เสียงฝีเท้าหนักอึ้งดังขึ้น ย่ำลงบนพื้นอิฐเขียวทีละก้าว
โลหิตทั่วร่างของซางสือซวี่พลันพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ ในหูอื้ออึงไม่หยุด
นางได้ยินเสียงคนพูดแผ่วเบาอยู่ด้านนอก เป็นเสียงของหญิงชราผู้นำทาง กดเสียงต่ำเสียจนแทบไม่ได้ยิน
「ท่านแม่ทัพ สาวใช้ทดลองเข้าหอที่จวนกั๋วกงส่งมารออยู่ในห้องแล้วเจ้าค่ะ」
ไม่มีผู้ใดตอบ
เสียงฝีเท้ายังคงดังต่อเนื่อง ก่อนจะมีเสียงผลักประตู
บานพับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดยามประตูเปิด ลมกลางคืนหอบเอาความหนาวเย็นต้นเหมันต์พัดกรูเข้ามา เปลวตะเกียงไหววูบ เกือบดับลง
ซางสือซวี่เงยหน้าขึ้น ก่อนจะนึกถึงคำสั่งสอนของแม่นมเหยียนได้ทันที นางรีบหลุบสายตาลงอย่างลนลาน
นางเห็นเพียงเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงธรณีประตู สูงใหญ่จนช่วงไหล่กว้างแทบเต็มกรอบประตูทั้งบาน
เขาไม่เอ่ยคำใด เพียงก้าวข้ามธรณีประตู แล้วเอื้อมมือปิดประตูจากด้านใน
เสียงบานประตูกระทบกรอบดังขึ้น คล้ายก้อนหินกระแทกลงกลางอกซางสือซวี่
ภายในห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมหายใจของนางที่ถี่กระชั้นและรวนเร ปะปนกับเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ไม่เร่งไม่ช้าของคนผู้นั้น
เปลวตะเกียงยังคงไหวระริก
ซางสือซวี่ก้มหน้า มองเห็นรองเท้าบูตก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว ก่อนหยุดอยู่ตรงหน้านาง ห่างไม่ถึงสามฉื่อ
นางได้กลิ่นไอที่ติดกายเขามาด้วย เย็นเยียบ เจือกลิ่นดินฝุ่นและกลิ่นคาวเหล็กจางๆ อีกทั้งยังมีกลิ่นบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก เป็นกลิ่นเฉพาะตัวของบุรุษ
หนังศีรษะนางชาวาบเป็นระลอก
「เงยหน้า」
ซางสือซวี่เงยหน้าขึ้น ขนตาหลุบต่ำดุจพัดเล็กสองเล่ม บดบังทุกสิ่งในดวงตา
นางไม่กล้ามอง ไม่กล้าจ้องใบหน้าบุรุษตรงๆ ยิ่งไม่กล้าให้เขาเห็นความหวาดหวั่นและอาการสั่นระริกในดวงตา
ทว่าในสายตาของเซิ่งสืออัน ภาพที่เห็นกลับเป็นอีกแบบหนึ่งโดยสิ้นเชิง
ใต้เงาตะเกียง ใบหน้าของสาวน้อยขาวผ่อง คางเรียวแหลม ลำคอระหงจมหายลงไปในคอเสื้อสีบัวหลวง ราวกับรากบัวอ่อนที่เพิ่งถูกถอนขึ้นจากโคลน
ที่ชวนให้ใจสั่นที่สุดคือดวงตาคู่นั้น แม้นางจะหลุบตา แต่เขายังเห็นประกายชื้นฉ่ำสองหย่อมใต้แพขนตา ยิ่งขับให้ใบหน้านั้นดูน่าสงสารขึ้นไปอีก
เซิ่งสืออันยืนห่างออกไปสามก้าว ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาเคยพบสตรีมามากมาย
ไม่ว่าจะเป็นหญิงคณิกาในค่าย ทหารหญิงชาวบ้าน หรือแม้แต่มือสังหารที่แฝงตัวเข้ามา เขาล้วนเคยเห็นสตรีงดงามมาทุกรูปแบบ
หลังกลับเมืองหลวง เพื่อนร่วมงานจัดงานเลี้ยง ระหว่างงานมีนักร้องและนางรำถูกส่งมาให้ไม่ขาดสาย กลิ่นแป้งหอมอบอวลเสียจนคนปวดศีรษะ แม้จะนั่งห่างกันถึงสามโต๊ะ
สายตาของสตรีเหล่านั้นที่มองเขา ไม่หวาดกลัวก็โลภมาก หรือไม่ก็ทั้งกลัวทั้งโลภ เบ็ดล่อใจซ่อนอยู่ในแววตาอย่างเปิดเผย มองปราดเดียวก็รู้ทะลุปรุโปร่ง
แต่สาวน้อยตรงหน้าแตกต่างออกไป
ดวงตาคู่นั้นหลุบต่ำ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม แม้แต่ความคิดจะยั่วยวนบุรุษก็ยังไม่มี
จวนกั๋วกงคิดจะทำอะไรกันแน่
เซิ่งสืออันอดหัวเราะเย็นชาในใจไม่ได้
เขาย่อมรู้ว่าการทดลองเข้าหอคืออะไร
คุณหนูผู้นั้นของจวนกั๋วกงไม่ยินดีแต่งกับเขา รังเกียจที่เขามีโรคเร้นลับ ทั้งยังเห็นว่าเขาหยาบกระด้าง เขารู้เรื่องนี้มาตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว
ทั้งสองตระกูลต่างแข็งขืนกันลับๆ มาครึ่งเดือน ท้ายที่สุดจวนกั๋วกงจึงเสนอให้ทดลองเข้าหอ เพื่อหาทางลงให้แก่กัน
ตระกูลเซิ่งตอบตกลงต่อหน้าผู้อื่น แต่ผู้เป็นมารดาของเขาโมโหจนขว้างถ้วยชาชุดหนึ่งแตกกระจายลับหลัง กล่าวหาว่าจวนกั๋วกงรังแกกันเกินไป
เขากลับไม่ใส่ใจ จะทดลองก็ทดลอง จะแต่งหรือไม่ก็แล้วแต่นาง
เพียงแต่ไม่คาดคิดว่า สาวใช้ทดลองเข้าหอที่จวนกั๋วกงส่งมาจะมีรูปโฉมเช่นนี้
เขานึกว่าจะส่งสตรีที่สุขุมรอบคอบ รูปโฉมธรรมดา ปากกล้าพูดจาโอ้อวด ใบหน้าหนาเสียยิ่งกว่ากำแพงเมืองมาให้
คนเช่นนั้นต่างหากที่เหมาะจะทำงานนี้ ผิวหนังหยาบกร้าน คำถามใดก็กล้าถาม เรื่องใดก็สามารถรายงานกลับไปได้โดยไม่สะทกสะท้าน
ทว่าสาวน้อยตรงหน้าดูแล้วอายุอย่างมากก็สิบหกปี รูปร่างยังไม่เติบโตเต็มที่ เอวบางเสียจนแขนข้างเดียวของเขาก็โอบได้มิด ยืนสั่นอยู่ใต้แสงตะเกียง แม้แต่หายใจแรงยังไม่กล้า
จวนกั๋วกงกลัวว่าเขาจะหมดอารมณ์ หรือจงใจส่งนางมาทดสอบความอดกลั้นของเขากันแน่
เซิ่งสืออันก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
พื้นรองเท้าบูตเหยียบลงบนพื้นอิฐดังอับ ซางสือซวี่พลันเกร็งไปทั้งร่างอย่างเห็นได้ชัด นางถอยหลังไปครึ่งก้าว แผ่นหลังชนขอบโต๊ะ หมดทางถอย
เซิ่งสืออันก้าวเข้าไปอีกก้าว
ลมหายใจของซางสือซวี่รวนเรจนแทบควบคุมไม่อยู่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง เสียงหัวใจเต้นถี่รัวดังลอดผ่านเสื้อผ้าเนื้อบาง
เซิ่งสืออันหยุดอยู่ตรงหน้านาง
ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฉื่อ
ไอเย็นที่ปะปนกลิ่นดินฝุ่นและกลิ่นคาวเหล็กบนกายเขาพุ่งเข้าหา จนขนอ่อนที่ต้นคอของซางสือซวี่ลุกชัน
นางเผลอจะถอยหลังอีกครั้ง ทว่าด้านหลังเป็นโต๊ะ นางทำได้เพียงเอนตัวไปด้านหลังสุดแรง จนคอแทบหักพับ
มือหยาบกร้านข้างหนึ่งบีบคางนางไว้
ง่ามมือกดอยู่ใต้คาง ปลายนิ้วที่มีหนังด้านหนาสัมผัสกับผิวของนาง แรงมือไม่เบา ทั้งยังแฝงพละกำลังของผู้ที่จับดาบบนหลังม้าอยู่เป็นนิจ ค่อยๆ เชยใบหน้านางขึ้น
หนังศีรษะของซางสือซวี่ชาวาบไปทั่ว ร่างแข็งทื่อราวกับก้อนหิน นางอยากหลับตาแต่ก็ไม่กล้า แม่นมเหยียนเคยกล่าวไว้ว่า เมื่อท่านแม่ทัพถาม ต้องสบตาท่านแม่ทัพ
สายตาของนางถูกบังคับให้เลื่อนขึ้นทีละน้อย
ชายเสื้อสีดำสนิท หัวเข็มขัดทองแดง ไหล่กว้างจนแทบมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด ต่อด้วยลำคอที่มีลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย คางมีรอยแผลเป็นเก่าจางๆ พาดเฉียงอยู่ท่ามกลางหนวดเคราสั้น
สุดท้าย นางก็สบตาเขาเข้า
ดวงตาคู่นั้นลึกล้ำและมืดดำ รูปหน้าของเขาคมเข้ม โหนกคิ้วสูง สันจมูกตรง
ผิวสีข้าวสาลีที่ผ่านลมทรายชายแดนขัดเกลามา แตกต่างจากคุณชายสูงศักดิ์ในเมืองหลวงที่แต่งหน้าแต่งกายประดับบุปผาอย่างสิ้นเชิง
สมองของซางสือซวี่ว่างเปล่า
เซิ่งสืออันก็กำลังมองนางเช่นกัน
เมื่อมองใกล้ๆ ใบหน้านี้ยิ่งไร้ที่ติ
คิ้วงามดุจมรกตโดยไม่ต้องแต่งแต้ม ริมฝีปากแดงชาดโดยไม่ต้องทาสี ทว่านางกลับไม่รู้ตัวเลย ดวงตากลมโตมีเพียงความลนลานและหวาดกลัว ประกายหยาดน้ำไหวระริกอยู่ภายใน ราวกับหยดน้ำบนใบบัวที่ไม่อาจรองรับไว้ได้ อีกไม่นานก็จะร่วงลงมา
คางนุ่มนิ่มและเล็กอยู่ในมือเขา เพียงสองนิ้วก็โอบรอบได้
ลำคอเรียวเล็กอย่างน่าตกใจ เส้นเลือดสีเขียวจางๆ ปรากฏให้เห็น ลากยาวลับเข้าไปในคอเสื้อ
จู่ๆ เขาก็รู้สึกคอแห้งขึ้นมา
「ชื่ออะไร」
เสียงของซางสือซวี่เค้นออกมาจากลำคอ 「เรียนท่านแม่ทัพ บ่าว...ซางสือซวี่」
「ซางสือซวี่」
เขาทวนชื่ออีกครั้ง น้ำเสียงไร้ความรู้สึก นิ้วมือที่บีบคางนางไม่คลาย กลับเชยขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอียงศีรษะ สายตาเลื่อนจากคิ้วตาไปยังปลายจมูก แล้วเคลื่อนไปหยุดที่ริมฝีปาก
แววตานั้นไร้อารมณ์ เย็นชา ทว่าเขาจ้องนานเกินไป จนซางสือซวี่รู้สึกราวกับถูกวางไว้บนกองไฟ โลหิตทั่วร่างพากันพุ่งขึ้นสู่ใบหน้า ลามจากหลังใบหูไปจนถึงลำคอ
ในที่สุดนางก็ทนไม่ไหว ขนตาสั่นไหว หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลจากหางตา กลิ้งผ่านแก้มแล้วหยดลงบนง่ามมือของเขา
หยาดน้ำตานั้นตกลงบนมือที่จับดาบมานานปี จนแทบไร้ความรู้สึก กลับร้อนลวกเสียจนนิ้วของเขาหดเกร็ง
เขาก้มมองรอยชื้นเล็กๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองนางอีกครั้ง
สาวน้อยร้องไห้เงียบเชียบ มีเพียงน้ำตาหยดนั้นที่ร่วงลงมา จากนั้นก็กัดริมฝีปากล่างแน่น ไม่ยอมให้น้ำตาหยดที่สองร่วงลงมาอีก
เขาคลายมือ
「อายุเท่าไร」
ในที่สุดคางของซางสือซวี่ก็เป็นอิสระ ทว่านางไม่กล้าขยับ ไม่กล้าก้มหน้า ทำได้เพียงเงยค้างอยู่อย่างเกร็งทื่อ เสียงยังคงสั่นระริก
「สิบหก」
เซิ่งสืออันถอยหลังครึ่งก้าว เบือนสายตา แล้วเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะ
「มานี่」
เมื่อได้ยินคำว่า 「มานี่」 ซางสือซวี่ก็แทบจะวิ่งไปถึงข้างโต๊ะ สายตากวาดมองรอบหนึ่งอย่างร้อนรน ก่อนเห็นกาน้ำชาวางอยู่บนชั้นล่างของที่วางกา ตัวกาหุ้มด้วยปลอกผ้าฝ้ายเพื่อเก็บความร้อน ข้างกันมีถ้วยดินเผาหยาบคว่ำอยู่ใบหนึ่ง
ยามนางยื่นมือไปหยิบกาน้ำชา มือก็ยังสั่น ฝาหากระทบตัวกาดังกรุ๊งกริ๊งครั้งหนึ่ง ทำเอานางตกใจจนเกือบทำกาหล่น
เซิ่งสืออันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงยกเปลือกตาขึ้น มองนางลนลานเปิดปลอกผ้าฝ้ายแล้วรินน้ำจากกาใส่ถ้วย
น้ำยังอุ่นอยู่ มีไอขาวบางๆ ลอยขึ้นมา
นางประคองถ้วยด้วยสองมือ หันกลับมาแล้ววางไว้ข้างมือเขาอย่างนอบน้อม จากนั้นถอยหลังครึ่งก้าว ก้มหน้าลงอีกครั้ง มือทั้งสองบิดเกลียวกันอยู่เบื้องหน้า
เซิ่งสืออันยังไม่รีบดื่ม
น้ำชาใสกระจ่าง ไม่มีหกแม้แต่หยดเดียว ถ้วยถูกวางในตำแหน่งที่ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย พอดีกับระยะที่มือขวาของเขาเอื้อมถึงได้สะดวกที่สุด
รู้จักสังเกตอยู่บ้าง