“องค์หญิงแห่งต้าซวนโดยแท้ กลับทำตัวเป็นเต่าหุบหัวงั้นรึ?”
รับเงินคน ย่อมต้องปัดเป่าภัยพิบัติให้
ผู้ไล่ล่ามีจรรยาบรรณ หาได้ยากยิ่ง ทว่าหากฝีมือไม่พอ เหลือไว้ก็เป็นเพียงการเห่าหอนไร้ความสามารถเท่านั้น
ฉากที่กำลังแสดงอยู่บนแดนหิมะมหาภูเขาในวันนี้ก็คือละครเช่นนี้ บรรดาผู้แกร่งขั้นรู้แจ้งสวรรค์วิ่งโฉบไปทั่วทุกทิศ แต่กลับค้นหาหงส์ไม่พบ โกรธจนร้องคำรามลั่น
ฉลาดขึ้นแล้วสิ! รู้จักเล่นยุทธศาสตร์ด้วย ทว่ากลอุบายยั่วโมโหแบบนี้ไม่ค่อยได้ผล คำรามมาครึ่งวัน ก็ไม่เห็นผู้ใดตอบสนอง มีเพียงสองสามจุดที่แสงเพลิงลุกทะลุฟ้า
นั่นคือคาถาอัสนีสวรรค์ที่ร่างแยกทั้งหลายของฉู่เซียวฝังเอาไว้ ทุกช่วงเวลาจะจุดระเบิดหนึ่งจุด ทำให้บรรดาผู้ไล่ล่าวิ่งไล่ไปมา ถูกเล่นงานไปแล้วรอบแล้วรอบเล่า
“มา ๆ เรียกพ่อ”
“พ่อ”
“โอ๊ย ลูกชายดีของพ่อ”
การทำหน้าที่พิทักษ์รักษานั้นน่าเบื่อยิ่ง แต่บุรุษหนุ่มผู้นั้นใจดีต่อตัวเอง ช่างรู้จักสร้างความบันเทิงให้ตนเอง เป็นครั้งคราวก็ปั้นร่างแยกออกมาหนึ่ง
ครั้งนี้ อีกตัวตนหนึ่งที่เขาแยกออกมามีสติปัญญาค่อนข้างดี ให้เรียกพ่อก็ไม่ยอมเรียกลุงทวดสองเป็นอันขาด เชื่อฟังเป็นที่สุด!
ส่วนพลังรบนั้นมั่นคงมีรากฐานถึงแปดส่วนของร่างหลัก สามารถใช้วิชาอาคมนานัปการ ความทนทานก็เพิ่มขึ้นมาก อยู่ได้ยาวถึงสามธูป
“หนักแน่นปฏิภาณเช่นข้า” มองศิลปะชิ้นนี้ที่มีชีวิตชีวา ฉู่เซียวพึงพอใจยิ่ง ไม่เสียที่หลายวันมานี้ตื่นแต่เช้าหลับดึกเพื่อใคร่ครวญวิชา
ความมานะย่อมมีผลตอบแทน ว่าจริงดังนั้น
ตรงกันข้าม วานรศักดิ์สิทธิ์ตนหนึ่งนั้นอึดอัดยิ่งนัก ปัญญาในการเข้าถึงยังขาดอีกนิด ปกติก็ขี้เกียจ ทั้งที่ได้ศึกษาวิชา《หนึ่งพลังกลายสามบริสุทธิ์》มาแล้ว ก็ยังเพิ่งก้าวเข้าประตู
ดีหน่อยที่มันมีความชำนาญในการลักขโมย ไม่น้อยครั้งที่รวมจิตเป็นหนึ่งกับฉู่เซียว ความลึกที่ฉู่เซียวเข้าใจ แก่นแท้ที่ตรัสรู้ ต่างถูกมันลอกเลียนไปทั้งสิ้น