เฉินฉางเซิงรับฟังคำสั่งสอนของโอวหยาง แต่ในใจก็ยังไม่ยอมแพ้
ขอแค่เตรียมการให้รอบคอบที่สุด ต่อให้เป็นเซียน ฉันก็ฆ่าให้ดูได้!
มหากระแสเปลี่ยนแปลงไม่ได้งั้นหรือ? นั่นก็เพราะเปลี่ยนยังไม่ถึงที่สุดต่างหาก!
เฉินฉางเซิงซึ่งเคยผ่านมหันตภัยในชาติก่อนมาแล้ว เข้าใจดีว่า หากไม่คิดเปลี่ยนแปลงอนาคต โลกใบนี้จะต้องเผชิญกับการนองเลือดครั้งใหญ่เพียงใด
มหากระแสเปลี่ยนแปลงไม่ได้งั้นหรือ?
การที่เฉินฉางเซิงกลับมาครั้งนี้ ก็เพื่อดูว่าจะเปลี่ยนแปลงมันได้หรือไม่!
ถ้าเปลี่ยนไม่ได้ แล้วการที่ข้าได้กลับมาเกิดใหม่จะมีความหมายอะไร?
หรือจะให้ยืนมองภาพเหตุการณ์ในชาติก่อนเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้งอย่างนั้นหรือ?
ร่างจริงของเฉินฉางเซิงซึ่งซ่อนอยู่ภายในยอดเขาน้อยค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แววตาแน่วแน่และเด็ดเดี่ยว!
ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของหูถูถู โอวหยางก็ยกไก่เดินเข้ามาในลานบ้าน
หูถูถูเช็ดน้ำลายของตน ก่อนจะกินไก่ฝีมือศิษย์พี่สามอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติยังอร่อยเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด!
ศิษย์พี่สามที่หล่อเหลาเช่นนี้ช่างดีเหลือเกิน!
เด็กตัวเล็ก ๆ จะมีความคิดไม่ดีอะไรได้ ก็แค่อยากกินไก่เท่านั้นเอง
โอวหยางมองดวงตะวัน เห็นว่าใกล้พลบค่ำแล้ว จึงถามอย่างสงสัยว่า “ศิษย์น้องเซียวไม่กลับมาหรือ?”
เฉินฉางเซิงส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ดูจากตะวันก็คงใกล้กลับมาแล้ว ศิษย์น้องเซียวเลือกเส้นทางฝึกกายา กินจุไม่น้อย ทุกครั้งล้วนกลับมาทันมื้ออาหาร”
ทันทีที่เฉินฉางเซิงพูดจบ เสียงดนตรีเร้าใจก็ดังขึ้น พร้อมเสียงมังกรคำรามและหงส์ขับขาน
เซียวเฟิงเปลือยท่อนบน ใช้เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวา วิ่งเหินอากาศขึ้นมายังยอดเขาน้อย