ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 70 ใครกันให้เจ้านี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

7 นาที· 1.5K คำ

หลินเฟิงกำลังชักจูงฮ่องเต้เฒ่าตรงหน้า ทว่าในใจกลับหัวเราะเยาะไม่หยุด

คนธรรมดาสามัญอย่างเจ้าก็คิดเพ้อฝันถึงความเป็นอมตะด้วยหรือ?

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ที่ฮ่องเต้เฒ่าผู้นี้มีมังกรทองแห่งโชคชะตาคุ้มกาย หลินเฟิงคงจัดการเขาจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกไปนานแล้ว!

“น่าเสียดาย พิธีบูชายัญด้วยเลือดคนเป็นล้านที่ข้าเตรียมไว้ เดิมทีคิดจะให้ฮ่องเต้เฒ่าควบคุมโอวหยางกับหลิงชิงซงเอาไว้ จากนั้นค่อยใช้ค่ายกลสังหารฆ่าทั้งสองให้สิ้นซาก แต่ไม่คิดเลยว่าฮ่องเต้เฒ่าจะไร้ประโยชน์ถึงเพียงนี้!”

คนที่ข้าฆ่ามาตลอดหลายวันนี้ช่างเสียเปล่าจริง ๆ!

ไอ้ไร้ประโยชน์!

หลินเฟิงตรงหน้าก็คือหลิงเฟิง ศิษย์เอกของอดีตเจ้าสำนักชิงอวิ๋น บัดนี้เขาปรับตัวเข้ากับร่างของจู่หยวน องค์ชายศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามารได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

หลินเฟิงสัมผัสได้ถึงพลังอันพลุ่งพล่านในร่าง เพียงสิบกว่าวัน เขาก็ก้าวจากขั้นหยวนอิงสามชั้นขึ้นสู่ขั้นหยวนอิงหกชั้น

ไม่มีสิ่งใดขวางกั้นระดับพลัง ทุกขณะล้วนสัมผัสได้ว่าตนกำลังแข็งแกร่งขึ้น

ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้หลินเฟิงลุ่มหลงอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกับร่างเดิมของตนแล้ว ร่างของศิษย์น้องผู้แสนดีผู้นี้มีพรสวรรค์แท้จริงถึงขั้นเป็นยอดอัจฉริยะที่สวรรค์ประทานมาให้!

น่าเสียดายที่ยังช้าเกินไป!

ความปรารถนาในพลังทำให้หลินเฟิงเริ่มไม่พอใจ แม้จะสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นทุกวันก็ตาม

ขอเพียงสังหารคนก็ยกระดับพลังได้ ทว่าฆ่าทีละคนช้าเกินไปจริง ๆ!

ในสมองของหลินเฟิงมีเคล็ดวิชาลับของเผ่ามารมากมาย ซึ่งจู่หยวนบันทึกไว้ตั้งแต่ครั้งยังเป็นองค์ชายศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามาร

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป