สาวใช้ลองหอ

ตอนที่ 2 จงจำคำเตือนไว้ให้ดี ห้ามมีใจให้ท่านแม่ทัพแม้แต่น้อย

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แม่นมเหยียนลุกขึ้นยืน “ชีวิตของมารดาเจ้าและชีวิตของเจ้า ล้วนเป็นฮูหยินกั๋วกงที่มอบให้ ฮูหยินสั่งให้เจ้าทำสิ่งใด เจ้าก็จงทำสิ่งนั้นให้ดี หากทำได้ดี ค่ายาของมารดาเจ้าก็จะมี หากทำไม่ได้...”

แม่นมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองซางสือซวี่ สายตาราวกับไม้บรรทัดที่กำลังวัดตัวนาง

“เรือนของมารดาเจ้า ฮูหยินกั๋วกงจะเรียกคืนเมื่อใดก็ได้”

ซางสือซวี่คุกเข่าลง

เข่ากระแทกพื้นอิฐดังอับ นางหมอบลง หน้าผากแนบพื้นเย็นเฉียบ เหงื่อเย็นปะปนกับน้ำตาไหลอาบลงมา

“บ่าวทราบแล้ว”

แม่นมเหยียนไม่ให้นางลุกขึ้น ยังคงกล่าวต่อไปประหนึ่งกำลังท่องพระสูตรที่จำขึ้นใจมานานแล้ว

“หลายวันนี้เจ้าจงติดตามข้าเรียนรู้กฎระเบียบ ข้อแรก เมื่อพบแม่ทัพ ให้เรียกตนเองว่าบ่าว ห้ามเงยหน้าสบตา เว้นแต่แม่ทัพจะสั่งให้เงยหน้า

ข้อสอง แม่ทัพถามสิ่งใดก็ตอบสิ่งนั้น ห้ามพูดมาก ห้ามสืบถาม

ข้อสาม ระหว่างช่วงทดลองเข้าหอ แม่ทัพกล่าวอย่างไรก็ต้องเป็นไปตามนั้น ห้ามขัดขืน ห้ามต่อต้าน ยิ่งห้ามร้องห่มร้องไห้ ข้อสี่...”

แม่นมหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง

“ห้ามมีใจให้แม่ทัพ หลังเสร็จธุระแล้ว เจ้าและแม่ทัพจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก กลับจวนไปรับเงิน รักษาโรคให้มารดาหายแล้ว เจ้าจะไปจับคู่กับใครที่คฤหาสน์ชนบทก็ดี หรือไม่แต่งงานไปชั่วชีวิตก็ดี ล้วนไม่เกี่ยวกับแม่ทัพ หากเจ้าบังอาจคิดเกินเลย...”

ซางสือซวี่หมอบอยู่บนพื้น แผ่นหลังเย็นวาบเป็นระลอก

“...ฮูหยินมีวิธีทำให้เจ้าทุกข์ยิ่งกว่าตาย”

มือเหี่ยวย่นผอมแห้งทั้งสองข้างประสานกันอยู่เบื้องหน้า แม่นมก้มมองซางสือซวี่ที่หมอบอยู่กับพื้น สายตาหนักอึ้งกดทับลงมา

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าการทดลองเข้าหอนั้นทดลองสิ่งใด”

ซางสือซวี่หมอบอยู่บนพื้น หน้าผากแนบพื้นอิฐ “บ่าว...บ่าวเขลาเบาปัญญา”

“เขลาก็จงฟังให้ดี”

“แม่ทัพขึ้นสนามรบตั้งแต่อายุสิบหก ถูกดาบถูกทวนไร้ปรานี บาดแผลเล็กใหญ่ทั่วร่าง ภายนอกดูเหมือนไม่เป็นไร แต่ภายในเป็นอย่างไร ไม่มีผู้ใดรู้ หากบุรุษบาดเจ็บที่อื่นก็แล้วไป แต่หากบาดเจ็บตรงเอวหน้าท้อง หรือ...”

สุดท้ายแม่นมก็ไม่ได้เอ่ยคำโจ่งแจ้งสองคำนั้นออกมา เพียงกล่าวอ้อม ๆ ผ่านไป

“หากบาดเจ็บตรงจุดสำคัญ ย่อมดูไม่ออกจากภายนอก คุณหนูเป็นกิ่งทองใบหยก หากแต่งไปแล้วต้องเป็นหญิงหม้ายทั้งที่สามียังมีชีวิต จวนกั๋วกงเสียหน้าถึงเพียงนั้นไม่ได้”

“เพราะฉะนั้นจึงส่งเจ้าไป ให้เจ้าตรวจดูแทนคุณหนู ว่าร่างกายของแม่ทัพยังใช้การได้หรือไม่ มีโรคเร้นลับใดที่ปิดบังไว้หรือเปล่า เวลานอนกลางคืนกรนหรือไม่ อุปนิสัยดีหรือไม่ เวลาดื่มสุราเป็นอย่างไร หลังเสร็จเรื่องแล้วปฏิบัติต่อผู้อื่นเช่นไร เมื่อกลับมาให้รายงานฮูหยินทุกอย่างตามจริง ธุระของเจ้าก็เป็นอันเสร็จสิ้น”

แม่นมโน้มตัวลง ใช้นิ้วผอมแห้งเชยคางซางสือซวี่ให้เงยขึ้น

ซางสือซวี่ถูกบังคับให้เงยหน้า สบเข้ากับดวงตาขุ่นมัวแต่คมกริบของแม่นม ร่างกายพลันสะดุ้งวาบ

“ข้ารู้ว่าเจ้ารูปร่างดี” แม่นมกล่าว

ใบหน้าของซางสือซวี่ซีดเผือดลงในพริบตา

“เอวเล็ก ไหล่บาง ลำคอระหง ยืนอยู่ตรงนั้นก็มีเสน่ห์น่าเวทนาโดยธรรมชาติ บุรุษชอบสตรีเช่นนี้ ข้ามีชีวิตมาห้าสิบกว่าปี เห็นมาไม่น้อย”

แม่นมปล่อยมือ ยืดตัวขึ้น น้ำเสียงไร้แววชมเชยหรือตำหนิ ราวกับกำลังประเมินสัตว์ตัวหนึ่ง

“แต่จงจำไว้ให้ดีว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร ในใจต้องรู้ตัว เจ้าเป็นสาวใช้ เป็นสาวใช้ที่ฮูหยินส่งไปทำธุระ ไม่ใช่ให้เจ้าไปเป็นอนุ”

“บ่าวไม่กล้า!” เสียงของซางสือซวี่เปลี่ยนไปจนแทบฟังไม่ออก

“ไม่กล้าก็ดี”

แม่นมเหยียนแค่นหัวเราะเย็นชา “ข้าเห็นคนที่บอกว่าไม่กล้ามามากแล้ว สุดท้ายก็กล้ากันทั้งนั้น แม่ทัพยังหนุ่ม อายุยี่สิบสี่ เลือดลมพลุ่งพล่าน หากเขาถูกใจเจ้า ยกเจ้าเป็นสาวใช้ข้างห้องก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

หากเจ้าหวังพึ่งเรื่องนี้อยู่ในใจ ยามลงมือทำสิ่งใดก็ย่อมเผยเล่ห์กลออกมา ถึงเวลานั้น ชีวิตมารดาเจ้าก็...”

ซางสือซวี่ตัวสั่นเทา หมอบอยู่บนพื้นโขกศีรษะไม่หยุด

“บ่าวเข้าใจแล้ว! บ่าวไม่กล้ามีความคิดเกินเลยแม้แต่น้อย! บ่าวเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งที่ฮูหยินส่งไปจัดการธุระของแม่ทัพ เมื่อทำธุระเสร็จ บ่าวก็จะกลับมารับเงินไปรักษามารดา เรื่องอื่นบ่าวไม่คิดทั้งสิ้น!”

“ลุกขึ้น ใครอนุญาตให้เจ้าโขกศีรษะ”

แม่นมเหยียนขมวดคิ้ว เอื้อมมือดึงนางขึ้นมา หน้าผากของซางสือซวี่แดงเป็นปื้น เปื้อนฝุ่นจากพื้น ดูน่าเวทนายิ่ง

แม่นมล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากแขนเสื้อยื่นให้ ซางสือซวี่ชะงักไปครู่หนึ่งจึงรับมา ไม่กล้าเช็ด เพียงกำไว้ในมือ

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง สำคัญที่สุด”

แม่นมเหยียนจ้องนาง สายตาหนักอึ้ง “ระหว่างช่วงทดลองเข้าหอ ห้ามตั้งครรภ์”

มือของซางสือซวี่สั่นระริก

“หากแม่ทัพเป็นบุรุษที่รู้ธรรมเนียม ย่อมดื่มยาคุมกำเนิด แต่บุรุษมีสักกี่คนที่ใส่ใจเรื่องนี้ เจ้าต้องจำไว้ด้วยตนเอง ออกจากห้องแม่ทัพแล้ว ไม่ว่าจะดึกเพียงใด เหนื่อยเพียงไหน ก็จงไปหาแม่นมที่ติดตามมารับยาในทันที หากเจ้ากล้าลืมกินแม้แต่ครั้งเดียว...”

แม่นมไม่ได้กล่าวต่อ เพียงมองซางสือซวี่แวบหนึ่ง

แววตานั้นโหดเหี้ยมยิ่งกว่าคำพูดใด

“บ่าวเข้าใจแล้ว”

เสียงของซางสือซวี่สั่นเครือ “บ่าวไม่กล้าลืมแม้แต่ครั้งเดียว”

“เข้าใจก็ดี”

สีหน้าของแม่นมเหยียนจึงผ่อนคลายลง นางเอื้อมมือดึงผ้าเช็ดหน้าที่ซางสือซวี่กำอยู่กลับมา พับเรียบร้อยแล้วเก็บใส่แขนเสื้อ

“เอาละ ข้าพูดมามากแล้ว เจ้าจงตรองดูให้ดี”

ซางสือซวี่ขานรับเสียงเบา “เจ้าค่ะ”

ตลอดเจ็ดวัน แม่นมเหยียนสอนนางไว้มากมาย

ทั้งวิธีเดิน วิธีตอบคำถาม และการก้มหน้าให้ดูน่ามองโดยไม่ประจบประแจง

ทุกเช้าหลังตื่นนอน นางต้องดื่มยาหนึ่งชาม กลางคืนอาบน้ำต้มสมุนไพร สระผมสามรอบ บิดจนแห้งแล้วชโลมน้ำมันหอมหมื่นลี้ แม่นมเหยียนจับคางนางพินิจอยู่นาน ก่อนเอ่ยคำหนึ่งว่า “ใช้ได้แล้ว”

ผ้าสองพับที่ส่งมาให้ถูกตัดเย็บเป็นชุดใหม่ ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีบัวอ่อน รูปแบบเรียบง่าย เมื่อสวมใส่ยิ่งขับให้เอวของนางดูเล็กเป็นพิเศษ ยืนอยู่หน้ากระจก แม้แต่ตัวนางเองยังแทบจำตนไม่ได้

ยามเย็นวันที่เจ็ด มีเกี้ยวเล็กผ้าสีน้ำเงินจอดอยู่ที่ประตูหลังของจวนกั๋วกง

ตอนแม่นมเหยียนส่งนางออกจากประตู ฟ้าก็มืดสลัวแล้ว นางยัดห่อผ้าเล็ก ๆ ใส่มือซางสือซวี่ ข้างในมีเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนกับขวดยาที่กินยังไม่หมด

“จงจำคำที่ข้าบอกไว้”

“ไปเถิด”

เกี้ยวโยกไหวเดินทางอยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ก่อนเข้าทางประตูข้างในตรอกหลังจวนแม่ทัพ

ซางสือซวี่แง้มม่านเกี้ยวมองออกไป เห็นเพียงกำแพงแล้วกำแพงเล่า ก่อด้วยอิฐสีเขียว สูงยิ่งกว่ากำแพงจวนกั๋วกง ที่ปากประตูข้างมีหญิงวัยกลางคนยืนอยู่ มือถือโคมกันลม โคมมีอักษรคำว่า “เซิ่ง” เขียนอยู่

หญิงวัยกลางคนกวาดตามองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่กล่าวสิ่งใด เพียงเดินนำทางไปข้างหน้า

ตลอดทางผ่านระเบียงและลานเรือน ซางสือซวี่เอาแต่จับจ้องส้นเท้าของหญิงวัยกลางคน

จวนแม่ทัพเงียบเหงากว่าจวนกั๋วกงมาก ใต้ระเบียงไม่มีโคมแขวน ในลานเรือนไร้พรรณไม้ กระทั่งในอากาศก็ไม่ได้กลิ่นแป้งหอม มีเพียงกลิ่นไม้สนปนกับกลิ่นหนังอานม้า ไม่ชวนให้รู้สึกดีนัก

บางครั้งมีเสียงโลหะกระทบกันเบา ๆ ดังมาจากที่ไกล คล้ายมีคนกำลังลาดตระเวนยามค่ำ

หญิงวัยกลางคนพานางมาหยุดหน้าประตูเรือนแห่งหนึ่ง

เรือนมีขนาดไม่ใหญ่ ห้องหลักสามห้องจุดโคมสว่างอยู่

กระดาษหน้าต่างติดหนา แสงที่ลอดออกมาเหลือเพียงกลุ่มสีเหลืองนวลพร่าเลือน

หญิงวัยกลางคนผลักประตู แล้วผายมือให้นางเข้าไป ก่อนกล่าวเสียงเบาว่า

“เข้าไปรอเถิด แม่ทัพยังไม่กลับจวน”

กล่าวจบก็ถอยออกไป ประตูปิดลงเบา ๆ ด้านหลัง

ซางสือซวี่ยืนอยู่หลังประตู ไม่กล้าขยับตัวส่งเดช

เครื่องเรือนในห้องเรียบง่ายจนเกินไป

มีตั่งหนึ่งตัว โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองตัว และชั้นวางชิดกำแพง บนนั้นวางดาบ กระบี่ และตำราหลายม้วน

บนโต๊ะมีตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง ในอากาศมีกลิ่นไม้สนปนกลิ่นสนิมเหล็ก ทั้งยังมีกลิ่นฝักส้มจาง ๆ ลอยปะปนอยู่

นี่คือที่พักของแม่ทัพหรือ? เรียบง่ายยิ่งกว่าห้องของแม่นมผู้ดูแลคนหนึ่งในจวนกั๋วกงเสียอีก

นางเดินไปยืนข้างโต๊ะ มือทั้งสองไม่รู้ควรวางไว้ที่ใด สุดท้ายจึงประสานไว้เบื้องหน้า

เวลาผ่านไปเชื่องช้าเหลือเกิน

นางได้ยินเสียงกลองยามตีผ่านยามสอง แล้วก็ตีผ่านยามสาม ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าผ่านเป็นครั้งคราว ทว่าไม่มีผู้ใดมาทางนี้

ขาทั้งสองยืนจนเมื่อยล้า แต่นางก็ไม่กล้านั่ง แม่นมเหยียนไม่ได้บอกว่านั่งได้

น้ำมันในตะเกียงค่อย ๆ ลดลง เปลวไฟเริ่มไหววูบอย่างไม่มั่นคง

ซางสือซวี่มองแสงนั้น ในหัวคิดวนเวียนถึงคำพูดของแม่นมเหยียน คิดถึงมารดา คิดถึงเงินห้าสิบตำลึง และคิดถึงเหตุใดคุณหนูจึงไม่ยอมแต่งงานอย่างเด็ดขาด

ได้ยินมาว่าแม่ทัพเซิ่งมีโรคเร้นลับ ทั้งยังหยาบคายไร้มารยาท

หยาบคายไร้มารยาทเป็นเช่นไรกัน?

นางไม่เคยพบเห็นมาก่อน พวกบ่าวชายในจวนพูดจาหยาบกระด้าง ก็มีเพียงคำหยาบไม่กี่คำเท่านั้น

ความหยาบคายของแม่ทัพคงไม่เหมือนกันกระมัง

เสียงกลองยามสี่ยามเพิ่งดังผ่านไป ในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นนอกเรือน

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป