ชนะแล้ว!
บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งพุทธสำนักกลับพ่ายแพ้ให้แก่เด็กหนุ่มคนหนึ่งจากสำนักชิงอวิ๋น
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงที่พ่ายแพ้ให้แก่ผู้บำเพ็ญขั้นรวมแก่นทอง!
เหล่าผู้ชมที่มองไม่ออกถึงระดับพลังในสนาม ต่างเห็นเพียงฝ่ามือพุทธะนับไม่ถ้วนกับแสงกระบี่นับไม่ถ้วน
จากนั้นหลิงชิงซงก็กลับมายืนข้างโอวหยาง ส่วนฮุ่ยจื้อซึ่งแขนเสื้อถูกฟันจนขาดเป็นริ้วก็ก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้
แม้ผู้ชนะจะมีกลิ่นปากอยู่บ้าง แต่เหล่าผู้ชมก็ยังอดทึ่งในพลังของฝ่ายผู้ชนะไม่ได้
ขั้นรวมแก่นทองกับขั้นหยวนอิง ห่างกันถึงสองขอบเขตใหญ่ราวฟ้ากับดิน กลับมีคนเอาชนะผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงได้ด้วยขั้นรวมแก่นทอง!
ดูท่าสำนักชิงอวิ๋นซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังคงลึกล้ำยากหยั่งถึงดังเดิม!
เมื่อฮุ่ยจื้อแพ้การประลองครั้งนี้ ย่อมไม่คิดจะรั้งอยู่ที่นี่นาน เขาค้อมกายให้ทุกคนเล็กน้อย ก่อนเดินไปยังเรือนพักบนประตูภูเขา
ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว เหล่าผู้ชมจึงแยกย้ายกันไปอย่างคึกคัก ต่างพูดคุยถึงเรื่องที่หลิงชิงซงซึ่งมีเพียงขั้นรวมแก่นทองเอาชนะฮุ่ยจื้อได้อย่างไร
โอวหยางเดินไปหยุดตรงหน้าหลิงเฟิงที่มีสีหน้าหม่นหมอง แล้วตบไหล่เขาพลางกล่าวว่า «ศิษย์พี่หลิง ไม่เป็นไรหรอก ไอ้หมอนั่นก็แค่อาศัยระดับบำเพ็ญที่สูงกว่ารังแกคนอื่น!»
หลิงเฟิงฝืนยิ้ม ก่อนประสานมือคารวะโอวหยางแล้วกล่าวว่า «ขอบคุณศิษย์พี่โอวหยางที่ช่วยเหลือ หลิงเฟิงขอขอบคุณจากใจ»