ร่างหลักกับร่างแยก มิใช่ปัจเจกที่เป็นอิสระจากกันโดยสิ้นเชิง
ทั้งสองเชื่อมโยงถึงกัน ด้วยสายสัมพันธ์ที่แม้คั่นด้วยระยะทางแสนลี้ก็มิอาจตัดขาดได้ เพียงแต่หาได้มีใครเห็นมันน้อยนัก
แต่บังเอิญ ฉู่เซียวกลับมีความสามารถเช่นนั้น หรือจะพูดให้ถูก ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์ต่างหากที่มี เป็นถึงรัชทายาทน้อยแห่งเผ่าวานรศักดิ์สิทธิ์ ย่อมมีพรสวรรค์วิชาเด็ดของตนเอง
ก็ไม่ยากนัก ตามรอยไปเท่านั้น! ใช้ร่างแยกของโจรลักพาตัวผ้าคลุมดำ ไล่ย้อนกลับไปหาต้นทาง และต้นกำเนิดนั่นเองคือต้นทางที่แท้จริงของมัน
"ฝืนเวลาไว้ให้นานที่สุด"
ฉู่เซียวทิ้งคำไว้เพียงเท่านี้ แล้วถอนตัวออกจากฝูงชน บุกตะลุยสู่ขอบฟ้า โดยไล่ตามเส้นแสงเส้นหนึ่งไป
ใช่ ก็คือเส้นแสงนั่นเอง เส้นที่เชื่อมร่างแยกกับร่างหลักของโจร ชาวโลกมองไม่เห็น เพราะมันไร้รูปไร้เงา
ไม่เป็นไร แม้ไร้รูปไร้เงาก็ยังมีร่องรอยให้ตาม ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์สารพัดจะทำ เส้นแสงที่มวลชนมองไม่เห็น ในสายตาของมันไม่มีทางหลบซ่อน
"ส่งเงินมาข้างหนึ่ง ส่งตัวคนกลับข้างหนึ่ง" ยอดภูเขาเจ็ดดารา ร่างแยกของโจรยื่นมือออกมา
"ได้สบาย" บรรพชนตระกูลเฉินก็ยื่นมือออกไปเช่นกัน แล้วเห็นคนหนึ่งเดินออกมาจากเบื้องหลัง คือประมุขตระกูลเฉิน บิดาแท้ๆ ของเฉินฉือ วางถุงเงินลงในมือบรรพชน
คุณปู่แกนี้เรื่องเยอะ ชำเลืองมองถุงเงินหนึ่งครั้ง แล้วฟาดตบประมุขตระกูลเฉินเต็มหน้า "เงินค่าไถ่แปดสิบหมื่น เจ้ากล้ามาแค่สามสิบหมื่น?"
"คนที่มาส่งสารบอกว่าให้เอามาสามแสน" ประมุขตระกูลเฉินผู้ได้รับการถ่ายทอดเสียงด้วยจิตจากเฉินฉือ ก็เป็นอีกหนึ่งนักแสดงตัวจริง
ถ้าไม่โต้ตอบก็ยังดีไป แค่พูดจบ บรรพชนตระกูลเฉินก็หักหลังตบอีกฟาด จนใบหน้าที่เพี้ยนของประมุขตระกูลเฉินถูกตบให้กลับมาตรงเหมือนเดิม
เฉินฉือมองเหตุการณ์ ในใจเอ่ยคำอาลัยให้คุณพ่อเฒ่าอยู่เงียบๆ เพื่อเล่นละครให้จบสมบูรณ์ต้องฟาดหน้ากระหน่ำสองครั้ง ผู้เฒ่าก็เหมือนกัน ลงมือหนักจริง ๆ
ละครถ้าเล่นให้เหมือนจริง ก็เชื่อจริงได้