ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 7 ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ลึกล้ำจนยากหยั่งถึง

6 นาที· 1.5K คำ

เฉินฉางเซิงเพิ่งพูดจบ ยอดเขาเล็ก ๆ ทั้งลูกก็พลันสาดแสงสีม่วงเจิดจ้า!

แสงอรุณนับไม่ถ้วนหลั่งไหลจากทิศที่ดวงตะวันขึ้น มุ่งตรงสู่ยอดเขาเล็ก ๆ!

พลังวิญญาณฟ้าดินพากันหลั่งไหลเข้าหายอดเขาเล็ก ๆ อย่างบ้าคลั่ง ก่อนแปรเป็นดอกบัวทองคำดอกแล้วดอกเล่าร่วงหล่นลงบนยอดเขา

เสียงแห่งมหาวิถีอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งมรรค กังวานสะท้อนอยู่เหนือยอดเขาเล็ก ๆ!

ฟ้าดินแปรปรวนแต่กำเนิด! ปราณม่วงบูรพาพวยพุ่ง!

มีคนบรรลุมรรคแล้ว!

เฉินฉางเซิงหรี่ตาลง ลุกขึ้นยืน พลันปรากฏแสงสีเขียวเจิดจ้ารอบกาย ค่ายกลนับไม่ถ้วนรอบยอดเขาเล็ก ๆ ถูกเปิดใช้งานในชั่วพริบตา

ยอดเขาเล็ก ๆ ที่แต่เดิมเต็มไปด้วยปรากฏการณ์อัศจรรย์ กลับคืนสู่สภาพธรรมดาในสายตาคนนอก

ไป๋เฟยอวี่ซึ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนกิ่งไม้ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปราณม่วงไหลวนอยู่ในดวงตาทั้งคู่

ปราณกระบี่รอบกายสงบนิ่งเก็บงำ ทว่ากลับให้ความรู้สึกราวกับกระบี่ล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในฝัก

หูถูถูสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ทุกสิ่งรอบข้างดูคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่บินเล่มแล้วเล่มเล่า

ทั้งบ้านเรือน พฤกษาใบหญ้า อิฐเขียวบนพื้น แม้กระทั่งอากาศก็ล้วนคล้ายกระบี่คมกริบ!

ไป๋เฟยอวี่เอ่ยเสียงแผ่วว่า

“สรรพสิ่งล้วนเป็นกระบี่ของข้า!”

ทันใดนั้น เสียงกระบี่กรีดร้องนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นทั่วทั้งยอดเขา กระบี่ที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนขานรับเสียงของไป๋เฟยอวี่!

ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งพลันปั่นป่วนด้วยปราณเสวียนหวง เสียงพิณและเสียงฉินประสานกัน ทั้งยังมีเสียงกลองรัวกึกก้อง

ประหนึ่งฟ้าดินกำลังเฉลิมฉลองให้ไป๋เฟยอวี่!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป