การมาถึงของเซียวเฟิงไม่ได้ส่งผลกระทบต่อชีวิตประจำวันบนยอดเขาน้อยเลย
หลิงชิงซงกำลังซ่อมหลังคา
เฉินฉางเซิงอยู่ในห้องของตัวเอง ไม่รู้ว่ากำลังง่วนทำอะไร
ไป๋เฟยอวี่ยังคงยืนวางท่าอยู่บนกิ่งไม้
หูถูถูยังคงขี่กระเรียนกระดาษของตัวเองบินไปทั่ว
เพียงแต่บนทางเดินไม้มีเด็กหนุ่มแบกหินเขียวเพิ่มมาอีกคน นั่นก็คือเซียวเฟิง ผู้กำลังซ่อมทางเดินไม้
ทุกคนต่างมีงานทำ งั้นก็แปลว่าฉันไม่มีอะไรทำสินะ
โอวหยางเอนกายอยู่บนเก้าอี้พัก มือถือหนังสือเล่มหนึ่ง งีบหลับไปพลาง
ทุกสิ่งในลานเล็กดูสงบสุขยิ่งนัก
มีเพียงเสียงประทัดต้อนรับที่ดังมาจากยอดเขาชิงอวิ๋นเป็นครั้งคราว คอยรบกวนความฝัน
เมื่อเวลาเริ่มการประลองใหญ่ของสำนักใกล้เข้ามาทุกที
สำนักต่าง ๆ ที่ได้รับเชิญมาร่วมชมพิธีก็ทยอยเดินทางมาถึงสำนักชิงอวิ๋น
ทุกครั้งที่มีสำนักมาถึง ยอดเขาชิงอวิ๋นก็จะมีเสียงประทัดต้อนรับดังกึกก้อง
แสงหลากสีที่พุ่งผ่านท้องฟ้าสีครามมีมากกว่าปกติหลายสิบเท่า
ทั่วทั้งสำนักชิงอวิ๋นดูวุ่นวายผิดปกติ
ราวกับยอดเขาน้อยถูกลืมเลือนไปแล้ว
ทันใดนั้น เสียงสวดกังวานสะเทือนฟ้าดินก็ดังมาจากยอดเขาชิงอวิ๋น
บนยอดเขาชิงอวิ๋นซึ่งเดิมเป็นสำนักเต๋าแห่งสำนักเสวียน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยแสงพุทธ ราวกับมีพระพุทธองค์กำลังแสดงธรรม
โอวหยางหยิบหนังสือออกจากใบหน้า มองไปทางยอดเขาชิงอวิ๋นด้วยสีหน้าประหลาดใจ แล้วหลุดปากว่า “เกิดอะไรขึ้น? พระหัวโล้นบุกขึ้นเขามาหรือ?”
ไป๋เฟยอวี่ซึ่งยืนอยู่บนกิ่งไม้ทอดสายตามองไปทางยอดเขาชิงอวิ๋น ก่อนส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “ดูเหมือนจะมีคนกำลังแสดงธรรมบนยอดเขาชิงอวิ๋น สำนักพุทธคงมีพระพุทธองค์กลับชาติมาเกิดที่ไม่ธรรมดาแล้ว”