“เธอไม่คิดหรือไงว่าสองคนนั้นเมื่อกี้ดูแปลก ๆ?” หญิงสาวผมหยิกอีกคนในกลุ่มห้าคนที่เงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น หลังเดินออกมาไกลพอจนแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยินแล้ว
ในวันสิ้นโลก คนสองคนติดอยู่ในห้างร้าง เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน ไม่มีบาดแผลแม้แต่รอยเดียว
ผู้หญิงชุดขาวคนนั้น ในความมืด ร่างกายดูอ่อนแอซีดเซียว แต่ริมฝีปากกลับแดงจัด ราวกับผีสาวงดงาม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายที่อยู่ข้างเธอซึ่งไม่พูดอะไรเลย ห่อตัวมิดชิดและไม่ขยับเขยื้อน ต่อให้เก็บตัวแค่ไหนก็ไม่น่าถึงขั้นไม่หายใจ
แถวนั้นแทบไม่มีซอมบี้สักตัว
จู่ ๆ ก็มีคนสองคนโผล่มา แบบนี้ไม่ปกติ…
“คนไร้ประโยชน์คนหนึ่งกับสาวงามขี้โรคคนหนึ่ง จะมีอะไรแปลก?” ชายสวมแว่นดันแว่นบนสันจมูกด้วยนิ้วกลาง พลางหัวเราะเยาะ
หญิงผมหยิกมองชายสองคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า แล้วก็ปิดปากเงียบ
ช่างเถอะ คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ในกลุ่มมีแค่ชายร่างยักษ์กับชายสวมแว่นที่ปลุกพลังพิเศษได้ เธอไม่อาจแสดงความไม่พอใจต่อหน้าได้
ทั้งห้าคนเดินต่อไปได้ไม่ไกล ซอมบี้ประปรายก็เริ่มปรากฏรอบตัว ยิ่งเดินลึกเข้าไปก็ยิ่งมีมากขึ้น
พวกเขาจึงไม่มีเวลาคิดถึงสองคนนั้นที่เพิ่งพบอีก ทั้งหมดทุ่มสมาธิไปกับการหลบหนีซอมบี้
……
“น่าเบื่อจังเลย เสี่ยวโกวเซิ่ง…” อวี๋จือเซี่ยจูงเซิ่งจิ้นเดินไปตามถนนที่ไร้ผู้คน
ส่วนเหตุผลที่ไม่มีคน…
ก็เพราะรอบข้างเต็มไปด้วยซอมบี้
ตอนนี้ยังเป็นช่วงแรกของวันสิ้นโลก บ้านส่วนใหญ่ยังมีอาหารสำรอง พอประทังไปได้อีกครึ่งเดือน ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงออกมาหาอาหาร
ส่วนคนกลุ่มที่เพิ่งเจอเมื่อครู่…
ก็ต้องบอกว่ามีข้อยกเว้นอยู่เสมอ
เซิ่งจิ้นฟังอวี๋จือเซี่ยไม่รู้เรื่อง เขาส่งเสียง “แฮ่ก ๆ” สองครั้งเป็นคำตอบ
ค่ำคืนในวันสิ้นโลกไม่ได้ต่างจากแต่ก่อนนัก เพียงแต่เงียบงันกว่าเดิม และมีเสียงคำรามเพิ่มขึ้น
แผนตอนนี้ของอวี๋จือเซี่ยคือ อยู่ให้ห่างจากกลุ่มตัวเอก แล้วตามหาพ่อแม่ของเซิ่งจิ้น
ตอนนี้พระเอกนางเอกของโลกในนิยายยังสร้างตัวอยู่ที่นครเซี่ยงไฮ้ ห่างจากพวกเขาอย่างน้อยสองพันกิโลเมตร ภัยคุกคามนี้จึงยังไม่เกิดขึ้นในตอนนี้
ส่วนพ่อแม่ของตระกูลเซิ่ง…
เธอมาเกาะฉงเพื่อพักรักษาตัว เซิ่งจิ้นจึงตามเธอมาด้วย ตอนนี้พ่อแม่ของเซิ่งจิ้นอยู่ที่นครซั่งจิง ในนิยายไม่ได้กล่าวถึงชะตากรรมของพวกท่านโดยละเอียด แต่การไม่มีข่าวก็คือข่าวดี อวี๋จือเซี่ยมองโลกในแง่ดีมาโดยตลอด
ต่อไปต้องวางแผนว่าจะเดินทางจากเกาะฉงไปนครซั่งจิงอย่างไร
คนหนึ่งกับศพเดินทอดน่องไปตามถนน ตอนที่ได้ยินเสียงต่อสู้ อวี๋จือเซี่ยกำลังจูงเซิ่งจิ้นผ่านซุ้มขายหนังสือพิมพ์ร้าง
เสียงดังมาจากหัวมุมถนนฝั่งตรงข้าม ปะปนกับเสียงคำรามต่ำของผู้ชายและเสียงอะไรบางอย่างถูกทุบจนแตก
อวี๋จือเซี่ยชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนหมุนตัวกลับทันทีโดยไม่ลังเล แล้วลากเซิ่งจิ้นเดินไปอีกทาง
หมาน้อยของเธอไม่กัดคน ไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะไม่กัด ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ชอบยื่นมือเข้าไปยุ่งในวันสิ้นโลกมักอยู่ได้ไม่นาน แต่เธอยังเดินไปไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านหลัง
“เธออยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย”
แผ่นหลังของอวี๋จือเซี่ยเกร็งขึ้นทันที เธอจำเสียงนี้ได้
ผู้ชายสวมแว่นในกลุ่มห้าคนนั้น เธอไม่หันกลับไป มือข้างหนึ่งจูงเซิ่งจิ้น อีกข้างกำด้ามมีดทหารที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อแน่นขึ้นอย่างแนบเนียน มันเป็นมีดที่เธอเก็บได้ระหว่างทาง
“ไม่ต้องไปแล้ว” เสียงนั้นใกล้เข้ามาอีกนิด ฟังดูสุขุมเยือกเย็น “ฉันตั้งใจมาหาเธอโดยเฉพาะ”
“ที่แท้เขตปลอดซอมบี้นั่นก็เป็นฝีมือเธอ ปลุกพลังพิเศษแบบไหนได้ล่ะ? เก่งจริง ๆ”
อวี๋จือเซี่ยจำต้องหยุดแล้วหันกลับไป เห็นชายสวมแว่นยืนห่างออกไปสามก้าว บนตัวเปื้อนเลือดสด แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเก่าจาง ๆ หลายเส้นบนท่อนแขน และบาดแผลใหม่ที่ยังมีเลือดไหลอยู่
เขาดันแว่นอย่างสุภาพ ดวงตาหลังเลนส์จับจ้องอยู่บนใบหน้าของเธอ
สายตานั้นทำให้อวี๋จือเซี่ยอึดอัดมาก ท่าทางที่เขามองเธอราวกับกำลังมองอาหารจานหนึ่งที่รอคอยมานาน ในที่สุดก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้า
“เธออยู่คนเดียวที่นี่ อันตรายมากนะ” เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว น้ำเสียงอ่อนโยน “ฉันตามหาเธอมาตลอด”
ขนตาของอวี๋จือเซี่ยสั่นไหว เธอก้มตาลง ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วดึงเซิ่งจิ้นไปซ่อนไว้ด้านหลัง เสียงที่เอ่ยออกมาเบาหวิวและนุ่มนวล “คุณ… คุณตามหาฉันทำไม?”
ชายสวมแว่นเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าลึกขึ้น
เธอกลัวแล้ว
ดีมาก
เขาชอบแบบนี้
สาวงามห่อไหล่ ใบหน้าซีดขาว ขอบตาแดงเรื่อเล็กน้อย รวมถึงข้อมือเรียวบางที่กำชายเสื้อแฟนหนุ่มไว้ ราวกับบีบเพียงนิดก็หักได้…
ยิ่งเธอเป็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งอยากเห็นตอนที่เธอกลัวมากกว่านี้
“ฉันชื่อโจวเยี่ยน” เขาเอ่ย ราวกับการแนะนำตัวจะช่วยให้เธอผ่อนคลายลงได้ “ผู้มีพลังพิเศษธาตุดิน ส่วนคนที่เธอเห็นว่าอยู่กับฉัน พวกนั้นมันไร้ประโยชน์ ฉันแยกตัวออกมาลุยคนเดียวแล้ว”
“ไม่เกี่ยวกับฉัน” เสียงของอวี๋จือเซี่ยเบาลงอีก มีเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย “ฉันจะไปแล้ว”
“ไป?” โจวเยี่ยนหัวเราะ แล้วก้าวเข้ามาอีกครั้ง คราวนี้เขาปลดปล่อยพลังพิเศษ พื้นซีเมนต์ใต้เท้าอวี๋จือเซี่ยนูนขึ้นฉับพลัน กลายเป็นหนามหินที่แทงขึ้นมาจากพื้น ปลายหนามจ่อข้อเท้าเธออย่างแม่นยำ
เธอก้มมองหนามหิน รูม่านตาหดแคบ ก่อนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำใสบาง ๆ
“ไม่ต้องกลัว” พอโจวเยี่ยนเห็นหยาดน้ำคู่นั้น ลูกกระเดือกก็ขยับ เขาปรับน้ำเสียงให้นุ่มนวลยิ่งขึ้น “ฉันไม่ได้มาทำร้ายเธอ ฉันมาช่วยเธอต่างหาก”
“ช่วยฉัน?”
“ใช่” เขาดันแว่น สายตาเลื่อนจากใบหน้าของเธอลงมา ผ่านลำคอเรียวยาวและไหปลาร้าผอมบาง ก่อนหยุดที่นิ้วมือซึ่งสั่นน้อย ๆ “เธออยู่คนเดียว แถมยังต้องแบกตัวถ่วงไว้อีกคน อยู่ได้ไม่นานหรอก ดูแฟนเธอสิ สภาพเป็นแบบนี้แล้ว ยังพูดสักคำไหม? มากับฉัน ฉันปกป้องเธอได้ ฉันมีพลังพิเศษ จะหาอาหาร น้ำดื่ม และที่สะอาด ๆ ให้นอน ไม่ต้องเร่ร่อนแบบนี้อีก”
อวี๋จือเซี่ยกะพริบตาหนึ่งครั้ง หยาดน้ำใสกลั่นเป็นหยดน้ำตา ไหลจากหางตาทิ้งรอยเปียกไว้บนแก้มซีด เธอรีบหันหน้าหนี เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “ฉัน… ฉันไม่ต้องการให้คุณปกป้อง…”
“เธอต้องการสิ” โจวเยี่ยนยิ้ม ราวกับกำลังอดทนปลอบโยนเธอ หนามหินงอกขึ้นอีกครึ่งนิ้ว แนบผิวข้อเท้าของเธอ เย็นเฉียบและหยาบกระด้าง
ร่างของเธอแข็งเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
ในที่สุดสายตาของเขาก็เลื่อนไปยังร่างที่ไม่ขยับอยู่ด้านหลังเธอ
“ฆ่ามันซะ” โจวเยี่ยนพูดราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย “แค่ฟันทีเดียว แล้วเธอก็ไปกับฉัน”
อวี๋จือเซี่ยสงสัยจริง ๆ ว่าผู้ชายคนนี้ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง เธอบอกไปแล้วว่าไม่ต้องการไม่ใช่หรือ? อีกอย่าง เขาไม่ใช่หรือที่คิดว่าเขตปลอดซอมบี้นี่เป็นฝีมือเธอ แล้วทำไมถึงยังคิดว่าเธอไม่มีทางต่อต้านได้เลยสักนิด?
ท่าทางพูดเองเออเองของผู้ชายคนนี้เหมือนคนสมองมีปัญหา
ขนตาของเธอสั่นไหวรุนแรงขึ้น
อวี๋จือเซี่ยก้มหน้า ไหล่เริ่มสั่นเบา ๆ
โจวเยี่ยนมองเธอในสภาพนั้นอย่างพอใจ รู้สึกว่าความอดทนของตัวเองได้ผลตอบแทนแล้ว
เธอเป็นคนอ่อนแอ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง และต้องการใครสักคนคอยดูแลจริง ๆ ด้วย
โจวเยี่ยนก้าวเข้าไปอีกก้าว จนแทบชิดตรงหน้าเธอ เขาได้กลิ่นยาปนฝุ่นบนตัวเธอ และกลิ่นสะอาดจาง ๆ ที่เป็นกลิ่นผิวของหญิงสาววัยเยาว์
“ฉัน… ฉันทำไม่ได้…” เสียงของเธอเบาจนแทบฟังไม่ออก ไหล่สั่นหนักกว่าเดิม ทั้งร่างดูราวกับกระดาษแผ่นหนึ่งที่พร้อมจะถูกลมพัดปลิวไปได้ทุกเมื่อ
โจวเยี่ยนยื่นมือออกมา ราวกับตั้งใจจะเชยคางเธอขึ้น
อวี๋จือเซี่ยรีบถอยหลบไปซ่อนอยู่ด้านหลังเซิ่งจิ้น
“เธอผอมเกินไปแล้ว” เขาขยับนิ้วเหมือนกำลังคลึง เมื่อครู่ราวกับได้สัมผัสผิวเย็น ๆ ของอีกฝ่าย โจวเยี่ยนไม่เห็นเซิ่งจิ้นที่อยู่ตรงหน้าอยู่ในสายตาเลย สายตาของเขาเลื่อนไปทั่วใบหน้าเธอ ราวกับกำลังพินิจดูของสะสมที่ใกล้จะตกเป็นของตน ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ “อยู่กับเขามาหลายวัน ไม่เคยได้กินอิ่มใช่ไหม? มากับฉัน ฉันเลี้ยงเธอเอง สภาพแบบเธอควรมีคนดูแลดี ๆ อยู่แล้ว ดูขาเธอสิ อ่อนปวกเปียกจนยืนแทบไม่ไหว”
ขนตาเปียกชื้นของอวี๋จือเซี่ยหลุบลงครึ่งหนึ่ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง ดูทั้งน้อยใจและไร้หนทาง
มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า มีดทหารในแขนเสื้อเลื่อนมาอยู่ในฝ่ามือแล้ว เหลือแค่หามุมเหมาะ ๆ เท่านั้น
“ดีไหม?” โจวเยี่ยนโน้มตัวลง อาศัยเซิ่งจิ้นเป็นฉากกั้นแล้วขยับเข้าใกล้ใบหน้าเธอ เลนส์แว่นสะท้อนแสงจันทร์จนมองไม่เห็นแววตา แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คงเป็นสายตาเหนียวหนืดน่าขยะแขยงแบบนั้น
“มากับฉัน ฉันทนเห็นเธอลำบากไม่ได้หรอก เธอสวยขนาดนี้ ฉันอยากทะนุถนอมเธอแทบไม่ทัน”
มุมปากของอวี๋จือเซี่ยกระตุก
เธอก้มหน้า
“แต่คุณลุงคะ ฉันเพิ่งอายุ 19 เอง ยังเด็กอยู่นะ”
โจวเยี่ยนตอบว่า “คนอายุมากกว่ารู้จักทะนุถนอมคนอื่น”
อวี๋จือเซี่ยก้มหน้า
ไหล่ผอมบางยังคงสั่นเบา ๆ น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงลงบนพื้น ทิ้งรอยเปียกเล็ก ๆ ไว้ เธอดูราวกับพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง อ่อนแอเหมือนก้านดอกไม้ที่ถูกฝนซัดจนโค้งงอ
แต่ในมุมที่โจวเยี่ยนมองไม่เห็น เธอหลุบตาลง ใช้ปลายลิ้นเลียมุมปาก กลัวเหลือเกินว่าจะเผลอหัวเราะออกมา
หาอะไรทำแก้เบื่อด้วยการเล่นละครแบบนี้…
สนุกจริง ๆ