หูถูถูผู้กระสับกระส่ายจนนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงอนาคตของเผ่าปีศาจ ตื่นแต่เช้าตรู่ หลังล้างหน้าบ้วนปากเสร็จ นางเพิ่งผลักประตูออกไป ก็เห็นไป๋เฟยอวี่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนต้นไม้แล้ว
แสงสีม่วงจาง ๆ สายแล้วสายเล่าไหลวนอยู่รอบกายไป๋เฟยอวี่ ประหนึ่งอสรพิษสีม่วงเลื้อยวนเวียนอยู่ข้างกาย
สิ่งนี้ทำให้ไป๋เฟยอวี่ผู้เดิมเปี่ยมด้วยความเที่ยงธรรม ดูมีเสน่ห์ลึกลับเพิ่มขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
“ศิษย์พี่ไป๋ยังคงหล่อเหลาเหมือนเดิมไม่มีผิด!” หูถูถูคิดพลางทอดถอนใจ
ขณะที่หูถูถูกำลังชื่นชมอยู่นั้น นางก็เห็นหลิงชิงซงผู้ทำให้นางหวาดกลัวแทบสิ้นสติเมื่อวาน เปลือยท่อนบนแบกต้นไม้ใหญ่เดินขึ้นมาจากเชิงเขา
ใต้ใบหน้าเย็นชาและหล่อเหลา คือรูปร่างกำยำราวกับรูปสลักหิน หยาดน้ำค้างและเหงื่อบนร่างสะท้อนแสงระยิบระยับ
ศิษย์พี่รองที่เมื่อวานเกือบทำให้นางตกใจจนฉี่ราด พอมองแบบนี้แล้วก็สมบูรณ์แบบไม่น้อยเลยนะ!
ฮิ ๆ ๆ ถูถูชอบศิษย์พี่ที่สุดเลย!
ขณะที่หูถูถูกำลังเหม่อมองหลิงชิงซงที่เปลือยท่อนบน หลิงชิงซงก็วางต้นไม้ขนาดใหญ่เท่าเอวลงจากบ่าอย่างแผ่วเบา
เขายกมือขึ้น เสียงกระบี่กังวานใสพลันดังขึ้น กระบี่ยาวโบราณเล่มหนึ่งพุ่งออกมาจากเรือนของหลิงชิงซง
หลิงชิงซงปรับลมหายใจเล็กน้อย แววตาพลันแน่วแน่ กระบี่ยาวในมือฟาดฟันออกไปดุจสายรุ้งทะลวงตะวัน
กระบวนท่ากระบี่อันเฉียบคมปกคลุมต้นไม้ไว้ดุจห่าฝนชั่วพริบตา กระบี่ยาวก็กลับคืนสู่มืออีกครั้ง
ต้นไม้ที่เดิมมีขนาดใหญ่เท่าเอวพลันกลายเป็นกองแผ่นไม้
“วิชากระบี่ช่างยอดเยี่ยม!” หูถูถูที่อยู่ข้าง ๆ อดร้องชมออกมาไม่ได้
หลิงชิงซงเหลือบมองหูถูถู ก่อนก้มหน้าลงเก็บแผ่นไม้บนพื้น
“ศิษย์พี่รอง กำลังทำอะไรอยู่หรือ?” หูถูถูรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเขา ก่อนถามพร้อมรอยยิ้มที่นางคิดว่าหวานหยดย้อย