เซิ่งสืออันยกถ้วยขึ้นจิบคำหนึ่ง ก่อนวางลง ก้นถ้วยกระทบโต๊ะดัง “กึก” เบา ๆ
ไหล่ของซางสือซวี่หดขึ้นตามเสียงนั้น
“ข้าเกลียดคนร้องไห้ที่สุด”
เขาหันมามองนาง แสงตะเกียงทอดมาจากด้านข้าง ทำให้เบ้าตาคู่นั้นดูลึกยิ่งขึ้น ในดวงตาดำมีประกายสองจุดเย็นเยียบดุจเกล็ดน้ำแข็ง
“ต่อไปห้ามมีครั้งที่สอง”
ร่างของซางสือซวี่แข็งทื่อไปทั้งตัว
“มิฉะนั้น...”
นิ้วของเซิ่งสืออันเคาะลงบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า,
“ข้าจะส่งเจ้ากลับไป แล้วเปลี่ยนคนมาแทน”
ถ้อยคำสองคำนี้ประหนึ่งน้ำเย็นจัดที่สาดราดลงมาจากศีรษะ
กลับไปหมายความว่าอย่างไร?
หมายถึงเงินห้าสิบตำลึงหายไป ยาของมารดาก็หมดสิ้น ฮูหยินจะมองนางเช่นไร?
แม่นมเหยียนจะจัดการนางอย่างไร?
เรือนเล็กที่มารดาของนางอาศัยอยู่ เพียงฮูหยินเอ่ยปากก็เรียกคืนได้แล้ว
เข่าของซางสือซวี่อ่อนยวบ นางทรุดลงคุกเข่ากับพื้นดังตุบ
“บ่าวรู้ความผิดแล้ว”
เสียงของนางร้อนรนและสั่นเครือ ก้มหน้าหมอบต่ำจนหน้าผากแทบแตะพื้น,
“บ่าวเสียมารยาทแล้ว บ่าวไม่กล้าอีกเป็นอันขาด ขอท่านแม่ทัพโปรดอย่าขับไล่บ่าวไปเลย บ่าวจะไม่ให้มีครั้งที่สองอีกแน่นอน ขอท่านแม่ทัพเมตตาด้วย”
ภายในห้องเงียบงันไปชั่วครู่
เซิ่งสืออันไม่ได้เรียกให้นางลุกขึ้น ทั้งไม่ได้เอ่ยวาจา ซางสือซวี่หมอบอยู่บนพื้น รับรู้ได้ถึงสายตาหนักอึ้งที่กดทับลงบนแผ่นหลัง
ผ่านไปเนิ่นนาน เสียงเก้าอี้ถูกดันถอยดังมาจากเหนือศีรษะ ตามด้วยเสียงของเขาที่แผ่วเบากว่าเมื่อครู่:
“ลุกขึ้นเถิด”
ซางสือซวี่ชะงักไป นางแทบคิดว่าตนฟังผิด
นางรีบยันกายลุกขึ้น เข่าชาจนแทบไร้ความรู้สึก จึงเซไปเล็กน้อยกว่าจะยืนมั่นได้ แล้วก็ก้มหน้าลงทันที มือทั้งสองขยุ้มชายเสื้อแน่น ยืนนิ่งอย่างว่าง่าย
“ในเมื่อจวนกั๋วกงส่งเจ้ามา เจ้าก็ควรรู้ว่าต่อจากนี้ต้องทำสิ่งใด” จู่ ๆ เซิ่งสืออันก็กล่าวขึ้น
ใบหูของซางสือซวี่ร้อนผ่าว ความร้อนแผ่จากต้นคอขึ้นมา จนหนังศีรษะชาวาบ
นางก้มหน้า “บ่าว...รู้แล้ว”
“รู้ก็ดี”
เซิ่งสืออันเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ส่งสัญญาณไปทางด้านหลังห้อง,
“ไปชำระล้างให้สะอาด เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยกลับมา”
“เจ้าค่ะ”
ห้องครัวอยู่ตรงมุมลาน เรือนหลังเล็ก ไอน้ำลอยกรุ่นขึ้นมา จนขอบตาของนางแสบผ่าว
นางนึกถึงคำสอนของแม่นมเหยียน นึกถึงมารดา นึกถึงเงินห้าสิบตำลึง แล้วกัดริมฝีปาก เช็ดตัวจนแห้ง ก่อนเปลี่ยนเป็นเสื้อตัวในสะอาดที่อยู่ในห่อสัมภาระ
นางบิดผมจนแห้งแล้วปล่อยสยายลงบนบ่า ไม่กล้ามวยผม เพียงรวบไว้หลวม ๆ
นางยืนอยู่ในห้องครัวเนิ่นนาน ลมกลางคืนลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา พัดต้นคอจนเย็นวาบเป็นระลอก
นางรู้มานานแล้วว่ารับหน้าที่นี้ย่อมต้องผ่านด่านนี้ ทว่าพอถึงคราวจริง ขากลับอ่อนยวบประหนึ่งเหยียบอยู่บนปุยนุ่น
นางสูดหายใจลึก ผลักประตูแล้วเดินกลับไป
ยามผลักประตูเข้าไป เซิ่งสืออันขึ้นไปนอนบนตั่งแล้ว
เขาเปลี่ยนเป็นเสื้อตัวในสีดำสนิทสะอาดตา นอนอยู่ตรงนั้น แขนข้างหนึ่งรองศีรษะ อีกข้างวางอยู่ข้างกาย ผ้าห่มคลุมถึงเอว
ดวงตาปิดสนิท ลมหายใจสม่ำเสมอและเชื่องช้า รอยระหว่างคิ้วคลายลงกว่าก่อนหน้า ความเย็นชาแข็งกร้าวที่กดดันผู้คนจางหายไป เผยความเกียจคร้านอยู่หลายส่วน
ซางสือซวี่ยืนอยู่ตรงประตู มองภาพตรงหน้าโดยไม่รู้ตัวว่าฝีเท้าของตนเบาลง
นางเขย่งปลายเท้าเดินเข้าไปได้สองก้าว เซิ่งสืออันก็ลืมตาขึ้น
ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาท่ามกลางแสงตะเกียง เขาไม่ขยับ เพียงหันศีรษะเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยันศีรษะขึ้นพิงหมอน แล้วตะแคงกายมองนาง
ท่าทางผ่อนคลาย แฝงความไม่ใส่ใจอยู่บ้าง ทว่าสายตากลับกวาดจากใบหน้าของนางลงไปยังบ่า แล้วจากบ่าลงไปถึงเอวทีละน้อย
ซางสือซวี่ถูกเขามองจนหนังศีรษะตึงเกร็ง ฝีเท้าค่อย ๆ สั้นลงทุกที สุดท้ายหยุดอยู่ห่างจากขอบตั่งสามฉื่อ มือทั้งสองกำชายเสื้อแน่น ก้มหน้าจนคางแทบชิดอก
นางไม่กล้ามองเขา เอาแต่จ้องปลายเท้าของตนที่เหยียบอยู่บนพื้น อยากหดตัวให้เล็กลงเป็นก้อน
เซิ่งสืออันมองท่าทางกระอักกระอ่วนของนางแล้วรู้สึกขบขัน
ยิ่งนางเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งไม่เร่ง เพียงเท้าศีรษะมองนางอยู่เช่นนั้น
มองอยู่เนิ่นนาน
“ยืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น มานี่” ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก
ขาของซางสือซวี่หนักอึ้งประหนึ่งถูกกรอกตะกั่ว นางอ้อยอิ่งอยู่นานกว่าจะขยับไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เมื่อมาถึงข้างตั่ง ร่างของนางแทบชิดเสาเตียงอยู่แล้ว ทว่ายังคงก้มหน้า
เซิ่งสืออันมองท่าทางอ้อยอิ่งของนาง ความอดทนค่อย ๆ หมดลง คิ้วขมวดเข้าหากันช้า ๆ
เขากำลังจะเอ่ยเร่ง จู่ ๆ ซางสือซวี่ก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง หันกายเดินไปที่โต๊ะ แล้วเป่าเทียนดับ
ภายในห้องพลันมืดลง เหลือเพียงแสงจันทร์บางเบาที่ลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง
เซิ่งสืออันชะงักไปในความมืด จากนั้นก็แค่นเสียงขึ้นคราหนึ่ง น้ำเสียงเผยความหงุดหงิดที่กดไว้ไม่อยู่
“เป่าเทียนดับทำไม”
ซางสือซวี่ยืนอยู่ในความมืด “บ่า...บ่าวกลัวแสงสว่าง”
เสียงหัวเราะเยาะแผ่วเบาของเซิ่งสืออันดังขึ้นในความมืด
จากนั้นซางสือซวี่ได้ยินเสียงผ้าห่มเสียดสีกัน นางยังไม่ทันได้ตอบสนอง มือข้างหนึ่งก็ยื่นออกมาจากความมืด คว้าเอวนางไว้ได้อย่างแม่นยำ
