“สหายน้อยทั้งสามหรือ? ตอนนี้ฉางเซิงเป็นถึงบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋นแล้ว ดูท่าคนที่พูดถึงคงหมายถึงพวกเราสามคนสินะ ตาเฒ่านี่สายตาไม่เลวเลยนี่ ถึงกับมองเห็นพรสวรรค์อันไร้ผู้ใดเทียบของอัจฉริยะอย่างข้าได้ตั้งแต่แรกเห็นเชียวหรือ?” โอวหยางพลันรู้สึกถูกชะตากับชายวัยกลางคนตรงหน้าขึ้นมาอย่างมาก
แต่เพราะตาแก่ของตนยังไม่ตาย จึงทำได้เพียงประสานหมัดกล่าวอย่างเสียดายว่า “ขอบคุณผู้อาวุโสที่เมตตา พวกเรายังไม่มีความคิดจะย้ายสำนักในตอนนี้”
ชายวัยกลางคนมองโอวหยางอย่างประหลาดใจ ก่อนเอ่ยอย่างงุนงงว่า “ข้ายังไม่ได้ถามเจ้า แล้วเจ้าตอบทำไม? เจ้าไม่รู้หรือว่าตัวเองมีพรสวรรค์แค่ไหน?”
“พรืด!” ต้งซวีจื่อที่อยู่ฝั่งตรงข้ามหัวเราะออกมา ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ
โอวหยางมองชายวัยกลางหน้าตึง นี่ตาแก่คนนี้มีปัญหาทางสายตาหรือไง? อัจฉริยะชั้นยอดอย่างฉันกลับไม่เข้าตาเขาเสียอย่างนั้น ถ้าไม่เห็นแผงค่าสถานะของชายวัยกลางคนตรงหน้าว่าเจ๋งจริง ป่านนี้ฉันคงจัดแส้สายฟ้าห้ากระบวนท่าใส่เขาไปแล้ว!
ชื่อ: ไท่อา (ประมุขสำนักกระบี่)
ระดับบำเพ็ญ: ขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ ชั้นเก้า
รากฐาน: 10
เสน่ห์: 9
โชค: 9
พรสวรรค์วิถีกระบี่: 10
วิชาเฉพาะตัว: กระบี่เดียวเหินสู่เซียน
คำประเมิน: ข้ามีกระบี่หนึ่งเล่ม ฟันเซียนได้!
ตาแก่พวกนี้ที่ได้เป็นประมุขของหนึ่งในเก้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์นี่มันวิปริตกันทีละคนจริง ๆ
ชายวัยกลางคนยังคงมองหลิงชิงซง ไป๋เฟยอวี่ และเฉินฉางเซิงด้วยความกระตือรือร้นไม่ลดละ ก่อนเอ่ยว่า “สำนักกระบี่ของข้าเป็นผู้นำเหล่าผู้บำเพ็ญกระบี่ในยุคนี้ ทุกปีมีผู้ต้องการเข้าสำนักกระบี่ไม่ต่ำกว่าล้านคน แต่ผู้ที่ได้เข้าสำนักมีมากที่สุดเพียงปีละคนเท่านั้น! ทว่าหากสหายน้อยทั้งสามยินดี ข้าก็พร้อมรับพวกเจ้าเป็นศิษย์สายตรงด้วยตนเอง”