หูถูถูนอนหลับสนิทอย่างยิ่ง เป็นการนอนหลับที่ดีมาก ๆ ทั้งยังไม่ฝันเลยสักนิด หลับยาวจนฟ้าสาง ราวกับกำลังหลับอยู่ในอ้อมอกมารดา
เมื่อตื่นขึ้นมา หูถูถูก็รู้สึกเปี่ยมพลังไปทั่วร่าง กระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง ดูท่าว่าน้ำยาแช่อาบเมื่อวานจะได้ผลดีไม่น้อย วันนี้ต้องแช่น้ำให้หนักกว่าเดิมเสียแล้ว!
หูถูถูให้กำลังใจตัวเองไปพลาง ผลักประตูห้องออกไปพลาง
ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่กำลังโบกพัดกระดาษในมือ ไล่ตีศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่สี่
เซียวเฟิงนั่งกินข้าวอยู่บนม้านั่งตัวเล็กอย่างเรียบร้อย ไม่กล้าเงยหน้า กลัวเหลือเกินว่าไฟจะลามมาถึงตัว
โอวหยางโกรธจนริมฝีปากขยับรัว ชี้หน้าด่าหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ที่นั่งอยู่บนเบาะรองนั่งในลาน
ด่าไปด้วย พัดกระดาษในมือก็เคาะหัวหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ไปด้วยเป็นระยะ
หลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ก้มหน้า นั่งฟังโอวหยางด่าอย่างว่าง่าย
ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงพร้อมกันก่อนจะหันหน้าหนี ไม่มองอีกฝ่าย
“ฮึ!”
“ฮึ!”
เพียะ! เพียะ!
สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือพัดกระดาษของโอวหยางฟาดหัวคนละสองที
“ศิษย์พี่ใหญ่ กินข้าวได้แล้ว!” เฉินฉางเซิงถืออาหารเช้าเดินออกมาจากห้องครัว ศิลาบันทึกในมือแอบบันทึกช่วงเวลาน่าอับอายของหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่เอาไว้ไม่หยุด
“รื้อหลังคาบ้านนี่เป็นวิชาบังคับของผู้ฝึกกระบี่หรืออย่างไร? หืม? รู้จักแต่ตีรันฟันแทงกันทั้งวัน การบำเพ็ญเซียนมีแต่การต่อสู้ฆ่าฟันหรือ? การบำเพ็ญเซียนต้องรู้จักน้ำใจและโลกมนุษย์!” โอวหยางมองศิษย์ทรยศทั้งสองอย่างขุ่นเคือง ก่อนตวาดลั่น
หลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ที่กำลังถูกโอวหยางอบรม เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พูดถึงน้ำใจและโลกมนุษย์แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ที่ขโมยโอสถสร้างฐานจากยอดเขาโอสถไปถึงหนึ่งแสนเม็ด ดูจะไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนพวกเขากระมัง?