ซางสือซวี่ไร้สิ่งใดปกปิดอีกต่อไป จึงรีบยกมือขึ้นกอดอกไว้แน่น ร่างสั่นสะท้านราวใบไม้ร่วงกลางสายลม แม้แต่ฟันยังกระทบกันกึก ๆ
นางอึกอักว่า “ท่านแม่ทัพ... บ่าว... บ่าว...”
“สั่นอะไร?”
เซิ่งสืออันเอ่ยเสียงเย็น “หรือคิดว่าข้าจะกินคน?”
เขาคว้าข้อมือเรียวบางของนาง แล้วดึงมือที่กีดขวางอยู่ตรงหน้าออกโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ก่อนกดมันลงข้างหมอน
แสงจันทร์สีเงินส่องลอดกรอบหน้าต่างเข้ามา ดวงตาของเขาทอประกายลุ่มลึก ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้จากลำคอระหงของนางลงไปอย่างเชื่องช้า
ผิวกายที่สัมผัสนั้นเนียนละเอียดดุจหยกมันแพะ อวบอิ่มได้สัดส่วน
เซิ่งสืออันเลิกคิ้วเล็กน้อย พลางลอบคิดในใจ: จวนกั๋วกงช่างยอมทุ่มทุนเสียจริง เลือกสาวใช้ผู้งามราวต้นหอมอ่อนมาให้เช่นนี้ คงกลัวว่าข้าจะหมดอารมณ์กระมัง? ในเมื่อส่งมาถึงหน้าประตูแล้ว หากไม่รับไว้ก็น่าเสียดาย บุรุษอกสามศอกอย่างเขา ถูกคนภายนอกเล่าลือว่าไร้สมรรถภาพถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? วันนี้ต้องดูให้รู้กันว่าแท้จริงแล้วใครกันแน่ที่ไม่ไหว
ซางสือซวี่ถูกเขากดไว้จนขยับไม่ได้ ความอับอายทำให้ลำคอระหงขึ้นสีแดงเรื่อ นางพูดตะกุกตะกักว่า
“ท่านแม่ทัพ บ่าว... บ่าวเพิ่งผ่านเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก หากมีสิ่งใดบกพร่อง ขอท่านแม่ทัพ... โปรดอภัย”
เซิ่งสืออันมองนางจากเบื้องบน ลมหายใจของทั้งคู่คลอเคลียกัน เขาส่งเสียงหึอย่างหยอกเย้าแล้วกล่าวว่า
“ครั้งแรกหรือ? แม่นมของจวนกั๋วกงไม่ได้สอนเจ้าหรือ ว่าควรปรนนิบัติอย่างไร?”
ซางสือซวี่เอ่ยอย่างขวยเขินว่า “ส... สอนแล้วเจ้าค่ะ แม่นมบอกให้บ่าว... ทำตามคำสั่งของท่านแม่ทัพทุกอย่าง”
“ทำตามคำสั่งข้าทุกอย่าง?”
เซิ่งสืออันโน้มกายลง น้ำเสียงต่ำลงอีก ทั้งแหบพร่าและเจือแววหยอกล้อ
“เช่นนั้น หากข้าสั่งเจ้าในยามนี้ว่าอย่าสั่น เจ้าทำได้หรือไม่?”
ซางสือซวี่กัดริมฝีปากล่าง ฝืนใจตอบว่า “บ่าว... จะพยายามเจ้าค่ะ”
เซิ่งสืออันหัวเราะเยาะเบา ๆ แล้วไม่พูดกับนางอีก
เขาคุกเข่าข้างหนึ่งแนบต้นขานาง มือข้างหนึ่งรัดเอวบางนุ่มไว้ ซางสือซวี่รู้สึกเพียงว่าทั่วร่างเย็นวาบ ก่อนความกดดันมหาศาลจะโถมเข้ามา นางเผลอคิดจะงอตัวเข้าหากัน แต่กลับถูกเขาควบคุมไว้แน่น
“ท่านแม่ทัพ...” นางครางเรียกอย่างทำอะไรไม่ถูก
“เงียบ”
เซิ่งสืออันกล่าวเสียงต่ำ “คืนนี้ ข้าจะให้เป็นเช่นไร ก็ต้องเป็นเช่นนั้น”
ภายในห้องหอไร้ถ้อยคำอีก มีเพียงเสียงหายใจหนักหน่วงกับเสียงสั่นสะท้านแผ่วเบาที่ถูกข่มกลั้น ประสานกันอยู่ใต้แสงจันทร์นวล
ยามซางสือซวี่ตื่นขึ้นอย่างเลือนราง ฟูกแพรข้างกายก็เย็นชืดแล้ว นางจึงรู้ว่าเซิ่งสืออันจากไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้
นางขยับเพียงเล็กน้อยก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แขนขาไร้เรี่ยวแรง พอพยุงกายลุกนั่ง เอวก็ปวดระบมอย่างหนัก
ใบหน้าของนางแดงก่ำ ก้มสายตาลงแล้วค่อย ๆ ดึงผ้าห่มมาปกปิด ความขวยเขินเอ่อท้นอยู่ในใจ
ขณะที่กำลังพร่าเลือนอยู่นั้น ประตูห้องก็ส่งเสียงเอี๊ยดเบา ๆ แม่นมผู้หนึ่งซึ่งเกล้าผมเรียบร้อย เดินเข้ามาพร้อมชามใบเล็กเคลือบสีดำ
แม่นมผู้นั้นอายุราวห้าสิบปี ใบหน้ากลม ดวงตาเรียวเล็ก สีหน้าเคร่งขรึม
นางเดินมาถึงหน้าเตียงแล้วกล่าวอย่างจริงจังว่า “คุณหนูตื่นแล้วหรือ? นี่คือน้ำแกงคุมกำเนิด ดื่มตอนยังร้อน อย่าให้เกิดเรื่องผิดพลาด”
หัวใจซางสือซวี่กระตุก นึกถึงคำกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าของแม่นมเหยียน จึงรีบยื่นมือไปรับ ก้มหน้ากล่าวว่า
“ขอบคุณแม่นม”
นางยกชามขึ้นจ่อริมฝีปาก กลิ่นขมโชยแตะจมูก คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย ทว่ายังคงดื่มรวดเดียวจนหมด ครั้นส่งชามเปล่าคืน ปลายนิ้วยังสั่นน้อย ๆ
แม่นมรับชามไป เห็นนางเชื่อฟังเช่นนี้ สีหน้าก็คลายลงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงขรึมว่า
“คุณหนูตามข้ามา”
ซางสือซวี่ไม่กล้าชักช้า ฝืนใจลงจากเตียง ทันทีที่เท้าทั้งสองแตะพื้น น่องก็อ่อนยวบจนเกือบล้ม นางจึงรีบคว้าขอบเตียงไว้
แม่นมเหลือบมอง พลางลอบคิดในใจ: แม่ทัพออกศึกมานานปี ร่างกายแข็งแรงสมคำเล่าลือจริง ๆ
เมื่อเห็นสาวใช้นางนี้เดินโซเซ ขาทั้งสองสั่นระริก ท่าทางน่าสงสารเสียจนมองปราดเดียวก็รู้ว่าถูกทรมานมาไม่น้อย
แม่นมไม่แสดงสีหน้า แล้วหันกายนำทาง
เดินผ่านระเบียงไปช่วงหนึ่ง แม่นมก็ผลักประตูห้องด้านข้างห้องหนึ่งออก
“คุณหนูพักอยู่ที่นี่ในช่วงสองสามวันนี้ งานทหารของท่านแม่ทัพยุ่งนัก ไม่แน่ว่าจะมีเวลาว่างทุกวัน ข้าขอเตือนคุณหนูสักคำ สถานะของเจ้าพิเศษยิ่ง ห้ามเดินเพ่นพ่านในจวนเป็นอันขาด หากไปล่วงเกินผู้ใด ข้ารับผิดชอบไม่ไหว”
ซางสือซวี่ก้มสายตา ค้อมกายกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “บ่าวจะจดจำคำสั่งสอนของแม่นม ไม่กล้าเดินเพ่นพ่านเป็นอันขาด”
เห็นนางวาจาอ่อนน้อม สีหน้าหวาดหวั่น แม่นมก็เกิดความสงสารขึ้นมาบ้าง น้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย
“คุณหนูพักอยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถิด จะมีคนยกอาหารสามมื้อมาให้ หากต้องการสิ่งใดก็บอกข้า”
กล่าวจบก็หันกายจากไป
ภายในห้องเงียบสงัดลงชั่วขณะ
ซางสือซวี่พยุงเสาเตียงนั่งลง แล้วเหม่อมองมุมห้อง
นางนิ่งงันอยู่ครู่ใหญ่ จึงค่อยรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด ก็มีเสียงเคลื่อนไหวดังขึ้นนอกประตูอีกครั้ง
สาวใช้ตัวน้อยวัยสิบห้าหรือสิบหกปีหิ้วกล่องอาหารเข้ามาวางบนโต๊ะ ยอบกายคำนับแล้วก็ถอยออกไป
ซางสือซวี่เปิดฝากล่องอาหาร ข้างในมีโจ๊กข้าวขาวต้มจนเนื้อนุ่มหนึ่งชาม กับข้าวจานเล็กประณีตสองจาน หมั่นโถวไส้ใสหนึ่งเข่ง และขนมกุ้ยฮวาสองชิ้น
อาหารเช่นนี้ดีกว่าที่นางเคยกินในจวนกั๋วกงไม่รู้กี่เท่า แม้แต่แม่นมเหยียนก็ไม่เคยจัดสำรับอุดมสมบูรณ์เช่นนี้ให้นาง
เมื่อคืนถูกทรมานอยู่ครึ่งค่อนคืน ท้องของนางว่างเปล่ามานานแล้ว ครั้นได้กลิ่นหอมในยามนี้ ไหนเลยจะอดใจไหว
นางไม่สนใจมารยาทอีกต่อไป ลากเก้าอี้มานั่ง ยกชามขึ้นแล้วกินจนเกลี้ยง
หลังรับอาหารเช้า ซางสือซวี่ก็นั่งอยู่ในห้องอย่างสงบเสงี่ยม
แม้จะอุดอู้เพียงใด นางก็กล้าเพียงเดินไปมาไม่กี่ก้าวใต้ระเบียง ไม่กล้าออกไปไกลแม้แต่ก้าวเดียว
ถูกกักตัวเช่นนี้ ในที่สุดก็ทนจนฟ้ามืดสนิท
หญิงรับใช้คนหนึ่งยกน้ำหอมอุ่น ๆ มา คอยปรนนิบัตินางอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า
ท่ามกลางไอน้ำที่อบอวล ซางสือซวี่ชำระกายอย่างพิถีพิถัน บิดผมให้แห้ง แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาด จากนั้นก็ถูกคนพาตรงไปยังหน้าห้องนอนของเซิ่งสืออัน
หญิงรับใช้กล่าวเสียงขรึมว่า “คุณหนูรออยู่ที่นี่ก่อน อีกไม่นานท่านแม่ทัพก็จะมา”
กล่าวจบก็หันหลังจากไปโดยไม่ลังเล
ประตูห้องแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ซางสือซวี่เดินเข้าไปอย่างเงียบเชียบ แล้วนั่งลงตรงขอบเตียง ประสานมือวางบนตัก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ภายในห้องเงียบสนิท นางไม่กล้าขยับ ได้แต่ก้มหน้าจ้องดอกกล้วยไม้เล็ก ๆ สองดอกที่ปักอยู่ตรงปลายรองเท้าของตนอย่างเหม่อลอย
ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มีเสียงรองเท้าหนักแน่นดังมาจากนอกประตู ย่ำลงบนพื้นอิฐเขียวทีละก้าว
ประตูถูกผลักเปิด เซิ่งสืออันสวมชุดลำลองสีดำสนิท ก้าวเข้ามาพร้อมไอเย็นเยียบจากราตรี
เขาเดินมาหยุดตรงหน้านาง แล้วกวาดตามองจากเบื้องบน
ซางสือซวี่รีบลุกขึ้น ยอบกายเรียกเสียงแผ่วว่า “ท่านแม่ทัพ”
เซิ่งสืออันไม่ตอบ เพียงยื่นนิ้วยาวออกมาเชยคางนางขึ้น บังคับให้นางเงยหน้าสบตา
อาศัยแสงเทียนที่ไหวระริก ดวงตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย เขาเห็นเรือนผมยาวสลวยของนางทิ้งตัวดุจม่านน้ำตก รวบไว้อย่างหลวม ๆ ข้างไหล่ ยิ่งขับให้ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือขาวผ่องขึ้น
ดวงตากลมใสคู่นั้นฉายแววหวาดหวั่น ดูบริสุทธิ์ยิ่งนัก ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงสารอย่างแท้จริง
เซิ่งสืออันลอบคาดเดาในใจ: ฮูหยินกั๋วกงจัดนางมาไว้ที่นี่ ช่างวางแผนลึกล้ำเสียจริง
สาวใช้ผู้หนึ่งงดงามน่าสงสารถึงเพียงนี้ หากอยู่ในจวนลึกเช่นนี้ ต่อไปย่อมเป็นที่สะดุดตาแน่
หากมีผู้ใดรู้ว่านางเคยถูกส่งมาทดลองวิวาห์แทนเจ้านาย ต่อให้ตีให้ตายก็ไม่มีใครกล้าแต่งงานกับนาง
นี่เห็นชัดว่าไม่คิดเหลือทางรอดให้นาง ต้องการให้นางไม่มีวันได้เงยหน้าอ้าปากไปชั่วชีวิต
เมื่อนึกถึงตรงนี้ แววเย็นชาก็วาบผ่านดวงตาเขา
เซิ่งสืออันมาจากกองทัพ ผ่านคมหอกคมดาบมาจนชิน ย่อมไม่ใช่คนรู้จักทะนุถนอมสตรี
เขาคลายมือแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว เอ่ยเสียงเย็นว่า “ถอดเสื้อผ้า”
ร่างซางสือซวี่สั่นสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำ นางก้มหน้าพึมพำว่า
“ท่านแม่ทัพ... แสงเทียนยังไม่ดับเจ้าค่ะ”
เซิ่งสืออันได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย กล่าวเสียงเย็นว่า “ดับเทียนแล้ว เจ้าจะมองข้าเห็นได้อย่างไร? หากจำรูปร่างและขนาดของข้าไม่แม่นยำ ครั้นกลับไปแล้วจะรายงานฮูหยินของเจ้าอย่างไร? ความอดทนของข้ามีจำกัด ไม่อยากพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง”