——สองวันต่อมา——
อวี๋จือเซี่ยเปลี่ยนชุดคนไข้ที่ใส่มานานถึง 6 ปี แล้วถือไฟฉายเดินหาเดรสสีขาวในห้างร้างมาสวม
ส่วนเหตุผลที่ใส่กระโปรงน่ะหรือ…
อวี๋จือเซี่ยได้แต่จนใจ
หมอนั่นกลายเป็นซอมบี้ไปแล้วยังไม่วายจับเธอแต่งตัว เลือกชุดให้เธออยู่ได้
หลายปีมานี้เธอนอนอยู่ในโรงพยาบาล แทบไม่มีโอกาสได้ใส่เสื้อผ้าสวย ๆ แต่เขาก็ยังซื้อแล้วซื้ออีก เสื้อผ้ากองพะเนินอยู่ที่บ้านจนฝุ่นจับก็ยังหยุดความอยากซื้อของเขาไม่ได้
อวี๋จือเซี่ยนั่งบนโซฟา มองเซิ่งจิ้นที่จับกระโปรงสีชมพูตัวนั้นไว้แน่นไม่ยอมไปไหน แล้วกุมขมับพลางยิ้มขื่น
สุดท้ายก็ขัดใจเขาไม่ลงจริง ๆ
เมื่อสองวันก่อน ตอนอยู่หน้าห้องผู้ป่วยในโรงพยาบาล เธอคิดจริง ๆ ว่าตัวเองคงต้องตายแล้ว
ซอมบี้ไร้สติ เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณล้วน ๆ เธอไม่แน่ใจเลยว่าเซิ่งจิ้นจะกัดเธอหรือเปล่า
เธอกำลังเดิมพัน
เมื่อริมฝีปากของเซิ่งจิ้นแนบลงตรงข้างลำคอ แต่กลับเลียไล้เหมือนลูกหมา ไม่ยอมอ้าปากกัด อวี๋จือเซี่ยก็รู้ว่าตัวเองเดิมพันถูกแล้ว
เธอผลักศีรษะเขาออก จับนิ้วมือเขาแงะออกทีละนิ้ว แล้วดึงช่อทานตะวันออกจากมือเขา
กลีบดอกร่วงไปแล้วครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงก้านโล้น ๆ กับกลีบที่ยังติดอยู่ประปราย
เธอกอดดอกไม้ไว้แนบอก แล้วดึงมือแข็งเย็นข้างนั้นมาทาบบนใบหน้าตัวเอง
“เจ้าหมาทึ่ม” ดวงตาเธอแดงก่ำ “ทึ่มจนเกินเยียวยาเลย…”
ในที่สุดอวี๋จือเซี่ยก็พังทลายลง เธอยืนอยู่ในทางเดินที่เต็มไปด้วยศพซอมบี้ กอดช่อทานตะวันที่ใกล้ตาย ซุกหน้าไว้ในฝ่ามือของคนตรงหน้าที่ตายไปแล้ว แต่ยังคงยืนเฝ้าประตูปกป้องเธอ แล้วร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง
ประตูที่เธอเปิดทิ้งไว้ยังคงอ้าอยู่
ด้านในคือโลกที่เธอฝืนประคองไว้เพียงลำพังมานานแสนนาน ด้านนอกคือความสงบเพียงหนึ่งเดียวที่เขาใช้ความยึดมั่นเฮือกสุดท้ายปกป้องไว้ให้เธอ
หลังร้องไห้จนพอใจ อวี๋จือเซี่ยก็เช็ดน้ำตา ตั้งสติ แล้วจูงเซิ่งจิ้นออกจากโรงพยาบาล
เมื่อมีเซิ่งจิ้นอยู่ ซอมบี้ทั่วไปก็ไม่กล้าเข้าใกล้
ดังนั้นท่ามกลางโรงพยาบาลที่อัดแน่นไปด้วยซอมบี้ เส้นทางที่พวกเขาเดินจึงเปิดโล่งขึ้นมาเอง
