ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 96 แสงตะวันวันนี้ช่างแสบตาเป็นพิเศษ

7 นาที· 1.6K คำ

หูถูถูนอนหลับสนิทอย่างยิ่ง เป็นการนอนหลับที่ดีมาก ๆ ทั้งยังไม่ฝันเลยสักนิด หลับยาวจนฟ้าสาง ราวกับกำลังหลับอยู่ในอ้อมอกมารดา

เมื่อตื่นขึ้นมา หูถูถูก็รู้สึกเปี่ยมพลังไปทั่วร่าง กระปรี้กระเปร่าเป็นอย่างยิ่ง ดูท่าว่าน้ำยาแช่อาบเมื่อวานจะได้ผลดีไม่น้อย วันนี้ต้องแช่น้ำให้หนักกว่าเดิมเสียแล้ว!

หูถูถูให้กำลังใจตัวเองไปพลาง ผลักประตูห้องออกไปพลาง

ทันทีที่เปิดประตู ก็เห็นศิษย์พี่ใหญ่กำลังโบกพัดกระดาษในมือ ไล่ตีศิษย์พี่รองกับศิษย์พี่สี่

เซียวเฟิงนั่งกินข้าวอยู่บนม้านั่งตัวเล็กอย่างเรียบร้อย ไม่กล้าเงยหน้า กลัวเหลือเกินว่าไฟจะลามมาถึงตัว

โอวหยางโกรธจนริมฝีปากขยับรัว ชี้หน้าด่าหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ที่นั่งอยู่บนเบาะรองนั่งในลาน

ด่าไปด้วย พัดกระดาษในมือก็เคาะหัวหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ไปด้วยเป็นระยะ

หลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ก้มหน้า นั่งฟังโอวหยางด่าอย่างว่าง่าย

ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แล้วแค่นเสียงพร้อมกันก่อนจะหันหน้าหนี ไม่มองอีกฝ่าย

“ฮึ!”

“ฮึ!”

เพียะ! เพียะ!

สิ่งที่ได้รับตอบแทนคือพัดกระดาษของโอวหยางฟาดหัวคนละสองที

“ศิษย์พี่ใหญ่ กินข้าวได้แล้ว!” เฉินฉางเซิงถืออาหารเช้าเดินออกมาจากห้องครัว ศิลาบันทึกในมือแอบบันทึกช่วงเวลาน่าอับอายของหลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่เอาไว้ไม่หยุด

“รื้อหลังคาบ้านนี่เป็นวิชาบังคับของผู้ฝึกกระบี่หรืออย่างไร? หืม? รู้จักแต่ตีรันฟันแทงกันทั้งวัน การบำเพ็ญเซียนมีแต่การต่อสู้ฆ่าฟันหรือ? การบำเพ็ญเซียนต้องรู้จักน้ำใจและโลกมนุษย์!” โอวหยางมองศิษย์ทรยศทั้งสองอย่างขุ่นเคือง ก่อนตวาดลั่น

หลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ที่กำลังถูกโอวหยางอบรม เมื่อได้ยินประโยคนี้ก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พูดถึงน้ำใจและโลกมนุษย์แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ที่ขโมยโอสถสร้างฐานจากยอดเขาโอสถไปถึงหนึ่งแสนเม็ด ดูจะไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนพวกเขากระมัง?

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป