แค่เล่นสนุก? ใครกันแน่ที่จริงจัง

ตอนที่ 2 แค่เล่น ๆ งั้นหรือ? ใครจริงจังกว่ากัน

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

สวี่หลิงเยว่ไม่สนใจสายตาหยอกล้อที่ทุกคนมองมา เดินตรงไปหยุดตรงหน้าลู่จิงซวี่ «ไม่ได้ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะไปกินข้าว?»

«รอแป๊บ เล่นเกมนี้ให้จบก่อน»

เธอพยักหน้าแล้วนั่งลงข้างโซฟา หยิบนิตยสารบนโต๊ะขึ้นมาเปิดดู

«งั้นก็รีบหน่อยนะ ฉันหิวแล้ว»

ท่าทางสงบนิ่งของเธอทำให้ลู่จิงซวี่เริ่มสงสัยในใจว่า เมื่อครู่เธอได้ยินประโยคนั้นหรือเปล่า

เสิ่นไป๋เหนียน จี้ซิวเหยี่ยน หลีโม่ และคนอื่น ๆ หมดอารมณ์เล่นบิลเลียดไปแล้ว พวกเขาวางไม้คิวแล้วพากันมานั่งที่หน้าโซฟา เริ่มดื่มเหล้ากัน

«คุณครูสวี่ช่วงนี้ดังมากเลยนะ พวกเราไถมือถือก็เห็นแล้ว การแสดงรอบพิเศษที่เมืองหลี ไพเราะจับใจจนแทบเรียกได้ว่าเป็นเสียงสวรรค์»

หลีโม่ดันแว่นกรอบทอง น้ำเสียงฟังดูจริงใจไม่น้อย

ผู้หญิงคนอื่นที่มาอยู่ข้างกายเพื่อนพวกเขา ล้วนถูกสืบประวัติครอบครัวไปจนถึงบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรตั้งแต่แรก

แต่ลู่จิงซวี่คบกับสวี่หลิงเยว่เกือบสองเดือนแล้ว กลับไม่มีใครสืบประวัติครอบครัวของเธอเลย

ถึงอย่างไรเธอก็เป็นแฟนสาวตัวจริง ลู่จิงซวี่เองยังไม่ลงมือ พวกเขาจะไปสืบเองก็ดูเหมือนก้าวก่ายเกินไป

เหมือนจะไม่ค่อยให้เกียรติเธอ

ถึงจะไม่ได้สืบ แต่คนฉลาดอย่างพวกเขาก็พอจะรู้สึกได้เลือนรางว่า ครอบครัวเดิมของหญิงสาวน่าจะมีฐานะดี

เป็นคนท้องถิ่นเมืองจิง

ไม่ประจบเอาใจใคร ไม่ตื่นตระหนกกับเรื่องราวต่าง ๆ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้

สวี่หลิงเยว่ได้ยินแล้วก็ยิ้ม «คุณหลีชมเกินไปแล้วค่ะ คนดูก็แค่ถ่ายเล่น ๆ ไม่ได้ดังอะไรขนาดนั้นหรอก»

ระหว่างที่พูด ลู่จิงซวี่ก็เดินเข้ามานั่ง ยื่นแขนยาวออกไปดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด

สวี่หลิงเยว่ขยับตัวจะดิ้นหนีโดยไม่รู้ตัว แต่เขากลับรัดเธอแน่นขึ้น

เขาวางคางลงบนกระหม่อมของเธอ ได้กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกแมกโนเลีย นั่นเป็นกลิ่นโลชั่นทาผิวที่เธอใช้ประจำ

«วิดีโออะไร?» เขาหันไปถามจี้ซิวเหยี่ยน ขณะใช้นิ้วลูบไล้ท่อนแขนที่โผล่พ้นเสื้อของสวี่หลิงเยว่อย่างแผ่วเบา

ผิวเนียนนุ่มหอมกรุ่นจนไม่อยากปล่อยมือ

«ไม่ใช่มั้ง พี่สามไม่รู้เหรอ?»