ตามที่นิยายบรรยายไว้ เมื่อหมอกสีเทาครั้งแรกปกคลุม นอกจากซอมบี้แล้ว ยังจะมีผู้มีพลังพิเศษหลากหลายธาตุกำเนิดขึ้นด้วย
ซอมบี้กลายพันธุ์จะยังไม่แข็งแกร่งนัก และในสมองก็ยังไม่ก่อเกิดผลึกพลัง เมื่อเวลาผ่านไป สมองของซอมบี้จะค่อย ๆ มีผลึกพลังงอกขึ้นมา การเคลื่อนไหวจะว่องไวขึ้นเรื่อย ๆ สติปัญญาก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
ผู้มีพลังพิเศษดูดซับผลึกพลังเพื่อเพิ่มพูนพลังของตัวเอง ส่วนซอมบี้นั้น…
ในนิยายไม่ได้เขียนละเอียดว่าซอมบี้ต้องเพิ่มระดับอย่างไร แค่บอกว่าทุกครั้งที่หมอกสีเทาปกคลุม ความสามารถของซอมบี้จะก้าวกระโดดขึ้น
อวี๋จือเซี่ยครุ่นคิด: ถ้ารอให้ซอมบี้มีผลึกพลังงอกขึ้นมาในภายหลัง จะลองเอามาป้อนเซิ่งจิ้นดูดีไหมนะ?
ตลอดสองวัน เธอพาเซิ่งจิ้นตระเวนหาเสบียง หลบผู้คนแล้วหาโรงแรมสักแห่งเพื่อเช็ดคราบสกปรกบนตัวเขา เปลี่ยนเสื้อฮู้ดตัวสะอาดให้ จากนั้นก็สวมหมวก ใส่หน้ากาก และใส่คอนแทคเลนส์สีให้เขา พรางเซิ่งจิ้นให้ดูเป็นคนปกติ
ถึงอย่างนั้น ผิวสีเทาอมเขียวของเขาก็ยังสะดุดตาอยู่ดี
ที่น่าจนใจยิ่งกว่าคือ เซิ่งจิ้นทำตัวเหมือนลูกหมาจริง ๆ คอยเบียดเข้าหาเธอไม่หยุด ราวกับกำลังข่มสัญชาตญาณซอมบี้ที่อยากแทะเธอไว้ไม่ไหว
หน้ากากถูกเขากัดขาดไปหลายอันแล้ว
อวี๋จือเซี่ยจึงต้องไปหาอุปกรณ์กันกัดที่ทำจากเหล็กมาสวมให้เจ้าหมาน้อยแซ่เซิ่งตัวหนึ่ง
ตอนนี้เซิ่งจิ้นที่สวมอุปกรณ์กันกัดยอมทิ้งกระโปรง แล้วกลับมาอยู่ข้างเธออีกครั้ง
“แฮ่ก ๆ—”
เซิ่งจิ้นแยกเขี้ยว แผดเสียงคำรามต่ำ ๆ ไปทางทิศหนึ่ง
อวี๋จือเซี่ยระวังตัวขึ้นทันที ลุกขึ้นดึงเซิ่งจิ้นหลบเข้าไปในห้องลองเสื้อ
เมื่อเซิ่งจิ้นอยู่ที่นี่ ซอมบี้จะไม่เข้ามาหาเขาเอง
ถ้าอย่างนั้นก็มีแต่คนเท่านั้น
คงมีคนสังเกตว่าซอมบี้บนชั้นนี้มีน้อย จึงเข้ามาหยั่งเชิงหรือหาเสบียง
“เด็กดี เงียบหน่อย…” อวี๋จือเซี่ยกดเซิ่งจิ้นที่สูงกว่าเธอหนึ่งช่วงศีรษะเข้ามาในอ้อมแขน อุปกรณ์กันกัดเย็นเฉียบทาบอยู่ตรงอก ทำให้เธออดสะท้านไม่ได้
ประตูห้องลองเสื้อไม่ได้ปิดสนิท เธอมองลอดช่องออกไปด้านนอก พร้อมกับสวมหมวกเสื้อฮู้ดให้เจ้าหมาน้อยในอ้อมแขน
เนื้อสดอยู่ตรงหน้า เซิ่งจิ้นมีอาการตื่นตัว กระสับกระส่ายถูไถไปมา แต่สัญชาตญาณกลับห้ามไม่ให้เขาขยับ
ไม่กี่นาทีต่อมา คนแปลกหน้าห้าคนก็ปรากฏตัวตรงหัวมุม
ชายสาม หญิงสอง พวกผู้ชายถือกระบอง ส่วนผู้หญิงสะพายกระเป๋า หลบอยู่ด้านหลังผู้ชาย
นี่เป็นกลุ่มคนกลุ่มแรกที่อวี๋จือเซี่ยพบหลังวันสิ้นโลก เครื่องแต่งกายของพวกเขาดูเหมือนเป็นคนในชุมชนละแวกนี้ รวมตัวกันเองแล้วออกมาหาอาหาร
แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ ทันทีที่เห็นคนทั้งห้า สมองของเธอก็ตั้งคำจำกัดความให้พวกเขาเองแล้ว
ตัวประกอบหมายเลขหนึ่ง
อวี๋จือเซี่ยเลิกคิ้ว: โอ้โห แบบนี้น่าสนใจดีแฮะ
เธอไม่ใช่อัจฉริยะ ไม่มีความสามารถเห็นครั้งเดียวแล้วจำได้หมด ต่อให้เนื้อหาในหนังสือผ่านเข้ามาในหัวแล้ว ก็ไม่มีทางจำตัวละครและเรื่องราวมากมายได้ครบถ้วนทุกอย่าง
ถ้าต่อจากนี้ไปเธอระบุตำแหน่งของตัวละครในหัวได้ตรง ๆ แบบนี้ ก็จะช่วยลดปัญหาไปได้มาก
ในเมื่อรู้แล้วว่าพวกเขาเป็นแค่ตัวประกอบ ในนิยายก็ไม่ได้บรรยายถึงเป็นพิเศษ เธอก็ไม่มีอะไรต้องกังวล เจอพวกเขาคงไม่เกิดปัญหาอะไร
อวี๋จือเซี่ยถอนหายใจโล่งอก
คนกลุ่มนั้นเดินย่องเข้ามาทางพวกเธออย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
“ทำไมที่นี่ไม่มีซอมบี้เลย?”
เมื่อแน่ใจว่ารอบ ๆ ไม่มีซอมบี้แม้แต่ตัวเดียว ทั้งห้าคนก็คลายความระแวดระวัง ยืดตัวขึ้นแล้วกวาดตามองรอบด้าน
“แต่ที่นี่ไม่มีซอมบี้ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราหรอกนะ เราไม่ได้ต้องการเสื้อผ้า เราต้องการอาหารกับน้ำ” ชายคนหนึ่งพูด
“งั้นนายก็ออกไปสิ” หญิงสาววัยรุ่นกลอกตา “มีที่ให้หลบซอมบี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะเลือกมากอีก”
เสียงคนด้านนอกใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“เอาละ ชั้นนี้ค้นแล้ว ไม่มีเสบียง พักกันสักหน่อยแล้วค่อยกลับ” ในบรรดาผู้ชายสามคน มีชายร่างใหญ่กำยำอายุราว 30 ปี ดูท่าจะเป็นหัวหน้าของทั้งห้า พอเขาพูด อีกสองคนก็จำต้องเลิกเถียงกัน
“เดี๋ยวก่อน…” ชายร่างใหญ่หันไปมองมุมห้อง แล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เสียงฝีเท้ากำลังตรงมาทางนี้
อวี๋จือเซี่ยกลั้นหายใจ แผ่นหลังแนบกับฉากกั้นเย็นเฉียบ เซิ่งจิ้นในอ้อมแขนนิ่งสนิท ดวงตาขุ่นมัวใต้คอนแทคเลนส์สีดำจับจ้องลำคอของเธออย่างว่างเปล่า
“ใคร? ออกมา!” ชายร่างใหญ่ตวาดอย่างหยาบกระด้าง ชะแลงในมือชี้ตรงมาที่ห้องลองเสื้อ
อวี๋จือเซี่ยคิด: ประสาทสัมผัสไวใช้ได้เลย…
เธอสวมหน้ากากให้เซิ่งจิ้น แล้วเปิดประตูห้องลองเสื้อ
หญิงผมสั้นที่ยืนอยู่ด้านหลังชายร่างใหญ่ยกไฟฉายส่องตรงเข้าหน้าเธอ แสงจ้าจนแสบตา อวี๋จือเซี่ยยกมือบังโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับกดใบหน้าของเซิ่งจิ้นซุกเข้ากับซอกไหล่ตัวเอง แล้วเอียงตัวใช้แผ่นหลังบังเขาจากพวกนั้น
ในความมืด พวกเขามองหน้าอีกสองคนไม่ชัด
“แม่งเอ๊ย—” ชายร่างใหญ่สบถ ยกชะแลงขึ้น ร่างเกร็งเขม็ง “มีซอมบี้!”
“อย่า…” อวี๋จือเซี่ยร้องเสียงแหลม เธอปกป้องเซิ่งจิ้น รู้สึกถึงนิ้วมือแห้งเย็นของเขาที่ขยับควานตรงเอวเธอโดยไม่รู้ตัว “พวกเราไม่ใช่ซอมบี้”
คำพูดนี้ทำให้อากาศนิ่งงันไปสองวินาที
แสงไฟฉายส่ายมาบนใบหน้าเธอ ก่อนจะเลื่อนไปยังร่างที่ขดตัวอยู่ด้านหลัง
เซิ่งจิ้นไม่ขยับ
“…เป็นเด็กผู้หญิงนี่” หญิงผมสั้นลดไฟฉายลง น้ำเสียงคลายความตึงเครียดไปมาก ก่อนหันไปพูดกับพวกเดียวกัน
ชายร่างสูงใหญ่ยังไม่ลดชะแลง แต่แขนคลายเกร็งลง เขาสำรวจอวี๋จือเซี่ย
แสงส่องมาจากด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้าของอวี๋จือเซี่ยเกินครึ่ง
ขาวซีด ราวกับเครื่องกระเบื้องจนแทบโปร่งแสง ผิวบางจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ใต้ผิว โหนกแก้มยื่นขึ้นเล็กน้อย แนวกรามเรียวบางราวกับสลักด้วยมีด เบ้าตาลึกลงเล็กน้อยเพราะความผอม กลับยิ่งขับให้ดวงตาคู่นั้นดูโตจนน่าตกใจ รูม่านตาดำสนิท ราวกับมีสายน้ำที่ไม่มีวันเหือดแห้งขังอยู่ ขนตายาวทอดเงาจาง ๆ ลงบนเปลือกตา
ริมฝีปากของเธอซีดจางจนเกือบขาว มีเพียงหยดเลือดที่ซึมจากรอยกัดตรงกระจับปาก แดงราวกับเม็ดชาดที่ร่วงลงบนพื้นหิมะ
ปฏิกิริยาแรกของชายร่างใหญ่คือ: ผู้หญิงคนนี้หน้าตาเป็นแบบนี้ได้ยังไง
ปฏิกิริยาที่สองคือ: คนอ่อนแอขนาดนี้ยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง?
