โอวหยางมองหูถูถูที่นั่งยองอยู่ข้างเตาไฟ ก่อนจะนั่งลงข้างเตาแล้วเขี่ยฟืนเล่น
จู่ ๆ โอวหยางก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปถามเฉินฉางเซิงที่กำลังยิ้มซื่อ ๆ ว่า “เจ้าสาม จิตวิญญาณนี่ มีเพียงผู้ที่อยู่ขั้นออกจากกายเท่านั้นหรือที่ควบคุมได้?”
รอยยิ้มซื่อ ๆ บนใบหน้าของเฉินฉางเซิงแข็งค้าง เขาถามอย่างไม่เป็นธรรมชาตินักว่า “เหตุใดจู่ ๆ ศิษย์พี่ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมา?”
โอวหยางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “ข้าแค่สงสัย เจ้าเองก็รู้ว่าขั้นพลังของข้าต่ำเกินไป วิชาหลบหนีธาตุทั้งห้ายังใช้ไม่คล่อง แล้วจะไปเข้าใจเรื่องจิตวิญญาณอันลึกล้ำได้อย่างไร”
เฉินฉางเซิงไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า “ตามหลักแล้ว ผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณจะควบแน่นปราณแท้ไว้ในตันเถียน ขั้นสร้างฐานจะหลอมปราณแท้ให้กลายเป็นพลังปราณแท้ ขั้นรวมแก่นทองจะหลอมพลังปราณแท้ให้กลายเป็นแก่นทอง ขั้นหยวนอิงจะทำให้แก่นทองแตกออกกลายเป็นทารกหยวนอิง ส่วนเครื่องหมายของขั้นออกจากกายก็คือจิตวิญญาณออกจากร่าง! นี่คือความเข้าใจร่วมกันของโลกบำเพ็ญ”
โอวหยางพยักหน้าเป็นเชิงให้เฉินฉางเซิงพูดต่อ
เฉินฉางเซิงไตร่ตรองถ้อยคำอย่างละเอียด ก่อนเอ่ยว่า “แต่ก็มีผู้ที่พรสวรรค์โดดเด่นผิดธรรมดาอยู่ไม่น้อย ซึ่งสามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของจิตวิญญาณได้ตั้งแต่ขั้นพลังที่ต่ำกว่า”
“อย่างเช่นเจ้า?” โอวหยางถามอย่างสนใจ
เมื่อได้ยินคำถามของโอวหยาง หากร่างนี้ไม่ใช่หุ่นเชิด เฉินฉางเซิงคงเหงื่อท่วมตัวไปแล้ว เขาหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้งก่อนกล่าวว่า “ข้าค่อนข้างพิเศษอยู่บ้างจริง ๆ พอจะสัมผัสถึงการมีอยู่ของจิตวิญญาณได้ จึงพอรู้วิธีใช้จิตวิญญาณอยู่บ้าง”