ยามดึกสงัด เฉินฉางเซิงย่องมาถึงหน้าห้องของหูถูถู
สีหน้าของเฉินฉางเซิงฉายแววลังเล คำพูดที่โอวหยางเอ่ยในวันนี้ มีเพียงเรื่องผู้บำเพ็ญที่สามารถยึดครองร่างคนอื่น หรือกระทั่งช่วยผู้อื่นยึดครองร่างได้ ที่เขาใส่ใจอย่างแท้จริงว่าคนผู้นั้นเป็นใคร!
ในความทรงจำของเขา ผู้ที่มีวิชาเช่นนี้มีเพียงจู่หยวน จักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามารในยุคหลังเท่านั้น!
คำสัตย์ต่อวิถีสวรรค์ที่เขาให้ไว้ได้สำเร็จลุล่วงแล้ว เฉินฉางเซิงคิดว่าตนสังหารจู่หยวนได้อย่างสิ้นซากจริง ๆ
แต่เหตุใดครั้งนี้ศิษย์พี่ใหญ่ลงจากเขาไป จึงยังพบผู้บำเพ็ญที่ยึดครองร่างผู้อื่นได้อีก?
การยึดครองร่างด้วยจิตวิญญาณ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ก็ยังทำไม่ได้!
หากร่างกายถูกทำลาย เหลือเพียงจิตวิญญาณ ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างขึ้นไปย่อมเลือกสลายร่างเพื่อบำเพ็ญเป็นเซียนกระจัดกระจายได้
แต่กลับไม่อาจยึดครองร่างด้วยจิตวิญญาณได้!
หลังจากเฉินฉางเซิงกลับชาติมาเกิด เขาก็ประหลาดใจเมื่อพบว่าจิตวิญญาณของตนจากชาติก่อนซึ่งอยู่ในขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ได้ติดตามมาด้วย และดูเหมือนการกลับชาติมาเกิดจะทำให้จิตวิญญาณของเขากลายพันธุ์
จิตวิญญาณของเขาสามารถแยกตัวและเติบโตได้อย่างไร้ขีดจำกัด!
แม้จิตวิญญาณของเขาจะเติบโตได้ไม่สิ้นสุด แต่ก็ทำได้เพียงสร้างหุ่นเชิดเท่านั้น
แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังยึดครองร่างด้วยจิตวิญญาณไม่ได้!
แม้แต่ผู้ที่มีจิตวิญญาณแข็งแกร่งถึงขีดสุดในโลกอย่างเขา ทั้งยังฟื้นคืนได้ไม่รู้จบ ก็ยังทำไม่ได้ ย่อมเห็นได้ว่าการยึดครองร่างนั้นยากเย็นเพียงใด