ชะแลงยังไม่ลดลง เขาเห็นเธอยกมือบังแสง ข้อมือเรียวเล็กจนเขารู้สึกว่าบิดนิดเดียวก็คงหัก
ปลายนิ้วซีด ข้อนิ้วเรียวยาวเหมือนกิ่งไม้ที่ผลัดใบหมดแล้วในฤดูหนาว ยิ่งสวมเดรสสีขาวทั้งตัวก็ยิ่งขับให้เธอดูงามดุจหิมะและบอบบางราวกับไร้เรี่ยวแรง
ชายร่างใหญ่จ้องเธอ จู่ ๆ ก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา
หลายวันมานี้เขาเห็นผู้หญิงมากมายในวันสิ้นโลก ทั้งคนผมเผ้ายุ่งเหยิง คนคลุ้มคลั่ง และคนที่โหดเหี้ยมยิ่งกว่าผู้ชาย เขาเห็นมาหมดแล้ว
แต่ผู้หญิงตรงหน้า…
บนตัวเธอมีบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก ทำให้คนรู้สึกอยาก…ปกป้อง
หญิงผมสั้นที่อยู่ข้างหลังยกไฟฉายส่องหน้าเธอ เขาแทบจะยื่นมือออกไปปัดแสงจ้านั้นให้เบนไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเห็นขนตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยเพราะความประหม่าและอ่อนแรง เห็นรอยเว้าตรงแก้มเมื่อเม้มริมฝีปาก และเห็นเหงื่อเย็นบาง ๆ ที่ซอกคอสะท้อนแสงชื้นวาว
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่าชะแลงในมือหนักอึ้งขึ้นมา
“พวกเธอมีแค่สองคนเหรอ?” เขาถาม น้ำเสียงต่ำกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว
อวี๋จือเซี่ยไม่ค่อยชอบสายตาของชายคนนี้ จึงหลุบตาลงแล้วพยักหน้า
เขาเห็นมือที่เธอใช้ปกป้องผู้ชายคนนั้นสั่นเทา ข้อนิ้วขาวซีดเพราะออกแรง แต่เธอก็ยังดื้อดึงยืนขวางอยู่ข้างหน้า เหมือนแมวผอมโซที่หิวจนหนังหุ้มกระดูกกำลังโก่งหลังขู่ฝูงหมาป่า ทั้งที่แทบไม่มีแรงแม้แต่จะร้อง กลับยังอุตส่าห์กางกรงเล็บออกมา
เขาอดคิดไม่ได้: ผู้ชายที่อยู่ข้างหลังเด็กสาวนี่ไร้ประโยชน์ขนาดไหนกัน ถึงต้องให้ผู้หญิงมาปกป้อง
“คนที่อยู่ข้างหลังเธอ…?”
