เฉินฉางเซิงเพิ่งพูดจบ ยอดเขาเล็ก ๆ ทั้งลูกก็พลันสาดแสงสีม่วงเจิดจ้า!
แสงอรุณนับไม่ถ้วนหลั่งไหลจากทิศที่ดวงตะวันขึ้น มุ่งตรงสู่ยอดเขาเล็ก ๆ!
พลังวิญญาณฟ้าดินพากันหลั่งไหลเข้าหายอดเขาเล็ก ๆ อย่างบ้าคลั่ง ก่อนแปรเป็นดอกบัวทองคำดอกแล้วดอกเล่าร่วงหล่นลงบนยอดเขา
เสียงแห่งมหาวิถีอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งมรรค กังวานสะท้อนอยู่เหนือยอดเขาเล็ก ๆ!
ฟ้าดินแปรปรวนแต่กำเนิด! ปราณม่วงบูรพาพวยพุ่ง!
มีคนบรรลุมรรคแล้ว!
เฉินฉางเซิงหรี่ตาลง ลุกขึ้นยืน พลันปรากฏแสงสีเขียวเจิดจ้ารอบกาย ค่ายกลนับไม่ถ้วนรอบยอดเขาเล็ก ๆ ถูกเปิดใช้งานในชั่วพริบตา
ยอดเขาเล็ก ๆ ที่แต่เดิมเต็มไปด้วยปรากฏการณ์อัศจรรย์ กลับคืนสู่สภาพธรรมดาในสายตาคนนอก
ไป๋เฟยอวี่ซึ่งยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนกิ่งไม้ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ปราณม่วงไหลวนอยู่ในดวงตาทั้งคู่
ปราณกระบี่รอบกายสงบนิ่งเก็บงำ ทว่ากลับให้ความรู้สึกราวกับกระบี่ล้ำค่าที่ซ่อนอยู่ในฝัก
หูถูถูสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า ทุกสิ่งรอบข้างดูคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นกระบี่บินเล่มแล้วเล่มเล่า
ทั้งบ้านเรือน พฤกษาใบหญ้า อิฐเขียวบนพื้น แม้กระทั่งอากาศก็ล้วนคล้ายกระบี่คมกริบ!
ไป๋เฟยอวี่เอ่ยเสียงแผ่วว่า
“สรรพสิ่งล้วนเป็นกระบี่ของข้า!”
ทันใดนั้น เสียงกระบี่กรีดร้องนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นทั่วทั้งยอดเขา กระบี่ที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนขานรับเสียงของไป๋เฟยอวี่!
ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งพลันปั่นป่วนด้วยปราณเสวียนหวง เสียงพิณและเสียงฉินประสานกัน ทั้งยังมีเสียงกลองรัวกึกก้อง
ประหนึ่งฟ้าดินกำลังเฉลิมฉลองให้ไป๋เฟยอวี่!