เสียงพลิกหน้าหนังสือดังกรอบแกรบ ทำให้หลินเฟิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง
โอวหยางเพียงยืนพลิกหนังสืออย่างสบาย ๆ อยู่ตรงนั้น แต่กลับทำให้หลินเฟิงรู้สึกราวกับกำลังรอคำพิพากษาจากยมทูต
“สู้ไม่ได้ ต้องหนี! ต้องหนี!” หลินเฟิงตะโกนก้องอยู่ในใจ ทว่าขากลับราวกับหยั่งรากลงพื้น ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย
ร่างนี้เป็นสิ่งที่เขาได้มาอย่างยากลำบาก จะให้ทิ้งไปเช่นนี้ หลินเฟิงย่อมเสียดายจับใจ!
ขอเพียงมีเวลาให้เขาอย่างเต็มที่ เขาย่อมก้าวขึ้นสู่ขอบเขตสูงสุดนั้นได้แน่นอน!
แต่!
ทำไม!
ทำไมถึงไม่ให้เวลาเขา!
ขอเพียงให้เวลาเขาเจ็ดวัน เขาก็จะกลายเป็นยอดผู้บำเพ็ญขั้นออกจากกายได้แล้ว!
หลินเฟิงตาแดงก่ำ จ้องโอวหยางตรงหน้า แววตาอาฆาตและเคียดแค้นแทบจะแปรเปลี่ยนเป็นเส้นสายแทงทะลุใส่อีกฝ่าย
โอวหยางสัมผัสได้ถึงสายตาที่แทบจับต้องได้ของหลินเฟิง จึงเงยหน้ามองแล้วหัวเราะเยาะ “อะไร? อยากกัดข้าหรือ?”
เงาร่างของหลินเฟิงพุ่งเข้าใส่โอวหยางประหนึ่งภูตผี พลิกมือครั้งเดียว เข็มยาวสีม่วงสามเล่มก็ปรากฏขึ้น ก่อนสะบัดเข้าใส่โอวหยางอย่างรวดเร็ว
โอวหยางเอียงศีรษะหลบเข็มเงินทั้งสามเล่ม ช้าเกินไปแล้ว แม้เขาจะอยู่เพียงขั้นฝึกลมปราณ แต่ขอบเขตของหลินเฟิงตรงหน้าก็ถูกสะกดไว้จนเหลือเพียงขั้นฝึกลมปราณเช่นกัน
ในเมื่อทั้งคู่ต่างอยู่ขั้นฝึกลมปราณ วิธีโจมตีก็ย่อมไม่ต่างกัน โอวหยางที่หยุดชะงักอยู่ในขั้นฝึกลมปราณมาหลายปีถึงกับคิดว่าตนสู้สิบคนพร้อมกันยังไหว
เข็มมารทั้งสามเล่มเป็นเพียงเหยื่อล่อ ชั่วขณะที่โอวหยางเอียงศีรษะหลบเข็มมาร หลินเฟิงก็ประชิดตัวเข้ามา มือขวาที่เต็มไปด้วยลวดลายมารสีดำงองุ้มเป็นกรงเล็บ คว้าลำคอของโอวหยาง