กลับมาแล้ว!
ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว!
โอวหยางมองไปยังทิศทางของสำนักชิงอวิ๋น จากสำนักไปหลายวัน ในใจก็อดรู้สึกหวั่นไหวเล็กน้อยไม่ได้
ยิ่งเข้าใกล้สำนักชิงอวิ๋น ปราณฟ้าดินก็ยิ่งหนาแน่น
โอวหยางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ สีหน้าผ่อนคลายลง เผยสีหน้าพึงพอใจพลางกล่าวว่า “ไม่เลว มีกลิ่นอายของบ้านจริง ๆ”
หลิงชิงซงซึ่งเหาะกระบี่อยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มเช่นกัน เขาใช้ชีวิตอยู่ในสำนักชิงอวิ๋นมาสิบกว่าปี ที่นี่กลายเป็นบ้านของเขาไปนานแล้ว
มีเพียงหูถูถูที่บังคับกระเรียนกระดาษให้บินอยู่เท่านั้นที่คิดอยากกลับยอดเขาน้อยไปกินไก่ฝีมือศิษย์พี่สามโดยเร็ว แม้โลกมนุษย์จะครึกครื้น แต่นางไม่ชอบที่นี่จริง ๆ
ทั้งสามเพิ่งมาถึงเขตชายแดนของสำนัก ก็มีเงาคนสองคนเหาะกระบี่มาขวางทาง
เด็กหนุ่มคนหนึ่งประสานมือคารวะโอวหยางทั้งสามแล้วกล่าวว่า “ที่นี่เป็นเขตแดนสำนักชิงอวิ๋น ไม่ทราบว่าสหายเต๋ามีธุระอันใด... เจ้าคือโอวหยางหรือ?”
โอวหยางมองไป คนเฝ้าประตูวันนี้ยังเป็นคนคุ้นเคย ที่แท้ก็คือหม่าเซิ่งเย่ ผู้ซึ่งพ่อบ้านซุนเคยช่วยให้เขาชนะในการประลองศิษย์สายนอก!
โลกนี้ช่างแคบเสียจริง แต่หม่าเซิ่งเย่นี่ไม่เลวเลยนะ ฝ่าฟันอย่างยากลำบากจนได้เข้าสำนักชิงอวิ๋นชั้นใน ในที่สุดก็ได้งานเฝ้าประตูให้สำนักชิงอวิ๋นจนสำเร็จ
ดังคำกล่าวที่ว่า เรียนหนังสือสิบปี เช้าตรู่วันหนึ่งได้เป็นยามเฝ้าประตู
ช่างมีอนาคตเสียจริง ไม่ต้องดิ้นรนก็ประหยัดเวลาไปได้ตั้งสามสิบปี
แม้วิธีการของหม่าเซิ่งเย่จะต่ำช้าไปสักหน่อย แต่โอวหยางก็ไม่คิดถือสา เขาหยิบป้ายประจำตัวออกมาให้หม่าเซิ่งเย่ดู