เมื่อมองไป๋เฟยอวี่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำ โอวหยางกำลังจะโยนความผิดให้เจ้ารอง ทว่าเจ้ารองกลับไปห้องพักเพื่อทำให้ขั้นพลังมั่นคงแล้ว
จะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้?
เจ้ารองของตัวเองดันไปขุดหลุมศพของเจ้าสี่ในชาติก่อนเข้าให้แล้ว
โอวหยางรู้สึกปวดหัวจนแทบระเบิด เขากลืนน้ำลาย แล้วฝืนยิ้มพลางกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ เจ้าเดือดดาลถึงเพียงนี้ หรือว่าวังบนฟ้านั่นจะเป็นบรรพชนของเจ้ากัน?”
เมื่อได้ยินคำพูดของโอวหยาง ไป๋เฟยอวี่ที่โกรธมาหลายวันพลันชะงักงัน การกลับชาติมาเกิดของตนเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่ที่สุด แล้วจะให้ไป๋เฟยอวี่พูดออกมาได้อย่างไร?
ไป๋เฟยอวี่ปล่อยคอเสื้อโอวหยาง แล้วกระแอมเสียงหนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “วังบนฟ้านั่นมองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นที่ฝังร่างของยอดผู้บำเพ็ญกระบี่จากยุคบรรพกาล การรบกวนการหลับใหลของผู้อาวุโส ในฐานะผู้บำเพ็ญกระบี่ ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร?”
โอวหยางมองไป๋เฟยอวี่ที่พูดจาหน้าตาเฉย ในใจกลอกตาเสียจนแทบจะทะลักออกมา เขารู้จักนิสัยของไป๋เฟยอวี่ดีเกินไป
ไป๋เฟยอวี่ เจ้าเคยชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ต่อให้พรุ่งนี้สำนักชิงอวิ๋นถูกตีแตก เจ้าหนูนี่ก็ยังต้องยืนดูเรื่องสนุกอยู่บนต้นไม้แน่!
ยังจะทำท่าขุ่นเคืองอีก?
ไม่ใช่เพราะหลุมศพตัวเองกำลังจะถูกขุดหรอกหรือ?
ร้อนตัวแล้วสินะ?
โอวหยางคิดเช่นนั้นในใจ แต่เมื่อเอ่ยปากกลับกล่าวอย่างจริงจังว่า “สิ่งที่ผู้อาวุโสทิ้งไว้ ย่อมมอบแก่ผู้มีวาสนา ในเมื่อเจ้ารองเปิดหลุมศพนี้ได้ ก็แสดงว่าผู้อาวุโสท่านนั้นยอมรับเขาแล้ว!”