เมื่อทั้งสองได้รับเสียงชื่นชมจากผู้คนพร้อมกัน ต่างก็สบตาอีกฝ่ายด้วยแววตาชื่นชมในฝีมือของกันและกัน
ฮุ่ยจื้อยื่นมือดึงหลิงเฟิงขึ้นมา ก่อนจะโน้มเข้าไปกระซิบข้างหูว่า “สหายเต๋าแสร้งทำเป็นอะไรหรือ? จิตแห่งมรรคเสียหายแล้ว ยังดึงดันยึดมั่นในมรรคของตนอีกหรือ?”
หลิงเฟิงที่ถูกฮุ่ยจื้อดึงขึ้นมาเผยสีหน้าหม่นหมองวูบหนึ่ง ก่อนจะกล่าวอย่างผ่าเผยว่า “ศิษย์น้องมีพุทธธรรมลึกล้ำ หลิงเฟิงมิอาจเทียบได้แม้แต่น้อย”
ฮุ่ยจื้อมองหลิงเฟิงที่มีสีหน้าจริงใจอย่างประหลาดใจ ผู้บำเพ็ญของสำนักชิงอวิ๋นตรงหน้าผู้นี้คงไม่ได้ฝึกจนสมองเสียไปแล้วกระมัง?
ตนยั่วโมโหถึงเพียงนี้ เขากลับยังนิ่งเฉยได้หรือ?
ทันใดนั้น เมล็ดผลไม้ที่กินเหลือก็ลอยมาตกใส่ศีรษะเกลี้ยงเกลามันวาวของฮุ่ยจื้อ ขัดจังหวะความฉงนของเขา
เสียงฮือฮาพลันดังขึ้นรอบด้าน
แพ้ก็คือแพ้ สำนักชิงอวิ๋นเป็นถึงสำนักใหญ่หนึ่งในเก้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เหตุใดจึงไร้น้ำใจกันถึงเพียงนี้?
ถึงกับขว้างเมล็ดผลไม้ใส่ผู้ชนะเชียวหรือ?
ทุกคนต่างกวาดตามองไปรอบ ๆ พยายามหาตัวคนเสื่อมเสียของสำนักผู้นี้
“อ๊ะ มือพลาดน่ะ!” เสียงของโอวหยางดังขึ้นกะทันหัน
ทุกคนหันไปมอง เห็นโอวหยางนั่งอย่างเกียจคร้านอยู่บนก้อนหินใหญ่ กอดหูถูถูไว้ในอ้อมแขน ส่วนหูถูถูเมื่อถูกผู้คนมากมายจับตามอง ก็เขินอายจนยกมือปิดตา
บนก้อนหินยักษ์ เด็กหนุ่มในชุดนักพรตสีเขียวมีสีหน้าหยิ่งผยองไม่ยี่หระ แม้รูปโฉมจะไม่ได้งามสะคราญจนผู้คนตะลึงเท่ากับเด็กหนุ่มที่ยืนกอดกระบี่อยู่ข้าง ๆ แต่บุคลิกอิสระไม่ยึดติดของเขาก็ยังดึงดูดสายตาทุกคนได้
เด็กหนุ่มหยุดหัวเราะ มองฮุ่ยจื้อกลางลานแล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “มองอะไร ไม่เคยเห็นคนมือพลาดหรือ?”