ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 88 ประมุขสำนักกระบี่แย่งศิษย์กันซึ่งหน้า

7 นาที· 1.6K คำ

ตัวอักษรคดเคี้ยวราวกับไส้เดือนคลานอยู่บนกระดาษ

ต่อให้ไม่ใช่คัมภีร์อักษรกระบี่ที่ทุกขีดทุกเส้นเปี่ยมด้วยเจตจำนงกระบี่และอานุภาพไร้เทียมทาน อย่างน้อยก็ควรเขียนให้เป็นระเบียบเรียบร้อยมิใช่หรือ

อักษรเละเทะเช่นนี้ หากบอกว่าเป็นผลงานจากมือเซียนกระบี่โบราณ คงทำให้เซียนกระบี่ผู้นั้นเสื่อมเสียเกินไปกระมัง

ผู้คนในท้องพระโรงมองไท่อาที่กำลังยิ้มหน้าบานด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น ต่างรู้สึกเห็นใจเซียนกระบี่โบราณผู้นั้นอยู่บ้าง

หากเซียนกระบี่โบราณผู้นั้นยังมีชีวิตอยู่ แล้วรู้ว่าลูกหลานของตนนำลายมืออันล้ำค่าไปอวดอ้างทั่วสารทิศ ไม่แน่ว่าเขาอาจเปลี่ยนตัวประมุขสำนักกระบี่กลางดึก แล้วจับเจ้าหมอนี่ถ่วงลงก้นเหวทะเลบูรพาก็เป็นได้

ไป๋เฟยอวี่ผู้สุขุมและหนักแน่นมาโดยตลอด เวลานี้หอบหายใจแรง จ้องประมุขสำนักกระบี่ที่กำลังถือบันทึกประวัติดำมืดจากชาติก่อนของตนไว้ในมือแล้วทำหน้าภาคภูมิใจ

หากตอนนี้ข้ามีพลังมากพอ เจ้าคนโง่ตรงหน้าคงถูกข้าสับเป็นชิ้น ๆ ไปหลายร้อยท่อนแล้ว!

“ดะ...ดูแล้วช่าง...โอ่อ่าตระการตายิ่งนัก!” ต้งซวีจื่อคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะหาคำใดมาใช้พรรณนาอักษรบนกระดาษแผ่นนี้ จึงได้แต่เอ่ยคำยกยออย่างฝืดฝืน

โอวหยางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แทบหัวเราะจนตาย มีอะไรจะทำให้ข้าสะใจไปกว่าการแฉเสี่ยวไป๋ที่ชอบยืนบนต้นไม้ทำท่าอวดเก่งทุกวันต่อหน้าผู้คนกันเล่า

ต้งซวีจื่อกระแอมแล้วกล่าวว่า “เรื่องแดนลับเซียนนี้สำคัญยิ่ง มิใช่เพียงสำนักของเจ้ากับข้าเท่านั้น ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อื่น ๆ ก็คงลงมือด้วยเช่นกัน แล้วเจ้ามาหาข้าที่นี่เพียงแห่งเดียวทำไม?”

ไท่อาเก็บของรักของหวงอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยอย่างเกียจคร้านว่า “สำนักอื่นน่ะหรือ? เหล่าผู้อาวุโสและผู้ถวายงานทั้งหมดในสำนักกระบี่ของข้า รวมถึงข้าด้วย ต่างพาศิษย์ไปเยี่ยมเยียนสำนักอื่นกันแล้ว เหลือเพียงสำนักชิงอวิ๋นของพวกเจ้า ที่ข้ามาด้วยตนเอง”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป