สายลมหอมกรุ่นพัดผ่าน หลิงชิงซงพลันมือสั่น กระบี่ในอ้อมแขนแทบร่วงลงพื้น
หลิงชิงซงผู้ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดรีบคว้าชายแขนเสื้อของโอวหยาง ดวงตาฉายแววขอความช่วยเหลือ
โอวหยางสะบัดแขนเสื้อออก ก่อนรวบหูถูถูที่อยู่ในอ้อมแขนมากอดไว้ แล้วพลิกตัวกลิ้งหนีออกจากหออี๋หง
ศิษย์น้องตาย ศิษย์พี่รอด! น้องรองรักษาตัวด้วย!
ท่ามกลางสายตาสิ้นหวังของหลิงชิงซง โอวหยางยกมือกุมหัวแล้วเผ่นหนีสุดชีวิต
หลิงชิงซงผู้ไม่เคยหวาดกลัวสิ่งใดเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “ปีศาจงู...ข้า...”
“อะไร? อยากให้ข้าช่วยบำเพ็ญหรือ?” แขนเรียวขาวดุจรากบัวโอบรอบลำคอของหลิงชิงซง สตรีผู้นั้นกระซิบเสียงแผ่วข้างหูเขา ลมหายใจหอมกรุ่น
“ข้า...” หลิงชิงซงรู้สึกว่าลมหายใจเริ่มกระชั้นขึ้น ศิษย์พี่หญิงตรงหน้าเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน ราวกับจะกลืนกินเขาในวินาทีถัดไป
แก่นทองในกายหลิงชิงซงหมุนเวียนอย่างบ้าคลั่ง พลังปราณแท้อันมหาศาลพ่วงเจตจำนงกระบี่หมายต่อต้าน กระบี่ในมือเผยประกายคมออกมา ราวกับต้องการปกป้องผู้เป็นนาย
“แหม โตเป็นหนุ่มแล้ว ถึงกับใช้กระบี่เป็นด้วยหรือ? ไม่รู้ว่าเจ้าอยากใช้กระบี่เล่มไหนแทงศิษย์พี่หญิงกันนะ?” สตรีผู้นั้นวางมือหยกลงบนด้ามกระบี่ พลางเอ่ยหยอกเย้า
กระบี่ที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงกังวานพลันอ่อนแรงลงภายใต้การลูบไล้ของมือหยก ราวกับเพิ่งเสร็จสมอารมณ์หมาย
ใครจะทนไหวกันเล่า!
เรี่ยวแรงทั่วร่างหลิงชิงซงประหนึ่งถูกสูบจนหมด เขาทรุดลงในอ้อมกอดสตรีผู้นั้น ท่ามกลางความนุ่มนิ่มโอบล้อม เขาค่อย ๆ หลับตาลง
ม่านแดงโปร่งพลิ้วขึ้นอีกครั้ง ห่อหุ้มคนทั้งสองแล้วลอยตรงขึ้นไปยังชั้นสอง ชั่วพริบตาถัดมา หออี๋หงที่เงียบงันราวถูกหยุดเวลาไว้ก็กลับมาคึกคักจอแจดังเดิม