«พี่สามเหมือนไม่ต่อเน็ตทุกวัน จะเคยเห็นพี่สนใจข่าวบันเทิงพวกนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?»

จี้ซิวเหยี่ยนคาบบุหรี่ที่ยังไม่ได้จุดไว้ในปาก กดเปิดโทรศัพท์ตัวเองแล้วหาวิดีโอนั้นเจอ ก่อนยื่นให้เขา

ลู่จิงซวี่รับโทรศัพท์มา ฉากหลังบนหน้าจอเป็นเวทีโรงละครที่มีแสงไฟสว่างไสว

สวี่หลิงเยว่ในวิดีโอสวมชุดเดรสสีครีมแอปริคอต มัดผมหางม้าต่ำ

ทันทีที่เธอเปล่งเสียงร้อง เพลงก็ไหลรินดุจสายน้ำใสผ่านหุบเขา สะอาดกังวาน เรียกเสียงปรบมือและเสียงชื่นชมจากผู้ชมทั้งฮอลล์ ส่วนนักแสดงชายที่ร้องคู่กับเธอก็มีน้ำเสียงทุ้มละมุน ทั้งสองขับขานโต้ตอบกันอย่างลงตัว

เสน่ห์ของนักแสดงละครเพลงมืออาชีพอยู่ตรงนี้ แม้จะเป็นเพียงการร้องสดรอบพิเศษที่มีเปียโนบรรเลงคลอเท่านั้น สีหน้าและแววตาของทั้งคู่ก็ยังถ่ายทอดอารมณ์ได้เต็มร้อย

แววตาอ่อนโยนเปี่ยมรอยยิ้ม ยามมองสบกันเผยให้เห็นความเข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด ซึ่งมีเพียงคู่หูเก่าแก่เท่านั้นที่จะมี ราวกับทั้งโลกเหลือเพียงพวกเขาสองคน

ตอนนั้นเอง ข้อความลอยบนจอก็พาดผ่านขึ้นมา: «คุณครูสวี่โสดไหม? คุณครูเฉียวโสดไหม? ช่วยคบกันเพื่อฉันได้ไหม?»

แววตาของลู่จิงซวี่พลันคมกริบขึ้นมา

«ร้องเพราะดี» เขาคืนโทรศัพท์ให้จี้ซิวเหยี่ยนด้วยสีหน้าเรียบเฉย แขนที่โอบอยู่กระชับแน่นกว่าเดิม แทบจะกดสวี่หลิงเยว่ให้จมหายเข้าไปในอ้อมอก

«ไม่คิดเลยว่าแฟนฉันจะมีความสามารถแบบนี้ด้วย»

สวี่หลิงเยว่สัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเขาไม่ชอบมาพากล จึงเงยหน้าขึ้นสบดวงตาลึกล้ำจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

«ก็เป็นงานประจำของฉัน»

เธอตอบเสียงเรียบ พลางพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอด «ปล่อยหน่อย รัดแน่นจนหายใจไม่ออกแล้ว»

«ไม่ปล่อย» ลู่จิงซวี่ก้มลง ปลายหูเฉียดใบหูของเธอ น้ำเสียงร้ายกาจ «ร้องเพราะขนาดนี้ ทำไมไม่เคยร้องให้ฉันฟังเลย?»

สวี่หลิงเยว่ชะงัก «คุณก็ไม่เคยขอ อีกอย่างดูยังไงคุณก็ไม่ชอบอะไรพวกนี้»

คุณชายสามแห่งตระกูลลู่ชอบเล่นสกีลงเขา แข่งรถ โต้คลื่นด้วยไคต์เซิร์ฟ หรือถ้าไม่ใช่กิจกรรมพวกนั้น อย่างน้อยก็ต้องเป็นงานอดิเรกอย่างรถหรูหรือนาฬิกาแบรนด์เนม

ละครเพลงกับละครเวทีต้องเป็นคนที่มีรสนิยมและชอบเสพงานศิลป์ถึงจะสนใจ ดูยังไงก็ไม่ใช่แนวของเขา

พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ลู่จิงซวี่ก็หงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล «ใครบอกว่าฉันไม่ชอบ ตอนนี้ฉันชอบแล้ว อยากฟังแล้ว»

เขาจ้องตาเธอ น้ำเสียงหนักแน่นเอาแต่ใจ

บรรยากาศในห้องส่วนตัวพลันเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วน เสิ่นไป๋เหนียนกับคนอื่น ๆ ต่างรู้งาน หันหน้าหนีไปทางอื่น

ความขุ่นเคืองที่สวี่หลิงเยว่เพิ่งกดลงได้อย่างยากลำบากหลังเห็นข่าวลือบนคำค้นยอดนิยมผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอแกะมือเขาออกอย่างแข็งกร้าว ลุกขึ้นยืน น้ำเสียงราบเรียบ «ถ้าชอบแล้วก็ไปซื้อตั๋วดูเอง ที่นี่ไม่ใช่โรงละคร ร้องไม่ได้»

«ถ้าไม่กินข้าว ฉันกลับแล้วนะ ฉันเพิ่งลงเครื่องกลับมา ไม่ได้มาเพื่อดูคุณทำหน้าแบบนี้ใส่»

พูดจบ เธอก็คว้ากระเป๋าบนโซฟาแล้วหันหลังเดินไปทางประตูทันที

«เอ่อ...นี่...» เสิ่นไป๋เหนียนคิดจะเรียกเธอไว้โดยไม่รู้ตัว ก่อนหันไปมองลู่จิงซวี่ «พี่สาม ไม่ตามไปเหรอ?»

«อารมณ์เสียขึ้นมาทำไม ไหนเมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลย?»

ลู่จิงซวี่ยังคงอยู่ในท่าเดิม มือค้างนิ่งอยู่กลางอากาศ

ได้ยินคำถามนั้น เขาก็ขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดแทบจะล้นออกมา «เธอยังมีอารมณ์มาใส่ฉันอีกเหรอ?»

«ไม่ใช่ พี่สาม...» จี้ซิวเหยี่ยนทำท่าจะพูดอะไร แต่คิดไปคิดมาก็หยุดไว้

คุณชายคนนี้ก็อารมณ์แบบนี้มาตลอด อยากจะขึ้นก็ขึ้น ไม่เคยตามใจใคร

ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงเลย แม้แต่กับพ่อของตัวเอง เขาก็ไม่เห็นจะพูดจาดีด้วยสักเท่าไร

พวกที่คอยประจบเอาใจอยู่ข้างล่างรีบคล้อยตามคำพูดของลู่จิงซวี่ «ผมว่าเป็นเพราะพี่สามทำดีกับเธอมากเกินไป ผู้หญิงคนนี้ถึงได้ไม่รู้จักพอ»

«นั่นสิ แค่แฟนคนเดียวก็กล้ากำเริบเสิบสานแล้ว พี่สามอย่าไปตามใจ ไม่งั้นเดี๋ยวก็ถูกเธอจูงจมูกเอา»

«ไสหัวไป!»

พอลู่จิงซวี่อารมณ์ขึ้นมา ก็ไม่มีสีหน้าดี ๆ ให้ใครทั้งนั้น

ไม่ว่าจะพูดตามหรือพูดแย้งก็โดนตำหนิได้ทั้งนั้น คนเหล่านั้นจึงพากันหุบปากเสีย

จี้ซิวเหยี่ยนจุปากสองครั้ง แล้วพูดเสียงเบากับเสิ่นไป๋เหนียนและหลีโม่ «ฉันนึกว่าแฟนตัวจริงจะพิเศษกว่านี้เสียอีก สุดท้ายก็ยังอารมณ์ร้ายเหมือนเดิม สงสัยคงเลิกกันง่าย ๆ นั่นแหละ»