มือนั้นใหญ่และแข็งแรง ง่ามนิ้วกดอยู่ตรงเอวของนาง แรงบีบจากนิ้วทั้งห้าทั้งหนักหน่วงและมั่นคง ร่างของนางถูกกระชากเข้าไป เซถลาไปข้างหน้า ก่อนโลกหมุนคว้าง แผ่นหลังก็กระแทกลงบนฟูกนุ่มแล้ว
นางร้อง “อา” ออกมาได้ครึ่งเสียง ส่วนที่เหลือถูกกลืนกลับลงไปในลำคอ เพราะเซิ่งสืออันโถมกายทับลงมา ขาข้างหนึ่งกดอยู่ตรงข้อพับเข่าของนาง มือข้างหนึ่งยันอยู่ข้างใบหน้า กักร่างนางไว้ใต้กาย
ซางสือซวี่เบิกตากว้าง อาศัยแสงจันทร์เพียงน้อยนิดที่ลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง นางมองเห็นเค้าโครงใบหน้าของเขา
ลมหายใจอุ่นร้อนและกระชั้นของเขารินรดอยู่เหนือปลายจมูกนาง
หน้าอกของนางกระเพื่อมอย่างรุนแรง หัวใจเต้นเร็วราวกับจะกระเด็นออกมาจากลำคอ มือทั้งสองถูกเขากดไว้ข้างกาย ขยับเขยื้อนไม่ได้
เซิ่งสืออันก้มมองนาง
ในความมืดมองไม่เห็นแก้มแดงระเรื่อของนาง ทว่าเขารับรู้ได้ว่าร่างนางร้อนผ่าว แม้มีเสื้อผ้ากั้นก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ
ลมหายใจของนางกระชั้นและสับสน พ่นรดปลายคางเขาอย่างแผ่วเบา
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย โน้มเข้าไปใกล้ใบหูนาง
ริมฝีปากแทบแนบใบหู น้ำเสียงกดต่ำลงกว่าเดิม แหบพร่าเจือความหยอกเย้าที่มิอาจบอกได้ชัดเจน
“ถอดเอง”
ซางสือซวี่แข็งทื่อไปทั้งตัว
“หรือให้ข้าช่วยเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของซางสือซวี่ก็สั่นสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำ เอ่ยว่า:
“บ่าวไม่กล้ารบกวนท่านแม่ทัพ บ่าวจะถอดเอง”
นางฝืนใจลุกขึ้น ก้มสายตาไม่กล้ามองเขา ปลายนิ้วสั่นระริกขณะเอื้อมไปแก้สายคาดเสื้อตัวใน
สายคาดนั้นผูกแน่น ยิ่งนางร้อนใจก็ยิ่งแก้ไม่ออก อ้อยอิ่งอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะถอดแขนเสื้อลงได้ครึ่งหนึ่ง
นางประหม่าแทบตาย แม้อาศัยความมืดดับเปลวเทียนแล้ว แต่นางก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงสายตาหนักอึ้งที่จับจ้องร่างตน ประหนึ่งมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง จนแทบไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด
ในความมืด เซิ่งสืออันฟังเสียงสวบสาบของนาง คิ้วยิ่งขมวดแน่นขึ้นทุกที
สาวใช้ผู้นี้อ้อยอิ่งเสียยิ่งกว่าเปลื้องเสื้อผ้าก่อนออกรบสังหารศัตรู
ความร้อนรุ่มในใจเขาปะทุขึ้น จึงกล่าวเสียงขรึมว่า “ชักช้าเสียจริง! ความอดทนของแม่ทัพผู้นี้ มิได้มีไว้ให้เจ้าผลาญจนหมดสิ้น”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง แขนยาวของเขาก็ยื่นออกไป กระชากนางจนเซ แล้วกดลงบนฟูกแพรอย่างฉวยจังหวะ
ยังไม่ทันที่นางจะได้ร้องตกใจ มือใหญ่หยาบกร้านก็ขยับอย่างคล่องแคล่ว เพียงไม่กี่ครั้งก็ถอดเสื้อตัวในที่หลุดลงมาครึ่งหนึ่งออกพร้อมกับเสื้อตัวเล็ก ก่อนโยนทิ้งไว้ข้างแท่นวางเท้า