทันที ให้พวกเขาจัดการกันเอง ส่วนเขาช่วยถ่ายทำและตัดต่อให้ได้
บัญชีส่วนตัวเป็นกรรมสิทธิ์ของศิลปินเอง
แต่สำหรับคลิปแรก ผู้กำกับแนะนำให้พวกเขาใช้กระแสที่กำลังมาแรง ลงคลิปเพลงเต็มจากช่วงการแสดงที่ชาวเน็ตเรียกร้อง
“พรุ่งนี้มาบันทึกเสียงที่สตูดิโอ เดี๋ยวฉันให้คนช่วยตัดต่อให้”
“ได้เลย!”
วางโทรศัพท์แล้ว สวี่หลิงเยว่ก็ลองวางแผนคร่าว ๆ ว่าจะดูแลบัญชีนี้อย่างไร
ละครเพลงเป็นเพียงส่วนหนึ่งในชีวิตของเธอ เพราะเป็นศิลปะเฉพาะกลุ่ม จำนวนเพลงที่ซ้อมและรอบการแสดงในแต่ละวันจึงไม่มากนัก
อย่างน้อย รายได้จากการแสดงละครเพลงอย่างเดียวก็ไม่พอให้เธอใช้ชีวิตในระดับปัจจุบัน
ถ้าอย่างนั้น เธอจะอาศัยบัญชีนี้ช่วยโปรโมตร้านของตัวเองได้ไหมนะ?
“ติ๊งต่อง—”
ตอนเสียงกริ่งดังขึ้น สวี่หลิงเยว่กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ จดแนวคิดเกี่ยวกับการดูแลบัญชีของตัวเอง
ดึกป่านนี้แล้ว ใครกันนะ?
เธอสวมชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมน้ำแข็ง จึงหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับ
เพื่อความปลอดภัย เธอชะโงกมองผ่านช่องตาแมวก่อน
พอเห็นแล้วก็ถึงกับอึ้ง ลู่จิงซวี่งั้นเหรอ?
เขามาทำไม?
ระหว่างที่เธอลังเล เสียงกริ่งก็ดังขึ้นอีกสองครั้ง
“ใครคะ?” เธอแกล้งถาม
“ผมเอง” เสียงจากด้านนอกทุ้มต่ำเล็กน้อย
สวี่หลิงเยว่ยื่นมือเปิดประตู ลู่จิงซวี่ที่อยู่ด้านนอกพิงกรอบประตู รูปร่างสง่าคมคาย ใบหน้าหล่อเหลาลึกล้ำ แขนพาดเสื้อสูทไว้ กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง
“คุณ...มาทำไมคะ?”
ลู่จิงซวี่ก้าวเข้ามาปิดปากเธอด้วยริมฝีปาก จูบอย่างเร่าร้อนจนเธอตั้งตัวไม่ทัน เขาก็ช้อนก้นอุ้มเธอขึ้นมา แล้วใช้เท้าถีบประตูปิด
ท่ามกลางความรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง สวี่หลิงเยว่ถูกเขากดแนบกับกรอบประตู
ริมฝีปากและลิ้นอุ่นร้อนที่มีกลิ่นเหล้ากวาดต้อนเธอแทบไม่เหลือทางหนี สวี่หลิงเยว่หายใจไม่ทัน แต่กลับรู้สึกชอบอย่างประหลาด
เสื้อคลุมที่บอบบางอยู่แล้วร่วงลงพื้นใต้มือเขา เผยให้เห็นผิวเนื้อวับแวมใต้ชุดนอนสายเดี่ยว
ส่วนโค้งเว้าสมส่วน ผิวขาวผ่องราวหยก
ฝ่ามือเย็นเฉียบลูบไล้จากเอวขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สวี่หลิงเยว่ครางอู้อี้ ก่อนก้มลงกัดเขาเต็มแรง
เธอคิดว่าความเจ็บจะทำให้เขากลับมามีสติ แต่ดูเหมือนเขาจะยิ่งถูกกระตุ้น ราวกับค้นพบความสนุกแบบใหม่ และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด
เขาคงไม่ได้เป็นพวกชอบถูกทรมานหรอกนะ?
สวี่หลิงเยว่ได้แต่จนใจ
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
“ข้างนอกยังสนุกไม่พอใช่ไหม ถึงกลับมาหาเรื่องฉันต่อ?”
ลู่จิงซวี่ใช้มือข้างหนึ่งประคองคอเธอไว้อย่างหลวม ๆ ซุกหน้าอยู่ตรงซอกคอ หอบหายใจหนักราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมพุ่งเข้าใส่เหยื่อ
มืออีกข้างกระชากเนกไทออกอย่างตามใจแล้วโยนลงพื้น
“เรื่องที่ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่เคยยอมรับ ฉันแตะต้องผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า คุณลองพิสูจน์ด้วยตัวเองสิ”
สวี่หลิงเยว่ยกมือปิดจมูก พูดอย่างรังเกียจว่า “ลุกขึ้นไปเลย คุณเหม็นจะตายอยู่แล้ว!”
ลู่จิงซวี่ไม่เคยถูกใครรังเกียจขนาดนี้ พอได้ยินก็โมโหขึ้นมา ก่อนจะทิ้งตัวลงทับเธอทั้งตัว
สวี่หลิงเยว่ถูกเขากดจนเซไปข้างหนึ่ง แล้วก็เพิ่งสังเกตอย่างประหลาดใจว่าความสูงของพวกเขาอาจเข้ากับคำว่าคู่รักต่างส่วนสูงที่น่ารักที่สุดที่เธอเคยเห็นในเน็ต
เธอสูง 170 ส่วนเขา...
“คุณสูงเท่าไรนะ 188 หรือเปล่า?” จู่ ๆ เธอก็เปลี่ยนเรื่อง
ชายหนุ่มที่เมื่อครู่แกล้งทำเป็นหมดสติลุกพรวดขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ เก็บเนกไทกับเสื้อสูทบนพื้น
“188.6”
“อืม ตัดทศนิยมทิ้งไป ฉันเดาได้ใกล้เคียงแล้วนี่”
“ครูพละสอนคณิตศาสตร์ให้คุณหรือไง? ปัดเศษเขาทำกันแบบนี้เหรอ?” ชายหนุ่มที่ไม่เคยใส่ใจอะไรนัก จู่ ๆ ก็เอาจริงเอาจังขึ้นมา
“...”
ค่ำมืดลมแรง สวี่หลิงเยว่ไม่คิดว่านี่จะเป็นเวลาที่เหมาะให้พวกเขาคุยกัน
“ฉันไม่ได้หึง เมื่อกี้แค่หยอกคุณเล่น ดึกมากแล้ว คุณรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”
คำพูดที่ลู่จิงซวี่เตรียมจะพูดติดอยู่ตรงริมฝีปาก ก่อนถูกคำว่า “ไม่ได้หึง” กลืนกลับลงไป
เขาบีบข้อมือเธอเบา ๆ
สวี่หลิงเยว่โอบเอวเขาไว้ ร่างแนบชิดกัน แล้วพึมพำเสียงอู้อี้ว่า “ก็ได้ จริง ๆ ฉันหึงนิดหน่อย แล้วก็ไม่ค่อยพอใจ...”
“แต่แค่นิดเดียวเองนะ ฉันไม่ได้งี่เง่าสักหน่อย”
หางตาของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย เขาบีบแก้มเธอแล้วดึงตัวเธอขึ้นมา
ในวงสังคมที่เต็มไปด้วยชื่อเสียงและผลประโยชน์ จะมีความจริงใจได้สักแค่ไหน
ความหึงหวงของเธอ แท้จริงแล้วเป็นเพราะไม่อยากให้ผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้เขา หรือกลัวว่าจะมีใครมาแย่งตำแหน่งของเธอกันแน่
ลู่จิงซวี่จับคางเธอไว้ โน้มตัวลงจูบอีกครั้ง
จูบด้วยแรงปรารถนาเหมือนอยากกลืนกินเธอทั้งคน
สวี่หลิงเยว่โอบคอเขาไว้ แล้วปล่อยให้เขาจูบ
เธอรู้สึกว่าตัวเองเก่งมาก
ก่อนหน้านี้เวลาจูบกัน เธอเป็นฝ่ายตั้งรับมาตลอด แต่ตอนนี้เธอเริ่มตอบโต้เขาได้แล้ว