หลิ่งชิงซงไว้ชีวิตฮ่องเต้เฒ่าเอาไว้ แต่กลับทำให้เขาทุกข์ทรมานยิ่งกว่าเดิม
เมื่อหลิ่งชิงซงกลับขึ้นมาบนเรือบุปผา แล้วหันไปมองร่างที่ดูราวกับมารคลุ้มคลั่ง ใบหน้าของเขาก็ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
เรือบุปผาที่จอดอยู่หน้าโถงใหญ่ค่อย ๆ ลอยขึ้น พาโอวหยางกับพวกเหินขึ้นสู่ท้องฟ้า
“ศิษย์น้องรอง กระบี่ฟันออกไปทีเดียว กลายเป็นสิ่งใดขึ้นมากัน?” โอวหยางนอนอยู่บนดาดฟ้าเรือบุปผา พลางมองมุมหนึ่งของตำหนักสูงตระหง่านบนฟ้า หูถูถูที่อยู่ข้าง ๆ กำลังเคี้ยวปากหลับสนิทไปแล้ว
โอวหยางรู้สึกแปลกใหม่ไม่น้อย ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยเห็นตำหนักปรากฏขึ้นกลางเวหาอย่างกะทันหันมาก่อน
ทั้งที่อยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่ไม่ว่าจะเหินสูงเพียงใด ก็ยังแตะต้องมุมตำหนักไม่ได้ ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!
“นี่คือแดนลับเซียน! มีเพียงตอนที่แดนลับเปิดออกเท่านั้น จึงจะเผยโฉมทั้งหมด พูดถึงแดนลับเช่นนี้ ต่อให้เป็นสำนักชิงอวิ๋นของพวกท่านก็ไม่มีทางนิ่งดูดายแน่!” ฉางเซียวเยวี่ยมองแดนลับเบื้องหน้า ก่อนกล่าวกับโอวหยาง
“ไม่ไปดูแลสามีตัวน้อยของเจ้า มาหาข้าทำไม?” โอวหยางถามโดยไม่หันหน้าไปมอง ยังคงจ้องแดนลับเซียนบนท้องฟ้า
หลิ่งชิงซงเพิ่งทะลวงขั้น พลังยังไม่มั่นคง จึงกำลังปรับลมหายใจอยู่ในห้องเพื่อทำให้ขั้นภูมิเสถียร
ฉางเซียวเยวี่ยนั่งอยู่บนดาดฟ้า มองไปทางแดนลับอย่างเหม่อลอย “ตอนเด็ก ๆ ข้าเลื่อมใสท่านอาหูอวิ๋นเป็นอย่างยิ่ง เพราะทุกถ้อยคำที่ท่านกล่าว สุดท้ายล้วนกลายเป็นจริง ข้าจึงเชื่อมาตลอดว่าท่านอาหูอวิ๋นไม่มีทางผิด แต่เรื่องคราวนี้ทำให้ข้ารู้สึกว่าข้ากับหลิ่งชิงซงเป็นเพียงหมากในมือท่าน ความรู้สึกเช่นนี้ทำให้ข้าอึดอัดใจยิ่งนัก”
โอวหยางหันไปมองฉางเซียวเยวี่ย ปีศาจอสรพิษผู้ห้าวหาญในวันวาน บัดนี้กลับกอดเข่าตนเองเงียบ ๆ พลางเหม่อมองท้องฟ้า ดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
“ในเมื่อรู้สึกอึดอัดใจ ก็ไปถามสิ!” โอวหยางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ผู้บำเพ็ญตบะขั้นสูงอย่างท่านอาหูอวิ๋นย่อมมีเหตุผลลึกซึ้งที่ทำเช่นนั้น แม้ข้าจะอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คิดจะถามว่าทำไม ข้าเชื่อใจท่าน!” ฉางเซียวเยวี่ยกล่าวเสียงแผ่ว