“เป็นยังไงบ้าง? คิดได้หรือยัง?” โจวเยี่ยนถามอย่างสุภาพ
อวี๋จือเซี่ยขานรับเบา ๆ ว่า “อืม” ก่อนยกมือเช็ดน้ำตา “คิดได้แล้วค่ะ...”
มุมปากของโจวเยี่ยนค่อย ๆ ยกขึ้น รอยยิ้มขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร เขาก็เห็นอวี๋จือเซี่ยที่เงยหน้าขึ้นแล้ว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
เธอเอนตัวพิงเซิ่งจิ้น ร่างผอมบางจนแทบไม่มีเนื้อมีหนัง ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสว่างไสวจนน่าตกใจ เธอกระแอมครั้งหนึ่ง ใบหน้าซีดขาวมีสีแดงระเรื่ออย่างคนป่วย ก่อนเอ่ยเนิบช้า
“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญคุณอาโจวไปตายได้เลยค่ะ”
สิ้นเสียง อวี๋จือเซี่ยก็ลงมือทันที
เมื่อครู่เธอยังมีน้ำตาคลอเบ้า ดูอ่อนแรงจนแทบยืนไม่ไหว ทว่าชั่วพริบตาต่อมา มือที่กุมมีดก็พลิกออกมาจากแขนเสื้อ ฟันเข้าใส่ด้านข้างลำคอของโจวเยี่ยนอย่างรวดเร็ว
ท่วงท่าสะอาดหมดจด ราวสายฟ้าสีขาว
อย่างไรเสียโจวเยี่ยนก็เป็นผู้มีพลังพิเศษ ปฏิกิริยาของเขาไม่ช้า เขาเบี่ยงศีรษะหลบอย่างฉับพลัน เศษแก้วเฉียดใบหูไป ทิ้งรอยเลือดเป็นเส้นยาวไว้ เขาเซถอยหลัง แว่นตาเอียงไปข้างหนึ่ง ความสุขุมสุภาพบนใบหน้าแตกสลายไปในพริบตา รูม่านตาหดเล็กลง
“เธอ—”
เขายังพูดไม่ทันจบ ลมเย็นสายหนึ่งก็พุ่งมาจากด้านหลัง พร้อมกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ
เซิ่งจิ้นที่อยู่ฝั่งตรงข้ามมาตลอด ไม่รู้ว่าเข้ามาด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไร แขนสีเทาอมเขียวรัดลำคอโจวเยี่ยนไว้อย่างแม่นยำ แล้วกระชากทั้งร่างไปด้านหลัง
แรงมหาศาลเหวี่ยงโจวเยี่ยนจนเท้าลอยจากพื้น แผ่นหลังฟาดลงกับพื้นปูนอย่างแรง ท้ายทอยกระแทกดังตุบ เขาครางออกมา แว่นตากระเด็นหลุดไปไกล ภาพตรงหน้าพร่ามัว ยังไม่ทันได้ตั้งสติ มือเย็นเฉียบแข็งทื่อข้างหนึ่งก็จิกคอเขาไว้แล้ว
แรงของอีกฝ่ายมากจนน่าตกใจ โจวเยี่ยนรู้สึกได้ว่ากระดูกอ่อนในลำคอกำลังส่งเสียงกรอบแกรบ
“แม่ง—” ในที่สุดเขาก็ด่าลั่น พลางใช้สองมือพยายามง้างมือนั้นออก
สัมผัสเย็นเยียบและแข็งทื่อ ข้อนิ้วใหญ่โต เขาพยายามบิดคอสุดแรงเพื่อมองให้เห็นว่าสิ่งที่กำลังกดเขาอยู่คืออะไรกันแน่ สายตากวาดผ่านไปอย่างลนลาน...
ระหว่างต่อสู้ หน้ากากบนใบหน้าของเซิ่งจิ้นถูกกระแทกหลุด เผยให้เห็นใบหน้าที่สวมครอบปากกันกัดสีเงิน
โครงเหล็กเป็นซี่กรงครอบปากและจมูก สายหนังรัดลึกเข้าไปในเนื้อแก้มทั้งสองข้าง ดวงตาคู่นั้นแม้จะเป็นสีดำแต่ไร้แวว รูม่านตาขยายจนแทบมองไม่เห็นม่านตา เส้นเลือดสีเทาอมเขียวกระจายทั่วแก้ม ราวกับเครื่องเคลือบที่แตกร้าว
เลือดในกายโจวเยี่ยนเย็นแข็งไปในชั่วขณะนั้น
“ซอมบี้!” เสียงของเขาแปร่งพร่า “ซอมบี้! แม่งเอ๊ย! แกมัน—เป็นซอมบี้!”
เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง มือข้างหนึ่งหลุดเป็นอิสระ ฝ่ามือฟาดลงกับพื้นอย่างแรง แสงสีเหลืองดินระเบิดออกจากจุดที่ฝ่ามือสัมผัสพื้น พื้นปูนพลุ่งพล่านราวกับน้ำเดือด หนามหินแหลมหนาแทงทะลุขึ้นมาจากใต้เท้าของเซิ่งจิ้น พุ่งตรงเข้าใส่หน้าท้อง
แต่เซิ่งจิ้นไม่แม้แต่จะปรายตามอง มืออีกข้างที่ว่างอยู่ตบลงด้านล่าง หนามหินแตกละเอียดเป็นผุยผงใต้ฝ่ามือ
เศษหินกระเด็นไปทั่ว กระแทกใบหน้าโจวเยี่ยนจนเกิดแผลเลือดหลายรอย เขาเบิกตากว้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ
กลิ่นคาวเลือดยิ่งกระตุ้นเซิ่งจิ้น เขาแยกเขี้ยวคำรามต่ำ แรงบีบในมือค่อย ๆ เพิ่มขึ้น
“เป็นไปไม่ได้...” โจวเยี่ยนพึมพำ ก่อนกัดฟันแล้วกดสองมือลงกับพื้นพร้อมกัน
หนามหินจำนวนมากผุดขึ้นจากรอบทิศ ราวกับเขี้ยวที่พุ่งทะลุจากใต้ดิน แทงเข้าใส่เซิ่งจิ้นจากทุกมุม ทั้งเหนือศีรษะ ด้านหลัง เอว และข้อพับขา ไม่มีช่องให้หลบแม้แต่น้อย
“คุณอา ใช้พลังพิเศษเยอะขนาดนี้ทีเดียว ไม่เหนื่อยเหรอคะ? พักก่อนเถอะค่ะ” อวี๋จือเซี่ยยองอยู่ข้าง ๆ เท้าคาง ยิ้มมองเขา
“แม่งเอ๊ย นังสารเลว กล้าหลอกฉันเหรอ?!” เขาดิ้นรนสุดแรง
เสียงคำรามอย่างหงุดหงิดดังมาจากลำคอเซิ่งจิ้น มือที่บีบคอโจวเยี่ยนพลันกระชับแน่น แล้วหิ้วร่างเขาขึ้นมา
เท้าของโจวเยี่ยนลอยพ้นพื้น หนามหินไร้พื้นรองรับจึงแตกหักพังทลาย กลายเป็นกองเศษหินไร้ประโยชน์
“แหม แฟนฉันโกรธแล้ว...” อวี๋จือเซี่ยยกมือปิดปาก แสร้งทำเป็นตกใจเกินจริง
เซิ่งจิ้นเหวี่ยงโจวเยี่ยนไปด้านข้างราวกับโยนขยะ ร่างของอีกฝ่ายพุ่งทะลุกระจกหน้าร้าน เศษแก้วกับโครงเหล็กร่วงกราวทับร่างเขา
เขาดิ้นรนพยายามลุกขึ้น มือเพิ่งยันพื้นได้ เท้าข้างหนึ่งก็เหยียบลงบนหลังมือของเขาแล้ว
พื้นรองเท้าของอวี๋จือเซี่ยบดขยี้ลงไป โจวเยี่ยนได้ยินเสียงกระดูกฝ่ามือแตกหัก เสียงกรีดร้องถูกเค้นออกมาจากลำคอ
เธอย่อตัวลงมองอีกฝ่าย
โจวเยี่ยนนอนหงายอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ตาข้างหนึ่งหรี่ลง อีกข้างเบิกกว้างจ้องซอมบี้สวมครอบปากกันกัดที่ยืนมองเขาจากด้านหลังของเธออย่างไม่วางตา
“แก... แกมัน...” เขาหอบหายใจ เสียงสั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง “มันเป็นตัวอะไรกันแน่...”
อวี๋จือเซี่ยเอียงศีรษะเล็กน้อย
สีหน้าอ่อนแอบอบบางราวดอกไม้ขาวของเธอหายไปหมดสิ้น ราวกับหน้ากากที่ถูกใครสักคนลอกออก ดวงตายังคงเป็นดวงตาคู่นั้น ทว่าความอ่อนโยนและหวาดกลัวมลายหายไป เหลือเพียงความสงบนิ่งที่เกือบจะดูเบื่อหน่าย
“เขาน่ะเหรอ” เธอปัดฝุ่นบนมือ “ก็ซอมบี้อย่างที่เห็นนั่นแหละค่ะ”
รูม่านตาของโจวเยี่ยนสั่นไหวอย่างรุนแรง พลังพิเศษสายดินของเขาทำงานอีกครั้ง ดินใต้เท้าพลุ่งขึ้น พยายามดันเท้าของอวี๋จือเซี่ยให้พ้นจากพื้น
แต่เซิ่งจิ้นเพียงเหยียบลงไป แสงสีเหลืองดินที่เพิ่งพลุ่งขึ้นมาก็เหมือนถูกบางสิ่งดับวูบลงในทันที สลายหายไปอย่างรวดเร็ว
“เขาไม่ใช่ซอมบี้ธรรมดา...” ในที่สุดโจวเยี่ยนก็เข้าใจอะไรบางอย่าง ริมฝีปากซีดเผือด น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความสิ้นหวัง “ที่เธอพามาด้วยมันคือ...”
จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ รีบอ้อนวอนขอชีวิต “ฉันผิดไปแล้ว ไว้ชีวิตฉันเถอะ ฉันไม่กล้าอีกแล้ว! บรรพบุรุษ ฉันมันใจกล้าเกินตัว ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ!”
อวี๋จือเซี่ยลุกขึ้นยืน มองเขาจากเบื้องบน
เธอเล่นละครไปได้แค่ครึ่งเรื่องก็หมดสนุก เดิมทีคิดจะเล่นกับเขาต่ออีกสักพัก แต่พอเห็นใบหน้าของเซิ่งจิ้นเขาก็กลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ไม่เหลืออารมณ์อยากแสดงต่อแล้ว
“ฉันไม่สนใจคำขอโทษของนาย” เธอหันหลัง ก้าวไปทางเซิ่งจิ้นหนึ่งก้าว
เซิ่งจิ้นหันมาหาเธออย่างแข็งทื่อ เสียงคำรามต่ำในลำคอเปลี่ยนเป็นเสียงงึมงำแผ่วเบา คล้ายกำลังอวดผลงาน เธอยื่นมือไปลูบแก้มเย็นเฉียบของเขา ปลายนิ้วแตะโดนโครงเหล็กของครอบปากกันกัด แล้วเคาะเบา ๆ หนึ่งที
“คุณทำเขาตกใจแล้วนะ” เธอกระซิบ
เซิ่งจิ้นเอียงศีรษะ มองเธออย่างงุนงงเล็กน้อย
อวี๋จือเซี่ยหลุดหัวเราะออกมา จับมือเซิ่งจิ้นแล้วพาเขาไปทางโจวเยี่ยน
“จริง ๆ แล้ว... ฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร” เธอกระแอมเบา ๆ สีหน้าเจือแววขอโทษ “เพราะงั้น ฉันอาจจะปล่อยนายไปไม่ได้”
“แต่ว่า... เอ๊ะ นายโดนข่วนแล้วนี่นา”
ลำคอของโจวเยี่ยนเขียวช้ำ เลือดสีดำคล้ำไหลออกมาจากบาดแผลบนคอ เป็นรอยที่เซิ่งจิ้นข่วนไว้ระหว่างต่อสู้เมื่อครู่
“เราไม่ได้ฆ่านายนะ นายโดนซอมบี้ข่วนเอง แล้วก็กลายเป็นซอมบี้เอง ฉันกับแฟนไม่ได้ทำอะไร~เลย~” อวี๋จือเซี่ยหอบเบา ๆ สองครั้ง ก่อนจับมือเซิ่งจิ้นพิงตัวเขาไว้ “ยังไงฉันก็อ่อนแอขนาดนี้ ส่วนแฟนก็เป็นพวกเก็บตัว ไม่ค่อยเข้าสังคม แถมไม่มีความสามารถอะไรด้วย”
โจวเยี่ยนก้มมองมือตัวเอง ผิวกำลังเปลี่ยนเป็นสีเทาให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า โคนเล็บเริ่มมีสีเขียวคล้ำล้อมเป็นวง แล้วค่อย ๆ ลามไปตามใต้เล็บจนถึงปลายนิ้ว เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นทีละเส้น ราวกับไส้เดือนกำลังดิ้นอยู่ใต้ผิวหนัง
“ไม่... เป็นไปไม่ได้...”
เขาใช้มืออีกข้างถูมือที่กำลังเปลี่ยนเป็นสีเทาอย่างบ้าคลั่ง ถูจนผิวถลอก เนื้อที่เผยออกมากลับเป็นสีแดงคล้ำ ไม่มีเลือดไหลออกมา
ความเย็นยะเยือกแผ่จากปลายมือปลายเท้าคืบคลานเข้าหาหัวใจ
เขาอ้าปากจะตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่สิ่งที่ทะลักขึ้นมาจากลำคอกลับเป็นของเหลวข้นเหนียวสีดำคล้ำ ไหลออกจากมุมปากและเลอะลงมาตามคาง เขาพยายามขย้อนอย่างบ้าคลั่ง ทว่าที่สำรอกออกมามีเพียงเมือกสีดำแบบเดียวกัน
เส้นเสียงราวกับถูกใครบิดจนพันกัน เสียงที่เปล่งออกมามีเพียงเสียงครางต่ำ ๆ
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ขอบภาพกลายเป็นสีเทาหม่น ราวกับมีผ้าสกปรกผืนหนึ่งคลุมอยู่เบื้องหน้า สิ่งสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้าของตัวเองสะท้อนอยู่ในเศษแก้ว ผิวสีเทาซีด ดวงตาแดงก่ำขุ่นมัว น้ำลายสีดำไหลย้อยอยู่ตรงมุมปาก
ซอมบี้ร่างสีเทาอมเขียวทั้งตัว มีรอยเลือดที่ยังไม่แห้งเกรอะกรังอยู่บนร่าง โงนเงนลุกขึ้นจากกองเศษแก้ว เสียงคำรามหิวโหยที่ดังจากลำคอไม่ต่างจากซอมบี้ตัวอื่น
มันได้กลิ่นที่หลงเหลืออยู่ในอากาศ...
กลิ่นมนุษย์
มันมุ่งหน้าไปตามกลิ่นนั้น ก้าวแรกออกไป
เซิ่งจิ้นคำรามต่ำ
ซอมบี้ที่เพิ่งกลายร่างยังไม่เข้าใจความหมายของเสียงนั้น จึงยังคงเดินเข้าหาอวี๋จือเซี่ย
อวี๋จือเซี่ยปลอบเซิ่งจิ้นที่เริ่มหงุดหงิด แล้วหยิบมีดแทงเข้าไปในหัวของมันโดยตรง หมุนข้อมือดึงออกมา มีเพียงกองเลือดสกปรกติดออกมาด้วย
เธอก้มตาครุ่นคิด
ไม่มีจริงด้วย...
ในนิยายเหมือนซอมบี้จะเริ่มมีผลึกพลังหลังวันสิ้นโลกผ่านไปประมาณหนึ่งเดือน
ถ้าอย่างนั้นก็รอไปก่อนแล้วกัน
เธอปรายตามองศพของโจวเยี่ยนอย่างไม่ใส่ใจ
ที่จริงเพราะป่วยเรื้อรังมาหลายปี แถมพ่อแม่ของตระกูลเซิ่งกับเซิ่งจิ้นยังตามใจเธอไม่รู้จบ นิสัยของเธอจึงไม่ค่อยดีจริง ๆ แถมยังร้ายอยู่บ้าง
สำหรับคนที่ไม่ใช่ครอบครัวของเซิ่งจิ้น เธอแทบไม่มีความอดทน ต่อให้คนคนนี้ตายด้วยน้ำมือพวกเขา เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนัก
อวี๋จือเซี่ยหันไปจูงมือเซิ่งจิ้น หาทิชชูมาเช็ดมือให้เขา แล้วเช็ดหน้าให้ด้วย
“เจ้าหมาน้อยสกปรก...” เธอเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นเปื้อนหน้าผากของเซิ่งจิ้น “คราวหน้าเวลาทะเลาะกัน อย่าทำตัวสกปรกขนาดนี้สิ ต้องให้ฉันเช็ดให้อีกแล้ว”
เซิ่งจิ้น: “ฮ่อก ๆ”