ตัวอักษรคดเคี้ยวราวกับไส้เดือนคลานอยู่บนกระดาษ
ต่อให้ไม่ใช่คัมภีร์อักษรกระบี่ที่ทุกขีดทุกเส้นเปี่ยมด้วยเจตจำนงกระบี่และอานุภาพไร้เทียมทาน อย่างน้อยก็ควรเขียนให้เป็นระเบียบเรียบร้อยมิใช่หรือ
อักษรเละเทะเช่นนี้ หากบอกว่าเป็นผลงานจากมือเซียนกระบี่โบราณ คงทำให้เซียนกระบี่ผู้นั้นเสื่อมเสียเกินไปกระมัง
ผู้คนในท้องพระโรงมองไท่อาที่กำลังยิ้มหน้าบานด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ต่างรู้สึกเห็นใจเซียนกระบี่โบราณผู้นั้นอยู่บ้าง
หากเซียนกระบี่โบราณผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ แล้วรู้ว่าลูกหลานของตนนำลายมืออันล้ำค่าไปอวดอ้างทั่วสารทิศ ไม่แน่ว่าเขาอาจเปลี่ยนตัวประมุขสำนักกระบี่กลางดึก แล้วจับเจ้าหมอนี่ถ่วงลงก้นเหวทะเลบูรพาก็เป็นได้
ไป๋เฟยอวี่ผู้สุขุมและหนักแน่นมาโดยตลอด เวลานี้หอบหายใจแรง จ้องประมุขสำนักกระบี่ที่กำลังถือบันทึกประวัติดำมืดจากชาติก่อนของตนไว้ในมือแล้วทำหน้าภาคภูมิใจ
หากตอนนี้ข้ามีพลังมากพอ เจ้าคนโง่ตรงหน้าคงถูกข้าสับเป็นชิ้น ๆ ไปหลายร้อยท่อนแล้ว!
“ดะ...ดูแล้วช่าง...โอ่อ่าตระการตายิ่งนัก!” ต้งซวีจื่อคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะหาคำใดมาใช้พรรณนาอักษรบนกระดาษแผ่นนี้ จึงได้แต่เอ่ยคำยกยออย่างฝืดฝืน
โอวหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบหัวเราะจนตาย มีอะไรจะทำให้ข้าสะใจไปกว่าการแฉเสี่ยวไป๋ที่ชอบยืนบนต้นไม้ทำท่าอวดเก่งทุกวันต่อหน้าผู้คนกันเล่า
ต้งซวีจื่อกระแอมแล้วกล่าวว่า “เรื่องแดนลับเซียนนี้สำคัญยิ่ง มิใช่เพียงสำนักของเจ้ากับข้าเท่านั้น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ก็คงลงมือด้วยเช่นกัน แล้วเจ้ามาหาข้าที่นี่เพียงแห่งเดียวทำไม?”
ไท่อาเก็บของรักของหวงอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “สำนักอื่นน่ะหรือ? เหล่าผู้อาวุโสและผู้ถวายงานทั้งหมดในสำนักกระบี่ของข้า รวมถึงข้าด้วย ต่างพาศิษย์ไปเยี่ยมเยียนสำนักอื่นกันแล้ว เหลือเพียงสำนักชิงอวิ๋นของพวกเจ้า ที่ข้ามาด้วยตนเอง”