นครหลวงของแคว้นถังเป็นเมืองใหญ่ มีผู้คนนับหลายล้านเบียดเสียดอยู่ภายในเมืองเดียว และยังเป็นนครที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดในโลกมนุษย์แห่งนี้
นครหลวงแบ่งออกเป็นตลาดย่านต่าง ๆ ถึง 56 แห่ง แต่ละย่านมีกำแพงสูงกั้นแยกจากกัน มีเพียงตลาดใหญ่ทางตะวันออกและตะวันตกเท่านั้นที่มองเห็นภาพอันคึกคักของเมืองได้
ตลาดตะวันออกคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทั้งคนปั้นตุ๊กตาน้ำตาล นักแสดงกายกรรม คนขายของเล่นชิ้นเล็ก ๆ รวมถึงเสียงตะโกนเรียกลูกค้าและเสียงต่อรองราคาที่ดังอื้ออึง
คนที่มีความสุขที่สุดย่อมเป็นหูถูถู เด็กหญิงร้องโวยวายพลางพุ่งเข้าไปในฝูงชน ดื่มด่ำกับความครึกครื้นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
เมืองใหญ่เช่นนี้ แม้แต่โอวหยางก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก ตอนอายุห้าขวบในเมืองเฟิงเย่ โอวหยางมัวแต่คิดว่าจะเอาชีวิตรอดอย่างไร จึงไม่มีเวลาชื่นชมว่าโลกมนุษย์แห่งนี้เป็นเช่นไร
บัดนี้ได้เดินเล่นอย่างสบายใจอยู่ที่นี่ ช่างให้ความรู้สึกราวกับผ่านพ้นกาลเวลามาเนิ่นนาน
“ฮึ ๆ ศิษย์พี่ นั่นอะไรหรือ!” หูถูถูยกตุ๊กตาน้ำตาลไว้มือหนึ่ง อีกมือถือถังหูลู่ นั่งอยู่บนไหล่ของโอวหยางพลางมองร้านขายธัญพืชด้วยความสงสัย
“นั่นคือร้านขายธัญพืช” โอวหยางเหลือบมองแล้วตอบ
“แล้วที่นั่นทำอะไรหรือ?”
“นั่นคือโรงสุรา เป็นที่กินอาหาร”
“แล้วตรงนั้นล่ะ ตรงนั้นน่ะ?”
“ที่นั่นขายผ้า เอาไว้ตัดเย็บเสื้อผ้า”
“อ้อ ตรงนั้น ๆ! พี่สาวที่สวมเสื้อผ้าสวย ๆ กำลังโบกมือให้ข้า!” หูถูถูแกว่งตุ๊กตาน้ำตาลในมือพลางหัวเราะคิกคัก โบกมือให้หญิงสาวบนชั้นสองที่กำลังยั่วยวนผู้คน