“นี่เป็นวิชาขั้นสร้างฐานช่วงปลายเชียวนะ! เขาหลุดออกมาได้อย่างไร?” หม่าเซิ่งเย่ตกตะลึงสุดขีด ก่อนจะรู้สึกอับอายขึ้นมา
ตนเป็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเจ็ดชั้นแท้ ๆ กลับถูกเด็กหนุ่มที่ไร้พลังบำเพ็ญผลักจนเซถลา
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นว่าที่เจ้าสำนักรุ่นเยาว์แห่งสำนักหลันเฟิง ตั้งแต่เล็กก็อยู่เหนือผู้อื่นมาตลอด!
หม่าเซิ่งเย่ตั้งหลักได้ กระบี่ยาวในมือชี้ไปยังเซียวเฟิงจากระยะไกล พลังปราณแท้ในร่างพลันทะลักออกมาโดยไม่เหลือออม
มือศิลาขนาดมหึมาสองข้างผุดขึ้นข้างกายหม่าเซิ่งเย่ หุ่นศิลาสูงเกือบสิบเมตรตัวหนึ่งทะลวงขึ้นมาจากใต้ดิน
หม่าเซิ่งเย่ยืนอยู่บนศีรษะของหุ่นศิลา สัมผัสได้ว่าพลังปราณแท้ในกายถูกสูบจนเหือดแห้ง เมื่อมองเซียวเฟิง ดวงตาก็เต็มไปด้วยโทสะ
มือทั้งสองร่ายเคล็ดวิชาอย่างรวดเร็ว ประทับตรามือชี้ไปยังเซียวเฟิง ก่อนตวาดก้องว่า “ขุนพลศิลา รับบัญชา! ฟัน!”
หุ่นศิลาที่อยู่ใต้เท้าหม่าเซิ่งเย่ชูมือทั้งสองขึ้นสูง ขวานศิลาด้ามยาวปรากฏขึ้นในมือของมัน ก่อนฟาดใส่เซียวเฟิงที่เพิ่งหลุดจากมือศิลาอย่างดุดัน
“จงแตกไปเสีย!” เซียวเฟิงที่เพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการของมือศิลาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง กล้ามเนื้อทั่วร่างเคลื่อนไหวอย่างผิดจังหวะ เลือดลมอันเปี่ยมล้นทำให้เขารู้สึกว่าทั่วร่างเต็มไปด้วยเรี่ยวแรงที่ใช้เท่าไรก็ไม่หมด!
เมื่อเห็นขวานยักษ์ฟาดลงมาตรงหน้า เซียวเฟิงก็คำรามก้อง พลันชกหมัดสวนขึ้นไป
พลังสองสายปะทะกันอย่างรุนแรง ถึงกับทำให้พื้นดินสั่นสะเทือน
ฝุ่นทรายตลบอบอวลทั่วเวทีประลอง จนมองไม่เห็นสภาพด้านใน
เมื่อฝุ่นจางลง เซียวเฟิงยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รูขุมขนทั้ง 360 จุดทั่วร่างมีเลือดซึมออกมา เขาดูราวกับมนุษย์เลือดทั้งตัว