วันรุ่งขึ้น การประลองของศิษย์สายนอกก็เริ่มต้นขึ้นอย่างคึกคัก
ตลอดสองวันนี้ โอวหยางจะพักอยู่ที่นี่และเฝ้าชมการประลองของเหล่าศิษย์สายนอกทุกคู่จนจบ
นี่เป็นมาตรการที่สำนักจัดขึ้นเพื่อให้มั่นใจว่าการประลองของศิษย์สายนอกจะเป็นไปอย่างยุติธรรม
โอวหยางยืนอยู่บนหอระฆัง มองลงไปเห็นเหล่าศิษย์สายนอกต่างงัดฝีมือทั้งหมดออกมาประลองกันบนเวทีอย่างดุเดือด
ศิษย์สายนอกส่วนใหญ่มีเพียงวรยุทธ์ขั้นฝึกลมปราณ ส่วนผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นก็ไปได้ไกลสุดแค่ขั้นสร้างฐาน
การประลองระดับต่ำเช่นนี้ ที่จริงแล้วน่าเบื่อยิ่งนัก
พวกเขารู้จักเพียงวิชาอาคมระดับต่ำไม่กี่อย่าง
ไม่ก็พ่นลูกไฟ เรียกลูกศรน้ำออกมา หรือถือกระบี่เร่งพลังปราณแล้วฟาดฟันด้วยเพลงกระบี่ระดับต่ำอย่างสะเปะสะปะ
ถึงจะเป็นการต่อสู้ระดับต่ำเช่นนี้ ก็ยังเรียกเสียงโห่ร้องชื่นชมจากผู้ชมรอบด้านได้
เมื่อเทียบกับพวกศิษย์อกตัญญูในสำนักของตนแล้ว คนเหล่านี้แทบไม่ต่างจากเด็กเล่นกัน โอวหยางมองไปมาจนเกือบจะหลับ
กระทั่งเซียวเฟิงสวมชุดฝึกสีเหลืองขึ้นไปยืนบนเวที เขาจึงค่อยสนใจขึ้นมาบ้าง
แต่สิ่งที่ทำให้โอวหยางผิดหวังก็คือ แม้เซียวเฟิงจะพร่ำถ้อยคำแบบตัวเอกได้ไม่หยุดปาก ทว่ากลับเห็นได้ชัดว่าไร้ประสบการณ์ต่อสู้จริง
คู่ต่อสู้ของเซียวเฟิงเป็นเพียงเด็กหนุ่มขั้นฝึกลมปราณระดับห้า ภายใต้ลูกไฟและลูกศรน้ำของอีกฝ่าย เซียวเฟิงทำได้เพียงวิ่งหนีอย่างทุลักทุเล แถมยังถูกโจมตีจนล้มลงเป็นระยะ ดูน่าเวทนายิ่งนัก
“ดูท่าคนที่ศิษย์พี่โอวหยางชื่นชมจะไม่มีอะไรโดดเด่นเลยนะขอรับ!” พ่อบ้านซุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ จิบชาไปพลางเอ่ยขึ้น
เดิมทีเขาคิดว่าคนที่โอวหยางให้ความสำคัญจะมีฝีมือเพียงใด แต่แค่รับมือกับผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณคนหนึ่งยังทุลักทุเลขนาดนี้ ในสายตาพ่อบ้านซุน เซียวเฟิงแพ้แน่นอน ไม่ช้าก็เร็ว