หลีโม่ลูบกรอบแว่น «ถ้าเขาเปลี่ยนได้ก็คงไม่ใช่ลู่จิงซวี่แล้ว เลิกกันก็ดี จะได้กลับไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ให้สบายใจ ไม่ต้องไปทำร้ายคนอื่น»

เจ้าตัวที่กำลังถูกนินทาพรวดลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อคลุมกับกุญแจรถบนโซฟาแล้วเดินตรงไปทางประตู

«จะไปไหน?» จี้ซิวเหยี่ยนตะโกนถามจากด้านหลัง

ชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมา ทิ้งคำพูดแข็งกระด้างไว้ประโยคหนึ่ง «ฉันไม่เคยต้องทนกับเรื่องแบบนี้ ต้องจับกลับมาสั่งสอนให้รู้เรื่อง!»

ประตูห้องส่วนตัวปิดลงด้านหลัง ทิ้งให้ทุกคนมองหน้ากันอยู่ในห้อง

เสิ่นไป๋เหนียนกับชายอีกสองคนสบตากันแล้วยิ้ม

«ตกลงเขาแค่เล่น ๆ หรือเปล่า?»

«บอกยากว่าพี่สามแค่เล่น ๆ หรือเปล่า แต่คุณสวี่ดูเหมือนจะเล่น ๆ กับเขามากกว่า»

……

รออยู่ห้านาที ในที่สุดลิฟต์ก็มาถึง

สวี่หลิงเยว่กดปุ่ม ทันทีที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด เสียงติ๊งก็ดังขึ้น ประตูเปิดออกอีกครั้ง กลิ่นหอมของไม้ซีดาร์ที่คุ้นเคยปะปนกับไอร้อนรนพุ่งเข้ามาปะทะ ข้อมือของเธอถูกคว้าไว้ฉับพลัน

«เดินเร็วขนาดนี้ รีบไปหาใครหรือไง?» เสียงของลู่จิงซวี่ดังขึ้นเหนือศีรษะ น้ำเสียงเย็นชา

«กลับบ้าน»

สวี่หลิงเยว่หันไปมอง แววตาเย็นชาไม่แพ้กัน

ลู่จิงซวี่ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ «ตกลงกันแล้วว่าจะไปกินข้าว เธอไม่หิวเหรอ?»

สวี่หลิงเยว่มองเขาเงียบ ๆ

«……»

ต่อให้อารมณ์ร้ายแค่ไหน คุณชายใหญ่ลู่จิงซวี่ก็ต้องยอมรับว่าเมื่อครู่ตัวเองทำอะไรบ้า ๆ ไปอย่างไม่มีเหตุผลจริง ๆ

แต่ความเย่อหยิ่งที่ถูกเลี้ยงดูประคบประหงมมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เขาพูดคำที่เกี่ยวข้องกับการขอโทษออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว

«จองร้านอาหารไว้แล้ว ไม่กินจริง ๆ เหรอ?»

เธอไม่ได้คิดจะเอาเรื่องกับเขา ประกอบกับสวี่หลิงเยว่หิวจริง ๆ

«ไปเถอะ กินข้าวกัน» เธอถอนหายใจ เธอหิวจนแทบไม่มีแรงพูดแล้ว

นับว่าเป็นการต่างฝ่ายต่างลงจากคานให้กัน

ความขุ่นมัวในใจของลู่จิงซวี่ก็จางหายไปกว่าครึ่งในชั่วพริบตา

เขากึ่งลากกึ่งอุ้มเธอยัดเข้าไปในรถ รถโคนิกเส็กสีดำแล่นเข้าสู่ราตรี ตึกสูงและต้นไม้สองข้างทางถอยร่นผ่านไปเบื้องหลัง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป