เสียงคำรามของเด็กหนุ่มก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้น
โอวหยางเอ่ยอย่างสนใจว่า “ไปเถอะ เหล่าซุน พวกเราไปดูกัน!”
ผู้ดูแลซุนมีรอยยิ้มประดับใบหน้า ทว่าในดวงตากลับวูบผ่านความขุ่นเคือง รู้สึกว่าตนเสียหน้าต่อหน้าโอวหยาง แสดงให้เห็นว่าตนดูแลศิษย์สายนอกได้ไม่ดีนัก
โอวหยางกับผู้ดูแลซุนเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นเซียวเฟิงถอดเสื้อท่อนบน ชี้หน้าศิษย์พี่หนุ่มคนหนึ่งซึ่งนั่งดื่มชาอยู่หลังโต๊ะ พลางตะโกนใส่ด้วยความโกรธ
คนรอบข้างต่างกระซิบกระซาบกัน
โอวหยางคว้าศิษย์สายนอกคนหนึ่งที่กำลังดูเรื่องสนุกด้วยสีหน้าร้อนรนไว้ แล้วเอ่ยถามว่า “ศิษย์พี่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”
“ท่านไม่เห็นหรือ เมื่อครู่เซียวเฟิงมาสมัคร แต่ศิษย์พี่ที่กำลังดื่มชาคนนั้นไม่เพียงไม่ยอมให้เขาสมัคร ยังพูดจาเยาะเย้ยเขาอีก!” ศิษย์สายนอกที่ถูกโอวหยางรั้งตัวไว้ตอบโดยไม่หันกลับมา ยังคงมองเรื่องสนุกต่อไป
การเสพเรื่องชาวบ้านเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ และโอวหยางก็นับเป็นยอดฝีมือในเรื่องนี้
โอวหยางรีบถามว่า “เกิดอะไรขึ้น เซียวเฟิงกับศิษย์พี่คนนั้นมีเรื่องบาดหมางกันหรือ?”
“เฮ้อ จะมีเรื่องบาดหมางอะไรเล่า ก็แค่คิดว่าศิษย์น้องเซียวปีนเขาทุกวันไม่เคยขาดมาตลอดห้าปี เพื่อเรียกร้องความสนใจแล้วจะได้เข้าสายในใน แต่ห้าปีเชียวนะ ต่อให้ทำเพื่อเรียกร้องความสนใจ ข้าก็ยอมรับได้ อย่างไรเสีย ข้าก็ทำไม่ได้หรอก” ศิษย์สายนอกกล่าวอย่างทอดถอนใจ
“โอ้ เช่นนั้นก็ช่างมีความมุ่งมั่นจริง ๆ!” แววชื่นชมในสายตาของโอวหยางที่มองเด็กหนุ่มยิ่งเพิ่มพูน
“ใครว่าไม่ใช่เล่า เฮ้อ แต่ถึงจะมุ่งมั่นแล้วจะทำอย่างไรได้ รากกระดูกถูกขุดตันเถียนถูกทำลาย ถูกกำหนดมาแล้วว่าไม่อาจบำเพ็ญเซียนได้ อัจฉริยะในอดีตกลับตกต่ำลงถึงเพียงนี้ ช่างน่าเสียดายนัก!” ศิษย์สายนอกกล่าวเสริม