แม้ตอนนี้ตนจะสูญเสียศักดิ์ศรีของผู้บำเพ็ญขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ไปจนหมดสิ้นแล้ว แต่หูถูถูที่อยู่ตรงหน้ากลับมีอนาคตสดใส
อีกอย่าง ตอนนี้ตนก็เป็นเพียงจิ้งจอกเลี้ยงตัวหนึ่งที่ชื่อว่า “สุดหล่อ” ต่อให้ถูกเห็นเข้าจะเป็นไรไป?
หูเหยียนสะกดจิตตัวเองไปพลาง ส่งกระแสเสียงถึงโอวหยางไปพลาง พลางอธิบายความแตกต่างระหว่างการบำเพ็ญของมนุษย์กับเผ่าปีศาจ
โอวหยางท่องตามตำราอย่างตะกุกตะกัก ก่อนเอ่ยว่า “การบำเพ็ญของมนุษย์ จุดทั้งห้าสอดคล้องกับธาตุทั้งห้า หยินหยางประสานกัน ขั้นฝึกลมปราณ... อา...”
พูดไปได้ไม่กี่ประโยค โอวหยางก็เริ่มหาว
โอวหยางรู้สึกว่าหนังตาหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม้ท่อนในมือจิ้มไปมาบนตัวจิ้งจอกทิเบต หลายครั้งเกือบจะแหย่จนมันแทบสิ้นทายาท
“อ้า... ฮ้าว...” โอวหยางพูดจาสับสนวกวน ก่อนจะหาวหวอดใหญ่แล้วพิงต้นไม้หลับไป
ทิ้งให้หูถูถูที่อยู่ตรงข้ามมองโอวหยางซึ่งสอนจนตัวเองหลับไปด้วยสีหน้างุนงง
“เหตุใดศิษย์พี่ใหญ่ถึงหลับไปเสียแล้ว? ไม่ใช่ว่าจะสอนวิธีบำเพ็ญให้ข้าหรอกหรือ?” หูถูถูมองโอวหยางที่หลับสนิท ไม่กล้ารบกวนเขา
แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องจนร่างกายอบอุ่น เมื่อได้ฟังเสียงกรนของโอวหยางที่ราวกับเพลงกล่อมนอน หนังตาของหูถูถูก็หนักขึ้นเรื่อย ๆ นางเอียงศีรษะแล้วหลับไปทั้งที่ยังนั่งอยู่
หูเหยียนที่ถูกมัดติดกับต้นไม้แทบกระอักเลือด!
เจ้าสองตัวไร้ประโยชน์นี่กำลังทำอะไรกันอยู่!
ตนเป็นถึงผู้บำเพ็ญขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ กลับถูกมัดอยู่บนต้นไม้ให้เป็นตัวอย่าง ส่วนเจ้าสองตัวตรงหน้าก็หลับไปเสียอย่างนั้นหรือ?