พนักงานอารักขาผู้คุณวุฒิ ย่อมต้องรอบรู้สารพัดศาสตร์ ทั้งปกป้องนายจ้าง ทำกินให้ แถมยังต้องดูแลเด็กอีกด้วย
คุณชายฉู่น้อยก็เป็นคนชนิดนั้น ใจดีมีน้ำใจยิ่งนัก แม้ในดินแดนน้ำแข็งเยือกเย็น ยังถือหิ้วเด็กน้อยออกมาฉี่ให้ ก็เย็นจับใจเหลือเกิน
เมื่อกลับถึงถ้ำบำเพ็ญ เขาจึงส่งหงส์เข้าสู่ห้วงนิทรา สติปัญญาสามสี่ขวบ จิตวิญญาณบอบบางเหลือเกิน หากร้องไห้โวยวายอีก เขาก็ไม่รู้จะปลอบอย่างไร
การก้าวเข้าสู่ขั้นรู้แจ้งสวรรค์ ย่อมให้ประโยชน์นานัปการ
คืนนั้นเขาได้หลอมสายฟ้าในทะเลแก่นยาทั้งหมดให้กลายเป็นบ่อเลี้ยง พลังปราณดำที่คงอยู่แล้วอย่างกว้างใหญ่ ยิ่งได้เพิ่มพูนศักดิ์ศรีแห่งสายฟ้าเข้าไปอีกหนึ่งสาย
ส่วนร่างกายของเขา ก็ถูกปรับเปลี่ยนโดยไม่รู้ตัวทีละน้อย ผ่านการกลืนสายฟ้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความหนักแน่นแข็งแกร่งของเส้นเอ็น กระดูก และเนื้อ ล้วนพัฒนาขึ้นทุกวันไม่มีหยุด
เรื่องดีย่อมมาเป็นคู่
ภายใต้แสงรุ่งอรุณเปล่งประกายแรกแห่งวัน ฟ่งหวงได้ถ่ายทอดวิชา "หนึ่งปราณแปลงสามมลายันต์" ให้เขา ในที่สุดเขาก็ตรัสรู้ครบถ้วน ร่างแยกที่ผ่าออกมา มีรากฐานถึงเก้าส่วนเก้าของร่างหลัก
"ถูกใจข้านัก" ลิงน้อยศักดิ์สิทธิ์เข้าสิงจิตสำนึกของฉู่เซียว แล้วตบไหล่ร่างแยกอย่างแรง สุดหนุ่มผู้นี้มีร่างกายเกรียงไกรเหลือเกิน ใกล้เคียงร่างหลักแล้วโดยแท้
ว่ากันว่า หากจะกล่าวถึงวิธีธรรมอันสูงสุด ยังต้องยกให้สำนักเต๋า คัมภีร์ "หนึ่งปราณแปรเป็นสามพิสุทธิ์" เพียงเล่มเดียว ไม่ต้องพูดถึงในโลกมนุษย์ แม้นำไปวางไว้ในฟ้าเก้าชั้นปฐพีสิบทิศ ทั่วทั้งสี่ทะเลแปดแดน ก็ยังเป็นวิชาที่น่าสะพรึงยิ่ง
"ต่อไปถ้ามีตัวที่มาลำพัง เจ้าก็ออกไปแสดงฝีมือแทนบ้าง" ฉู่เซียวยิ้มบาง ณ ปัจจุบัน ร่างแยกที่เขาพอใจยิ่งสุด กำลังจะลงสนามรบเป็นครั้งแรก จึงต้องหาใครสักคนมาฆ่าสังเวยธงเสียหน่อย
ฟิ้ว!
คิดอะไร อะไรก็มา
เขาโชคดีจริง ยังมีผู้ตามล่าที่ไม่รู้จักสูงต่ำ บังเอิญเหินเหมาเข้ามาในแดนนี้ ไม่เพียงสวมชุดคลุมดำ แม้ใบหน้าก็ดำสนิทเหมือนถ่านไฟ