อวี๋จือเซี่ยไม่ตอบ
เซิ่งจิ้นในอ้อมแขนเริ่มกระสับกระส่ายอีกครั้ง เสียงคำรามต่ำในลำคอเปลี่ยนระดับไป ราวกับได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาไม่สบายใจ เธอวางนิ้วลงบนท้ายทอยเขาเบา ๆ ลูบไปมาทีละนิด ความกระสับกระส่ายของเขาค่อย ๆ สงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ
“ถามอยู่ไม่ได้ยินหรือไง?” ชายสวมแว่นอีกคนก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว อวี๋จือเซี่ยเห็นมีดสั้นเหน็บอยู่ตรงเอวเขา ฝักมีคราบเลือดแห้งติดอยู่
“เขาเป็น…” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ลำคอตีบตัน “แฟนฉัน เขาเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้า”
ถ้าเซิ่งจิ้นรู้ว่าเธอบอกคนอื่นว่าเขาเป็นคนเก็บตัว คงหัวเราะเยาะเธอตายแน่
“วันสิ้นโลกแล้ว ยังไม่กล้าเจอคนอีก แฟนแบบนี้เก็บไว้ข้ามปีหรือไง?” ชายใส่แว่นหัวเราะเยาะ แต่พอสายตาเหลือบเห็นขอบตาแดงก่ำของอวี๋จือเซี่ย รอยยิ้มก็จางลง
“เอาละ ๆ” ชายร่างใหญ่พาดชะแลงบนไหล่ คลายความระแวดระวังลงอย่างสิ้นเชิง
เด็กสาวมือเปล่าคนหนึ่งกอดผู้ชายไร้ประโยชน์ที่ต้องให้ผู้หญิงปกป้องไว้ แค่ยืนยังแทบไม่ไหว จะเป็นภัยอะไรได้? เขาถึงกับส่ายหน้าอย่างขบขัน “ทำเอาตกใจหมด นึกว่าเจอซอมบี้ที่พลัดหลงมาเสียอีก”
เขาโบกมือให้คนด้านหลัง “ไม่มีอะไร แค่เด็กผู้หญิงคนเดียว ไปกันเถอะ”
ชายใส่แว่นมองอวี๋จือเซี่ยอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่บนริมฝีปากสีอ่อนกับดวงตาฉ่ำน้ำของเธอนานขึ้นอีกวินาที ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไร
“เดี๋ยวก่อน” หญิงผมสั้นล้วงน้ำครึ่งขวดกับขนมปังกรอบอัดแท่งหนึ่งห่อจากกระเป๋าด้านข้างของเป้ “เอาไปสิ”
อวี๋จือเซี่ยเงียบ ไม่ได้ยื่นมือไปรับ เพียงกอดเซิ่งจิ้นไว้แน่นขึ้น
“ไม่เอาเหรอ?”
“…” อวี๋จือเซี่ยก้มมองขวดน้ำ แล้วส่ายหน้า “ขอบใจ ไม่ต้องหรอก”
ตอนนี้เธอยังไม่ขาดอาหาร
ส่วนคนพวกนี้ดูเหมือนออกมาหาเสบียงกัน
หญิงผมสั้นยักไหล่ แล้วหันหลังเดินตามพวกเดียวกันไป
ก่อนจากไป เธอหันกลับมามอง เห็นเด็กสาวร่างผอมบางขยับถอยเข้าไปด้านในอีกหน่อย ซ่อนตัวเองกับแฟนหนุ่มไว้ในเงามืดของห้องลองเสื้อ
เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไป
อวี๋จือเซี่ยรอจนเสียงสุดท้ายหายไปตรงปลายทางเดิน จึงปล่อยเซิ่งจิ้น
เซิ่งจิ้นเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขน เหลือเพียงดวงตาให้เห็น ดูไม่น่าเข้าใกล้เป็นพิเศษ
แต่ก็…
“เจ้าหมาทึ่ม” เธอดึงหมวกเสื้อฮู้ดลง แล้วขยี้ผมเขาแรง ๆ
ตอนนี้อวี๋จือเซี่ย แม้ร่างกายยังผอมบาง แต่ก็ไม่เหลือสภาพอ่อนแออย่างเมื่อครู่แล้ว
ช่วงแรกของวันสิ้นโลก มนุษยธรรมยังไม่สูญสิ้น คนทั่วไปที่มีน้ำใจยังคงยึดถือกฎเกณฑ์
แต่…ก็แค่ไม่กี่วันนี้เท่านั้น
เหมือนคนพวกนี้ที่ยอมแบ่งอาหารให้เธอ แต่ไม่มีใครยอมพา “ตัวถ่วง” สองคนออกไปด้วย ปล่อยให้พวกเธออยู่ที่นี่ตามยถากรรม
แต่ผู้ชายใส่แว่นคนนั้น…
อวี๋จือเซี่ยรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เธอดึงเซิ่งจิ้นไปอีกทาง
“ไปกัน เซิ่งหมาน้อย อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว”