อบรมสั่งสอนก็ส่วนหนึ่ง กินข้าวก็อีกส่วนหนึ่ง
โอวหยางระบายอารมณ์หลังตื่นนอนเสร็จ มองบุตรทรพีสองคนที่ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ก่อนถอนใจในใจแล้วปล่อยให้พวกเขาไปกินข้าว
หลังกินข้าวเสร็จ หลิงชิงซงก็กลับไปซ่อมหลังคาห้องของตนต่อ ไป๋เฟยอวี่กลับขึ้นไปบนต้นไม้เพื่อทำให้ขอบเขตของตนมั่นคง ส่วนเฉินฉางเซิงต้องลงเขาไปเสริมค่ายกลของตน
เหลือเพียงโอวหยางกับหูถูถู
ตั้งแต่หูถูถูขึ้นเขามาเมื่อวาน นางก็เอาแต่ตกตะลึงจนตอนนี้เริ่มชาชินแล้ว
ไม่ว่าจะเป็นหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ ผู้มีวิถีกระบี่น่าตื่นตะลึง หรือเฉินฉางเซิงที่ดูซื่อสัตย์ล้วนสามารถบดขยี้นางได้ทั้งนั้น
แม้แต่ศิษย์พี่ใหญ่ที่นางเคยคิดว่ามีเพียงขั้นฝึกลมปราณระดับเก้า ก็ยังจัดการหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ที่กำลังต่อสู้กันอยู่ได้อย่างง่ายดาย
ชั่วขณะนั้น อัจฉริยะสาวงามผู้ถูกขนานนามว่าเป็นหนึ่งในรอบสามพันปีของเขาชิงชิวอย่างนาง ก็ราวกับเป็นเพียงเรื่องตลก
หูถูถูทำหน้าหงอย ยืนอยู่ข้างโอวหยางซึ่งกำลังเก็บข้าวของเตรียมออกจากบ้าน ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนว่า «ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าโง่เขลาไร้ประโยชน์มากใช่หรือไม่?»
โอวหยางเก็บพลั่วลงในตะกร้าสะพายด้านหลัง แล้วหันมามองหูถูถูที่ทำหน้าหงอยอย่างสงสัย เขาลูบศีรษะนุ่มฟูของนางเพื่อปลอบโยน «เด็กโง่ เจ้าโง่เขลาได้อย่างไรกัน?»
«ฮิ ๆ ศิษย์พี่ใหญ่ดีที่สุดเลย!» หูถูถูหัวเราะคิกคัก กอดโอวหยางแล้วถูไถกับขาของเขา
แรกเห็นศิษย์พี่ใหญ่ นางยังนึกว่าเขาเป็นพวกโรคจิตเสียอีก แต่ตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่ดูดีเหลือเกิน