หลังจากฉางเซียวเยวี่ยเอ่ยถึงอาจารย์ของตน โอวหยางก็พอคาดเดาได้แล้วว่าตาเฒ่าของตนคิดจะทำอะไร
เรื่องนี้อาจารย์ของเขาต้องวางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรก เป้าหมายก็คือให้เขากับหลิงชิงซงตัดขาดจากกรรมสัมพันธ์ทางโลกีย์
ผู้บำเพ็ญย่อมก้าวพ้นสามภพ ไม่ข้องเกี่ยวกับธาตุทั้งห้า สิ่งที่ต้องระวังที่สุดก็คือกรรมสัมพันธ์ทางโลกีย์มาทำให้จิตแห่งมรรคาอันบริสุทธิ์แปดเปื้อน
ดังนั้นอาจารย์ของเขาจึงใช้วิธีนี้ช่วยให้ทั้งสองคนหลุดพ้นจากกรรมสัมพันธ์ทางโลกีย์
อย่างไรเสีย เขากับหลิงชิงซงก็มาจากโลกมนุษย์ ก็ควรจากไปจากโลกมนุษย์เช่นกัน
เรื่องกรรมสัมพันธ์เช่นนี้ จะตัดขาดด้วยมือตนเองเท่านั้น จึงจะรักษาจิตแห่งมรรคาของตนให้มั่นคงได้
แต่เรื่องนี้ อาจารย์ของเขาเริ่มวางแผนตั้งแต่เมื่อใดกันนะ?
คงเริ่มตั้งแต่ตอนที่ศิษย์น้องรองเอ่ยปากนัดหมายกับอาจารย์ ว่าจะกลับไปโลกมนุษย์ในวันหิมะแรก จากนั้นก็เป็นตอนที่เขาเข้าไปในถ้ำงู ยอมเอาตัวเป็นเหยื่อล่อ เพื่อวางแผนหาไฝชาดให้ศิษย์น้องรอง
แม้อาจารย์ของเขาจะดูไม่ค่อยเต็มเต็ง แต่กลับทำอะไรได้รอบคอบไร้ช่องโหว่เสมอ!
เมื่อนึกถึงแผงค่าสถานะที่เห็นตอนพบอาจารย์ครั้งแรก โอวหยางก็คิดว่าอาจารย์คงมีเหตุผลของตนเองแน่นอน
เมื่อนึกปะติดปะต่อเรื่องราวได้ครบ โอวหยางก็มองศิษย์น้องรองที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเตียง
ศิษย์น้องรองเป็นบุตรแห่งมิติจริง แต่ก็เพราะเป็นบุตรแห่งมิตินี่แหละ ถึงได้ดื้อรั้นผิดธรรมดา
เพราะอัจฉริยะย่อมไม่ยอมรับความผิดของตน เอาแต่ขุดคุ้ยติดอยู่กับความคิดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเรี่ยวแรงหมดสิ้น จากอัจฉริยะกลายเป็นคนสามัญ จากผู้โดดเด่นสะดุดตากลายเป็นคนไร้ความสำเร็จ